Weblog > De politie als mens gezien
Tot mijn beste vrienden reken ik een politieagent. En dat lijkt misschien heulen met de vijand, maar dit is wel een aardige peer.
Natuurlijk heb ik ook een hekel aan die mannen die langs de kant van de weg staan en vanuit de struiken mij proberen te betrappen op een snelheidsovertreding of overtredinkje. En ja, soms ben ik aan de beurt en dan vind ik het natuurlijk enorme eikels. Gigantische eikels eigenlijk. En geen seconde sta ik er dan bij stil dat de man die net uit de struiken is gesprongen met een lasergun en acceptgiro ook maar een mens is.
Mijn goede vriend Jeroen is ook een mens. Een goed mens, en een politieagent bovendien. Gelukkig stelt hij onze vriendschap niet al te ernstig op de proef door in de baas z'n tijd in een mosgroene Volkswagen Caddy langs de provinciale weg te zitten, want doet hij nuttig werk bij de recherche.
Drugscriminaliteit is zijn ding; ik zou haast zeggen z'n passie. Hij vangt dus boeven; zo zien we het graag, nietwaar? Vriend Jeroen vangt ze dus om de haverklap, het liefst 's nachts of in het weekend, omdat echte boeven nu eenmaal ook gewoontedieren zijn en dan het gemakkelijkst in hun kragen te grijpen zijn.
Maar verder weet ik niets van z'n werk, ik vraag natuurlijk wel eens om de spannendste verhalen, de ranzigste details en wil straatwaardes weten, maar al snel draait hij het gesprek naar waar we dan mee bezig zijn.
Bijvoorbeeld de zee. We stonden deze zomer met onze beide gezinnen (hoeveel menselijker kan een politieman worden?) op een Frans campinkje aan de Atlantique. En groot was mijn verbazing dat de mens in Jeroen ineens opvallend uitvergroot aanwezig was toen we met de kinderen een beetje langs de waterlijn struinden. Ineens was er paniek en sprong Jeroen een meter opzij.
Bij het zien van een rustig wandelend krabbetje, nauwelijks groter dan een huisspin, ging de beste man op de loop. Hij was werkelijk bang voor het miezerige, bleke stukje zeefruit dat rustig langs het water banjerde. En hij vond er niets grappigs aan, maar was werkelijk bang.
En daags voor en waarschijnlijk ook na de vakantie staat hij weer op onchristelijke tijden deuren in te trappen in drugspanden, waar hem de naalden, messen, pistolen en doorgedraaide dealers links en rechts om de oren vliegen. Dat maakt hem niet uit, hij slaapt er niet slechter van, maar zo'n donders krabbetje jaagt hem de stuipen op het lijf. Ik moest erg aan dit vooral denken toen ik - ook - dat verschrikkelijke filmpje kreeg doorgemaild over de motoragent die keihard wordt aangereden. Je kent het vast.
Ik heb het in ieder geval over een motoragent die op de snelweg probeert het verkeer in goede banen te leiden vlakbij een verkeersongeluk, maar die door een automobilist te laat of misschien wel helemaal niet wordt gezien. Hij wordt in volle vaart - op de snelweg dus - aangereden en maakt een luchtreis van meters. Huiveringwekkend.
Op de sites waar het filmpje staat wordt gediscussieerd door Neerlands beste stuurlui, want zij weten wel even hoe het anders had gemoeten vanuit hun bureaustoeltje. Hij had niet zo bruusk de weg moeten oprijden, hij had andersom moeten staan, hij had zus en hij had zo gemoeten. Wij hebben makkelijk praten.
In de eerste plaats weten wij al min of meer wat er gaat gebeuren, zonder een seconde van deze film te hebben gezien en wij zien het drama zich voltrekken van een plek waar je de hele situatie kunt overzien: vanaf een viaduct zien we de motoragent, de vrachtwagen die uitwijkt, de auto's erachter, de ambulance die de weg opkomt. Wij kunnen het allemaal zien - behalve wat er buiten beeld aan de hand is.
Deze man, 's morgens waarschijnlijk ook z'n vrouw gedag gekust, wil z'n werk op de best mogelijke manier doen. Hij weet van het gevaar dat zich buiten het zicht ophoudt en wil gewoon dat het verkeer zo snel mogelijk die rechterstrook verlaat. En in deze poging gaat het gewoon verschrikkelijk mis en wordt hij keihard voor z'n donder gereden.
Ik weet niet hoe het de beste man nu vergaat, maar ik hoop werkelijk dat hij ooit weer het beroep kan uitoefenen dat hij had in die paar seconden dat we hem in beeld hebben gehad. Want deze man is misschien ook doodsbenauwd voor spinnen of plakband, hij ging daar mooi toch wel even staan.
Voor mij is deze man, die ik helemaal niet ken, een held, een echt goed mens.
Damiaan
Foto: ANP