Weblog > Het ware leven
Eenmaal bij Mulhouse heb ik reeds 1100 kilometer achter de kiezen, waarna de hel losbarst.
Piep-piep-piep. Trek die stekker uit m’n wekker, want ik lig zo lekker. Het is negen uur. Rotdingen, die wekkers. Altijd op tijd. Altijd te vroeg. Ik ben nou eenmaal geen ochtendmens. Bovendien was het laat gisteravond. Het goudgele gerstenat smaakte, na de introductie van de Triumph Thunderbird, naar behoren in de lounge van het ik-weet-niet-hoeveel-sterren-hotel. Wanneer ik de gordijnen opensla zie ik links het strand, de boulevard en de Middellandse Zee. Rechts kijk ik uit op de Sagrada Familia en ergens daar recht vooruit ligt La Rambla. Mooi, maar niet bij het krieken van mijn dag. Ik sla het haar op m’n kop plat en vertrek naar de ontbijtzaal, alwaar ik me laat bedienen met verse croissantjes (vive la France!), jus d’ orange (Recién exprimido? Si!), witte bonen in tomatensaus (het moet wel vullen) en een bak zwarte koffie.
Ik sluit m’n ogen en probeer de kaart van Europa te visualiseren. Zo klein mogelijk, zodat ik mezelf wijs maak dat ik op m’n gemakje in één ruk naar huis kan rijden. Een net zo klein rekensommetje (1500 kilometer, delen door twaalf) leert me dat ik met een gemiddelde snelheid van 125 km/h over twaalf uur thuis ben. Nou, dat moet toch geen probleem zijn met een K1300S onder m’n kont. Bovendien, een Belgische collega vertelde gisteren aan de bar dat-ie ook ooit in één ruk vanuit Barcelona naar huis is gereden. Op een MT-01 nota bene! Dan moet dat kleine stukje extra, van het Koninkrijk België naar de Vrije Republiek Twente, óók nog wel lukken.
Het is, op de boordcomputer van de BMW, exact tien uur wanneer ik de poort van het ik-weet-niet-hoeveel-sterren-hotel uitrij. Via Lloret de Mar, Palafrugell en l’ Escala draai ik bij Figueres de snelweg op. Het duurt niet lang of ik ben al bij Perpignan, waarna ik rechts aanhoud richting Montpellier. Na Nîmes is het recht omhoog ‘geblazen’ richting Lyon. En daar is het kiezen, rechts richting Zwitserland? Of door Frankrijk omhoog naar Mulhouse zodat ik optimaal de Autobahn kan benutten? Of Parijs aanhouden? En dan via België door naar Nederland. Hmm, dat trekt me niet. En voor Zwitserland heb ik weer een vignet nodig, uitzuigers. Dus, één optie over, door naar het beloofde land: Autobahn Deutschland.
Knipperlicht uit naar links, linkerwijsvinger op het seinknopje en het gas tegen de stuit. Maar het duurt nog wel even voordat ik daar ben. Wat zijn die stukken Franse snelwegen saai zeg. Lege driebaans-snelwegen waar je ‘maar’ 130 mag. Ze zijn nogal fanatiek met de lasergun, terwijl het ze ook aan driepoots-laserapparatuur niet ontbreekt. Het stuk van Lyon tot aan Mulhouse valt enorm tegen. In m’n hoofd was het slechts een klein stukje ter overbrugging, maar het is toch een paar honderd kilometer.
Eenmaal bij Mulhouse heb ik reeds 1100 kilometer achter de kiezen, waarna de hel losbarst. Thor zet de luchtsluizen open en eenmaal de grens over komt er een fikse partij bliksem aan te pas. Officieel klote als je op de motor zit. De Autobahnpolizei weet me te vertellen dat het de hele nacht blijft spoken, en dat ik als de bliksem onderdak moet zoeken. Ik knik gehoorzaam, en terwijl het regenwater m’n bilnaad bereikt, besluit ik dat het toch niet veel natter zal worden. De bliksem lijkt over en ik gok het erop. Nat is nat, en met de handvatverwarming op het hoogste standje hoop ik het gevoel in m’n vingertoppen terug te winnen. Het duurt dan ook niet lang totdat het weer droog is en de temperatuur weer waardige waarden bereikt.
Halleluja, het is half tien ’s avonds en de linkerbaan van de goddelijke Autobahn is grotendeels verlaten. Ik draai het gas tegen de stuit en kruip achter het ruitje. Knipperlicht aan en gaan met die banaan. Snelheden dienen zich aan waarbij de meest flauwe doorloper echt serieus bochtenwerk wordt. Köln: 270. Köln: 235. Köln: 170. Köln: 130. Kijk, dat schiet op. Duitsland flitst aan me voorbij, terwijl ik links en rechts in de dalen wordt getrakteerd op prachtige vergezichten waarbij de Duitse huis- en straatverlichting me een idee geeft van het massaal slapende Duitsland. Zouden ze daar beneden de viercilinder horen janken? Vast wel. De Autobahn wordt leger en leger. Ik laat Keulen achter me en zet koers richting Bottrop en Emden. Op de A31 is letterlijk geen auto te bekennen. Het schiet op. Bij Enschede de grens over waarna nog een klein saai stukje A35 volgt. Een maximumlimiet van 120. Oké, even doorbijten, het zou lullig zijn om nu nog een flinke prent te scoren.
Een kwartier later stap ik bijzonder voldaan van de 1300. De dagteller staat op 1756 kilometer, het is half twee ’s nachts, dus heb ik er 15,5 uur over gedaan. Netjes toch. De moeite waard? Ach, alles voor het verhaal. Al vertel ik er niet bij hoeveel dagen je er fikse spierpijn van hebt. Auw.
Eddie