Getest: Yamaha VMAX

Door Barry in Testen, zondag 14 Dec 2014 17:12
Conan de Barbaar. m1fz7nussr4n

Onbetwist is de VMAX de vaandeldrager van de machocultuur. Speciaal voor de Amerikaanse markt komt Yamaha al in 1985 met een 145 pk sterke 1200cc-V4 in een custom-motorfiets, om op twee wielen aansluiting te zoeken bij de populaire dragracende hotrods met een uit de kluiten gewassen V8. Niet alleen in Amerika slaat dit aan, ook in Europa blijkt er een enthousiaste schare VMAX-fans rond te lopen en zo belandt de VMAX uiteindelijk ook in Nederland. Eerst nog in een milde 100 pk-variant, maar later ook met de volle 145 paarden. Zoals bekend is het een icoon in de motorwereld geworden. Zelfs de vermaarde VMAX blijkt echter niet bestand tegen het tikken van de klok en wordt langzaam maar zeker voorbijgestreefd qua paardenstal, zelfs door motorfietsen uit het toersegment. Tijd voor een toepasselijke actie: radicaal dus.

In 2009 is die radicale ingreep een feit en ziet de nieuwe VMAX met een 1670cc-V4-krachtbron het daglicht: maar liefst 200 paardenkrachten, gegoten in een extravagant bodybuilder-uiterlijk dat de voormalige VMAX doet verbleken. Het V-vormige hart heeft een ruim overvierkante boring/slagverhouding om ook hoogtoerig door te kunnen trappen, dubbele bovenliggende nokkenassen, vier kleppen per cilinder en een koppeling met anti-hopfunctie om de gigantische motorrem te beteugelen, maar ook elektronische Yamaha-technieken als ride-by-wire en variabele inlaatlengte. En zo heeft het merk met de gekruiste stemvorken een brute, slechts licht begrensde, maar absoluut spectaculaire sprinter van jewelste binnen de gelederen. Je hebt inderdaad flink wat motor tussen de benen als je op de VMAX stapt en hij laat zich meteen gelden als zwaargewicht. Een niet misselijke 310 kilo wachten op jouw bevel om in actie te komen. Dat merk je trouwens alleen als je op de vierkante meter manoeuvreert met de VMAX, want zodra de snelheid boven stapvoets uitstijgt, vallen de kilo’s virtueel van de mastodont af.

Het prachtig vormgegeven en rijkelijk gedecoreerde blok gaat maar al te graag aan de slag en toont daarbij een enorme krachtbeheersing. Of je nu langzaam langs terrassen wilt flaneren of lekker wilt toeren, de V4 met z’n rollende spierballen en zijn perfecte gasreactie kan het zonder enige moeite. In een vlaag van verstandsverbijstering zou je maar zo kunnen concluderen dat het beest eigenlijk best meevalt… totdat je de VMAX met een paar kilo rauw vlees uit zijn kooi lokt. Briesend, bulderend en gierend opent de VMAX een andere dimensie van het begrip acceleratie. Op een droog wegdek weet de Bridgestone-achterband de drang van de Yamaha om vooruit te spuiten niet bij te benen, wat resulteert in prachtige zwarte driftstrepen. Echt kwalijk kun je het de band niet nemen, want deze versnelling is wel heel extreem.

De motor komt voor en achter volledig uit de veren en de horizon komt sneller dichterbij dan ooit tevoren, terwijl de armspieren als postbode-elastieken worden uitgerekt. De lange wielbasis komt nu mooi van pas, want de stabiliteit van de VMAX is perfect. Na deze onuitwisbare, formidabele exhibitie van brute kracht vragen we ons af of de mensheid niet tegen zichzelf beschermd dient te worden door de VMAX elektronisch te beteugelen met bijvoorbeeld tractiecontrole. Ja en nee is ons antwoord. Ja, omdat we leven in een wereld waar de kennis voor zulke veiligheidsverhogende maatregelen gewoon voorhanden is. Anderzijds een duidelijk nee, omdat de VMAX op deze manier toch wel de ultieme belichaming is van een musclebike en dit is toch precies waar je om vraagt als je zo’n fiets koopt. Pure kracht, die bovendien met een perfecte gasreactie echt niet ongewenst tot halsbrekende toeren leidt, maar het gebruik van je gezonde verstand is wel aan te raden.

Natuurlijk is het motorblok het grootste pluspunt van deze Yamaha. En bij deze V4 valt geen kritische kanttekening te plaatsen. Zelfs het geluid is zaligmakend. Kanttekeningen plaatsen we wel bij het stuurgedrag, geheel neutraal is het rijwielgedeelte niet. Kritiek kun je ook hebben op de rempartij. De dikke remklauwen ogen indrukwekkend, maar je moet flink doorknijpen om erg hard te vertragen. Het veelvuldig gebruiken van de achterrem is een aanrader. Maar, dit zijn wel spijkers op laag water. In z'n geheel genomen is de VMAX een beest van een motorfiets die orde op zaken stelt met alles dat maar snel denkt te zijn. Je bent echt de krachtpatser van de straat en laat keer op keer zien dat je de snelste bent. En hey, dat is stiekem toch wel gaaf!

Motorbase

m1ezxjesb3os
Yamaha VMAX
Cilinderinhoud 1.679 cc
Vermogen 200 pk
bouwjaar 2009
Tags: getest,

Gerelateerde artikelen