Getest > Yamaha VMAX

Door redactie in Testen, vrijdag 02 Mrt 2012 15:03
Conan de Barbaar. m1fz7nussr4n

Cruisers zijn over het algemeen de blaffende honden die volgens het spreekwoord niet bijten. Groot voor niks, echte stoplichtraketten zijn het zelden. De Yamaha VMAX is sinds jaar en dag dé uitzondering op deze regel, een hardcore powercruiser met spieren die aan alle kanten uitpuilen.

Onbetwist is de VMAX de vaandeldrager van de machocultuur. Speciaal voor de Amerikaanse markt komt Yamaha al in 1985 met een 145 pk sterke 1200cc-V4 in een custom-motorfiets, om op twee wielen aansluiting te zoeken bij de populaire dragracende hotrods met een uit de kluiten gewassen V8. Niet alleen in Amerika slaat dit aan, ook in Europa blijkt er een enthousiaste schare VMAX-fans rond te lopen en zo belandt de VMAX uiteindelijk ook in Nederland. Eerst nog in een milde 100 pk-variant, maar later ook met de volle 145 paarden. Zoals bekend is het een icoon in de motorwereld geworden. Zelfs de vermaarde VMAX blijkt echter niet bestand tegen het tikken van de klok en wordt langzaam maar zeker voorbijgestreefd qua paardenstal, zelfs door motorfietsen uit het toersegment. Tijd voor een toepasselijke actie: radicaal dus.

In 2009 is die radicale ingreep een feit en ziet de nieuwe VMAX met een 1670cc-V4-krachtbron het daglicht: maar liefst 200 paardenkrachten, gegoten in een extravagant bodybuilder-uiterlijk dat de voormalige VMAX doet verbleken. Het V-vormige hart heeft een ruim overvierkante boring/slagverhouding om ook hoogtoerig door te kunnen trappen, dubbele bovenliggende nokkenassen, vier kleppen per cilinder en een koppeling met anti-hopfunctie om de gigantische motorrem te beteugelen, maar ook elektronische Yamaha-technieken als ride-by-wire en variabele inlaatlengte. En zo heeft het merk met de gekruiste stemvorken wederom een brute, slechts licht begrensde, maar absoluut spectaculaire sprinter van jewelste binnen de gelederen. Je hebt inderdaad flink wat motor tussen de benen als je op de VMAX stapt en hij laat zich meteen gelden als zwaargewicht. Een niet misselijke 310 kilo wachten op jouw bevel om in actie te komen. Dat merk je trouwens alleen als je op de vierkante meter manoeuvreert met de VMAX, want zodra de snelheid boven stapvoets uitstijgt, vallen de kilo’s virtueel van de mastodont af.

Het prachtig vormgegeven en rijkelijk gedecoreerde blok gaat maar al te graag aan de slag en toont daarbij een enorme krachtbeheersing. Of je nu langzaam langs terrassen wilt flaneren of lekker wilt toeren, de V4 met z’n rollende spierballen en zijn perfecte gasreactie kan het zonder enige moeite. In een vlaag van verstandsverbijstering zou je maar zo kunnen concluderen dat het beest eigenlijk best meevalt… totdat je de VMAX met een paar kilo rauw vlees uit zijn kooi lokt. Briesend, bulderend en gierend opent de VMAX een andere dimensie van het begrip acceleratie. Op een droog wegdek weet de Bridgestone-achterband de drang van de Yamaha om vooruit te spuiten niet bij te benen, wat resulteert in prachtige zwarte driftstrepen. Echt kwalijk kun je het de band niet nemen, want deze versnelling is wel heel extreem.

De motor komt voor en achter volledig uit de veren en de horizon komt sneller dichterbij dan ooit tevoren, terwijl de armspieren als postbode-elastieken worden uitgerekt. De lange wielbasis komt nu mooi van pas, want de stabiliteit van de VMAX is perfect. Na deze onuitwisbare, formidabele exhibitie van brute kracht vragen we ons af of de mensheid niet tegen zichzelf beschermd dient te worden door de VMAX elektronisch te beteugelen met bijvoorbeeld tractiecontrole. Ja en nee is ons antwoord. Ja, omdat we leven in een wereld waar de kennis voor zulke veiligheidsverhogende maatregelen gewoon voorhanden is. Anderzijds een duidelijk nee, omdat de VMAX op deze manier toch wel de ultieme belichaming is van een musclebike en dit is toch precies waar je om vraagt als je zo’n fiets koopt. Pure kracht, die bovendien met een perfecte gasreactie echt niet ongewenst tot halsbrekende toeren leidt, maar het gebruik van je gezonde verstand is wel aan te raden.

In een vlaag van verstandsverbijstering zou je maar zo kunnen concluderen dat het beest eigenlijk best meevalt…

Gemaakt voor
Barbaren, Schorpioenenkoningen, He-Mannen, Maori-strijders... euh, jou dus. Gek genoeg intimideer je nog het meest door de ingehouden klasse waarmee je boulevards berijdt. Alleen je aanwezigheid is genoeg.

Motor
Beest van een V4 die meteen weer even orde op zaken stelt. Er kan maar één icoon zijn. Yamaha pakt flink uit met 200 pk, beheerst door een ride-by-wire-systeem. Net als bij de oude VMAX goochelt Yamaha met de inlaatlengte. Het blok lijkt wel een magisch zwaard, dat is getroffen door de bliksem.

Lekker toeren
Gezeteld in het brede zadel voelt het onheilspellend comfortabel op de VMAX. Neutraal leg je deze zwaargewicht zonder veel moeite in de bocht en in het verdere verloop doet hij vrijwel vanzelf wat je van hem verlangt. De voorkant voelt haarscherp en potent aan. Je kunt zelfs zuinig rijden, als je wilt.

Motorbase

m1ezxjesb3os
Yamaha VMAX
Cilinderinhoud 1.679 cc
Vermogen 200 pk
bouwjaar 2009
Tags: getest,

Gerelateerde artikelen