Weblog > Turbulente bekerfinale

Door redactie in Opinie, maandag 04 Okt 2010 13:10
Spektakel tijdens laatste de Suzuki SV Cup-race. m1fzol5s3bqu

Normaal gesproken zijn er op een racedag van de Suzuki SV Cup twee kwalificaties en één race. Tijdens de allerlaatste cupwedstrijd op Assen was dit precies omgedraaid en kregen we slechts één kwalificatietraining en twee wedstrijdmanches . Een dubbele finale waarin ook de SV-kampioen van 2010 bekend zou worden, wat uiteraard voor behoorlijk wat extra spanning zorgde bij de twee overgebleven titelkandidaten, Roy van Sambeek en Ilja Caljauw. Niettegenstaande klassementsleider Roy van Sambeek met een riante voorsprong van 17 punten de finale inging, waren er nog voldoende punten te verdienen om de eindstand in de omgekeerde volgorde te doen eindigen.

Ook voor mezelf was deze wedstrijd een graadmeter voor de progressie die tijdens de voorlaatste race al duidelijk merkbaar was. Na een moeizame eerste seizoenhelft had ik tijdens de laatst verreden wedstrijd eindelijk een goeie ritme te pakken om aan te kunnen sluiten bij de top tien. Die stijgende lijn wilde ik tijdens de laatste twee races beslist doortrekken. Helaas kon ik die ambities maar gedeeltelijk waarmaken, wat grotendeels te maken had met de constant wisselende weersomstandigheden en het incidentrijke verloop van de wedstrijden.

Eerlijk gezegd liep het ook al niet echt lekker tijdens de CRT-trainingsdag voorafgaand aan de wedstrijd, want tijdens de (mistige) ochtendsessies kwam ik op de deels nog natte baan heel moeizaam in mijn ritme. Pas tijdens de zonnige middagtrainingen begon ik weer “normale” rondetijden te draaien maar zelfs dan kwam ik niet verder dan een hoge 2.03 en dat was minder goed dan ik zelf had gehoopt. Op de een of andere manier lukte het niet om me voor de volle 100 procent te concentreren en betrapte ik mezelf op veel kleine slordigheden. Wat me nog het meeste zorgen baarde was het regenweer dat voor de racedag was aangekondigd. De buienradar voorspelde een regenfront met maar liefst 7 mm regen voor de zaterdag: allesbehalve een prettig vooruitzicht... Gelukkig trok het buienfront ’s nachts voorbij en een kwartier voor onze kwalificatietraining hield het zowaar zelfs op met regenen. Wat niet wegnam dat we tijdens het rijden flink wat spray op het vizier kregen, want het circuit was nog steeds één glimmende waterspiegel. Ondanks dat de motor alle kanten opgleed en af en toe gevaarlijk wegbrak, wist ik in de laatste ronde een negende tijd te klokken. En dat was meer dan ik vooraf had durven hopen!

Tegen de tijd dat we ons moesten klaarmaken voor de start van de eerste manche begon het zelfs op te klaren en brak af en toe de zon door het grijze wolkendek. Daardoor begon de baan razendsnel op te drogen en werden we met een nieuw probleem geconfronteerd: waar ligt de risicomarge op een gedeeltelijk natte baan? Nou, veel verder dan je denkt, want onmiddellijk na de start van de eerste manche kon ik gelijk aanpikken aan de staart van de kopgroep die op sleeptouw werd genomen door een ontketende Roy van Sambeek. Het was nog steeds opletten geblazen, want met name het achterste gedeelte van het circuit lag er verraderlijk glad bij. Toch kon ik tot halverwege de wedstrijd het tempo goed bijbenen en raakte ik verwikkeld in een bikkelhard gevecht met Daphne Hop en Christiaan Nobel. Helaas maakt ik de slotfase een paar kleine stuurfoutjes waardoor ik uiteindelijk genoegen moest nemen met een negende plaats.

 

Vooraan reed Roy van Sambeek onbedreigd naar de overwinning en meteen ook naar de titel, want doordat zijn belangrijkste opponent – Ilja Caljauw – van het podium werd verdrongen door Niels Prins en Kevin Houtstra, werd “The Iceman” uit Oss de nieuwe kampioen in de Suzuki SV-Cup. En kon het Brabantse feest in de paddock volledig losbarsten, want op zestienjarige leeftijd zomaar kampioen worden in je debuutseizoen bij de Suzuki SV Cup is natuurlijk een ongelooflijk knappe prestatie. De brandweer van Assen kon de gigantische burn-out van Roy van Sambeek iets minder waarderen, maar ja, je wordt natuurlijk maar een keer kampioen en dat moet gevierd worden, hahaha.

Iets na vieren stond de allerlaatste wedstrijd van het seizoen gepland, maar die nam bijna een volledig uur in beslag door twee rode-vlag situaties en evenveel herstarts. In de eerste ronde schoven Roy van Sambeek, Niels Prins, Marco van Bergeijk onderuit in de Stekkenwal door een oliespoor dat in de opwarmronde was achtergelaten door een 125-coureur die vergeten was om zijn olieplug te borgen... Bij kersvers SV-kampioen Van Sambeek viel de schade nog mee, maar de motor van Niels Prins was tijdens deze spectaculaire crash volledig afgeschreven. Gelukkig raakte Niels Prins niet geblesseerd maar verder rijden zat er voor hem niet meer in.

Tijdens de herstart was ik een stuk beter weg en in de Haarbocht zat ik reeds op een vierde plaats! De vreugde was echter van korte duur want opnieuw werd de wedstrijd al na een ronde stilgelegd na een aanrijding tussen Ernst Hagen en Coen Pijnenburg die in De Bult in elkaar haakten. Met een behoorlijk uitgedund deelnemersveld begonnen we dus voor de derde keer aan een sprintrace over zes ronden. Door alle onderbrekingen was ik toch een beetje uit mijn ritme geraakt, want tijdens de ingekorte race kwam ik niet verder dan een achtste plaats. Op zich geen slecht resultaat, maar er had beslist meer ingezeten wanneer de tweede wedstrijd niet vroegtijdig was stilgelegd. Want toen had ik echt wel het gevoel dat ik voor een top-vijf-klassering had kunnen rijden. Een magere troost: na afloop van de race bleek ik de gelukkige winnaar van een setje Pirelli-banden, waardoor ik op de valreep toch nog even mocht proeven van een champagnedouche op het podium! De tweede manche werd gewonnen door Ilja Caljauw, die hiermee de meeste zeges van 2010 behaalde.

 

Dank zij deze twee top-tien-resultaten werd ik alsnog tiende in de eindstand van de Suzuki SV-Cup, wat voornamelijk te wijten was aan het feit dat ik in alle wedstrijden punten wist te behalen. De resultaten van het afgelopen seizoen waren niet altijd volgens de verwachtingen, want na mijn zware crash in de eerste wedstrijd duurde het heel lang voor ik terug het niveau wist te bereiken waarmee ik aan de Suzuki SV Cup was begonnen. Pas na de zomerstop en diverse trainingen kon ik weer min of meer de rondetijden rijden waarmee ik in april aan de start verscheen. Was het daarom een verloren seizoen? Helemaal niet. Ondanks alle tegenslag was de Suzuki SV Cup een fantastisch leerjaar en tevens een uitstekende voorbereiding op de toekomst die meer dan waarschijnlijk een vervolg krijgt in de Talent Cup 600. Ik wil daarom alle sponsoren, vrienden, familie en bekenden bedanken die het mogelijk hebben gemaakt om dit jaar deel te nemen aan de Damen Leathers SV-Cup.

 

Foto’s: Ad van de Graaf

Gerelateerde artikelen