Hochsauerland

Dynamisch grensbereik

Zodra het besneeuwde winterlandschap is verdwenen, wordt de grensstreek rond Winterberg overspoeld door duizenden Nederlandse motorrijders. Op amper drie uur rijden van Utrecht vind je namelijk nergens anders zo’n fantastisch stuurparadijs dat bovendien zo nadrukkelijk de exotische sfeer van het verre buitenland uitademt.

Ik geloof dat het Arnon Grunberg was die Nederland ooit omschreef als de walgelijkste deelstaat van de Bondsrepubliek. Wat hij daar precies mee bedoelde begreep ik pas na een traumatische wintersportvakantie in Winterberg… De onsmakelijke details zal ik je besparen, maar sinds mijn gedwongen confrontatie met “oer-Hollandse gezelligheid” stond Winterberg voor eeuwig en altijd op het netvlies gebrand als een weerzinwekkend oord van vreselijk polonaisevertier en ranzig dronkemansgebral, waar de kraakheldere vrieslucht dag en nacht werd verpest door de penetrante walmen van verschaald bier, kots en urine. Ach, een beetje losbandigheid moet af en toe best kunnen, maar niet als het nachtenlang vergezeld gaat van een oorverdovend geloei van debiele carnavalskrakers. Ik bedoel maar: waarom hebben we ooit een handtekening gezet onder de humanitaire gedragsregels van de Geneefse Conventie als je in Winterberg twintig keer achter elkaar “Ik heb een toeter op mijn waterscooter” van de gebroeders Ko moet doorstaan?
Blijkbaar ben ik de enige die zich daaraan stoort, want jaarlijks wordt de Nederlandse enclave-binnen-handbereik nog steeds overspoeld door complete volksstammen die in het grote, boze buitenland het liefst in hun eigen taal worden aangesproken, bij voorkeur hetzelfde vreten van thuis krijgen voorgeschoteld en vervolgens het voortschrijdende besef van de nacht wegspoelen met sloten Grolsch, Amstel of Heineken. Niet mijn idee van een fijne vakantie, maar wie ben ik? O ja, mocht iemand ooit de aandrang krijgen om de linguïstische herkomst van het modieuze werkwoord ‘zwaffelen’ te achterhalen: begin de zoektocht dan maar gelijk in Winterberg…

Bergpassen
Dichter bij de hel kun je in dit ondermaanse niet komen, dacht ik destijds, niet gehinderd door enig gevoel voor nuance en vastbesloten nooit meer een poot te zetten in dit verschrikkelijke Benidorm van het Hochsauerland. Maar ja, als je voor een motorblad werkt kun je dat soort voornemens nooit hard blijven maken. Ach, ik denk dat niemand ooit iets gemerkt heeft van mijn persoonlijke afkeer. Zonder al te veel kritische bijgeluiden werd de jaarlijkse Winterberg-testweek ingeblikt. Op de automatische piloot. Eerlijk gezegd had ik nooit durven denken dat het tussen Winterberg en mezelf ooit nog goed zou komen. Maar dat bleek een gigantische inschattingsfout. Alle voornemens om de fantoomgramschap in stand te houden, werden in het najaar van 2008 genadeloos onderuit gehaald. Waar dat precies aan lag? Waarschijnlijk de optelsom van factoren, waardoor het totaalplaatje op slag werd verlost van zijn ranzige perceptie en vooral ook ontdaan van al z’n hardnekkige vooroordelen. Langzaam maar zeker kwam ik voor mezelf tot de conclusie dat er in de onmiddellijke omgeving van al die weerzinwekkende Winterberg-kitsch toch wel degelijk een paar onvervalste Duitse dorps- en landschapspareltjes te vinden zijn die niet zo nadrukkelijk door het massatoerisme zijn verpest en die ook niet die vreselijke Nederlandse behaagzucht nastreven. Te beginnen op het sfeervolle marktpleintje van Bad Fredenburg, het vakwerkstadje aan de Hochsauerland-Höhenstrasse, waar we de dagtocht laten voorafgaan door een statische overzichtsfoto van alle testmotoren en een dynamische aanval op een machtige cholesterolbrunch: twee gigantische ovenverse deegwafels overgoten met een halve emmer schepijs, frambozen en warme kersen. Of zoals iemand in prachtig steenkolenduits opmerkte: das sind keine halbe Maßnahmen… Qua bord- en maagvulling was het ruimschoots voldoende om totaal verzadigd en met een misselijkmakend verteringsproces aan de bochtenkermis in het Rothaargebergte te beginnen. De ochtendloomheid tempert de snelheid tot een gezapig toertempo en dat was – achteraf bekeken – maar goed ook, want net voor Oberkirchen worden we door het tegemoetkomende verkeer met lichtsignalen gewaarschuwd voor een naderende politiecontrole. De verbaasd kijkende agenten zwaaien zelfs terug wanneer we stapvoets met een brede grijns de laserguncontrole passeren.
Voorbij het dorp wordt het hoogdringend tijd voor een wake-up call wat het suffige stuurwerk betreft: het collectieve groepsgevoel ondergaat binnen luttele seconden een Dr. Jeckyll & Mr. Hyde-transformatie wanneer we met een warp-acceleratie aan de beklimming richting Albrechtsplatz beginnen, met 738 meter een van de hoogste “bergpassen” in Nordrhein-Westfalen. Deze bergweg is duidelijk bedoeld voor een vlotte rechterpols. Het superstrakke, rubbervretende asfalt kronkelt als een langgerekt serpentinelint van vloeiende hairpins over een kale hoogvlakte, waar de sporen van de orkaan Kyrill (die in 2007 complete naaldwouden platlegde) nog steeds niet zijn uitgewist. Uit pure baldadigheid overwegen we heel even om dit stuurfestijn nog een keer in de omgekeerde richting te rijden, maar volgens een gedetailleerde kaart van het gebied belooft de D480 richting Bad Berleburg nog meer “Kurvengenuss”. Twee uur later staat de adrenalinetoevoer zover in het rood, dat we de tijd volledig uit het oog verliezen. Het is al bijna donker wanneer we in Schmallenberg het sportieve vijftal aftanken voor de volgende dag. De display van de Nokia maakt melding van vijf gemiste oproepen, drie voicemails en een sms-bericht in hoofdletters: WAAR BLIJVEN JULLIE??? Oeps, helemaal vergeten dat we die avond ook nog verwacht werden voor een copieus diner in ons gastenverblijf.

Permanente vakantie
“We zijn geen hotel en eigenlijk ook geen Bed & Breakfast. We zijn gewoon… de Gasterei”, lacht Anne-Mieke de Kok, de Nederlandse gastvrouw van ons logeeradres in Hochsauerland, die samen met haar man Harry aan het roer staat van het smaakvol ingerichte gastenverblijf. Vijf jaar geleden begon het Nederlandse echtpaar een nieuw leven in Altastenberg, een klein dorpje van 400 inwoners zo’n zeven kilometer ten westen van Winterberg. Ze verkochten hun bedrijf in de Scheveningse vishandel en besloten hun levensdroom te realiseren in Hochsauerland. “Zoals veel Nederlanders kwamen we elk jaar op wintersport in Winterberg”, verklaart Harry. “Vanwege onze gezamenlijke horeca-achtergrond, hadden we al langer plannen om een eigen hotel in het buitenland te gaan runnen. Eerlijk gezegd waren we Nederland een beetje zat. Met name de verkeersdrukte begon ons steeds meer tegen te staan. We woonden op de Veluwe maar moesten elke dag met de auto naar Scheveningen. Dan sta je dus dagelijks in ellenlange files. Uiteindelijk hebben we in 2004 de knoop doorgehakt en zijn we naar Altastenberg verhuisd. Daar hebben we nog geen minuut spijt van gehad, want vergeleken met het stressvolle bestaan in de vishandel ervaren we dit nog steeds als een permanente vakantie.” Dat gevoel weten Harry en Anne-Mieke perfect over te brengen op hun hotelgasten, die bovendien dagelijks worden getrakteerd op een driesterrenmenu. “Vandaag kun je als voorgerecht kiezen tussen huisgemaakte uiensoep met geraspte parmezaanse kaas en vers gebakken ciabattabrood, gerookte zalmfilet met mosterd/honing-dressing en wat verse mierikswortelmousse of Italiaanse rolletjes: dat is dun gesneden parmaham, gevuld met verse mozzarella en basilicum geserveerd met zongedroogde tomaten. Als hoofdgerecht kun je kiezen tussen rosé gegrilde tournedos met pepersaus, balsamico tomaten en gegratineerde aardappelen uit de oven of wilde eend met sinaasappel. En als toetje kan ik je de vers gebakken Apfelstrudel met warme vanillesaus en roomijs van harte aanbevelen.” Harry de Kok somt het achter elkaar op alsof het de normaalste zaak van de wereld is, maar merkt dan toch een paar twijfelende gezichten. “Euh… we hebben ook gewoon schnitzel met appelmoes hoor.” Nederlanders en gastronomie, het blijft een lastig onderwerp…

Grillig klimaat
Über den Wolken
Muß die Freiheit wohl grenzenlos sein.
Alle Ängste, alle Sorgen, sagt man,
Blieben darunter verborgen und dann
Würde, was hier gross und wichtig erscheint,
Plötzlich nichtig und klein.


Het refrein van Reinhard Mey’s tijdloze pareltje flitst zomaar door m’n hoofd als ik de volgende ochtend voor de klok van achten nog even een paar fotolocaties in de buurt van de Kahlen Asten ga verkennen. De angsten en zorgen blijven allesbehalve “nichtig und klein”, want de desolate hoogvlakte ten westen van Winterberg gaat gebukt onder een woest jagend wolkendek waar met enige regelmaat striemende regenvlagen uit neerplenzen. Zelfs begin september is het op dit onherbergzame plateau slechts een paar graden boven nul en de schrale oostenwind veroorzaakt een gevoelstemperatuur die helemaal onder het vriespunt ligt. De dag moet eigenlijk nog beginnen, maar het vooruitzicht om met het voltallige hypersport-segment op een spekgladde schaatsbaan te gaan testen, verpest het ochtendhumeur al dusdanig, dat het afblazen van de verdere Sauerland-expeditie de enig overgebleven optie lijkt.
Maar dan voltrekt zich een wonder: vanuit het niets wordt de lucht in een handomdraai helemaal schoongeblazen en nauwelijks een half uur later schijnt de zon op volle kracht uit een volstrekt wolkenloze hemel. De onvoorspelbare grilligheid van het Sauerlandse microklimaat verlangt veeleer een opgewekte partituur van Nieuw-Zeelandse origine: Four seasons in one day, Crowded House. Met het briljante tekstrefrein van Neil Finn in het achterhoofd ziet het krieken van de ochtend er plots een stuk rooskleuriger uit. En smaakt het royaal bemeten Duitse ontbijt dat ik even later krijg voorgeschoteld helemaal als een heus koningsmaal. De verleiding is wel erg groot om op het zonovergoten terras van de Gasterei te blijven uitbuiken tot de middagbarbecue vanzelf wordt voorgeschoteld, maar we moeten helaas verder want we willen nog even een paar uurtjes “jagen” in het Arnsberger Wald, een blitsbezoekje brengen aan de brouwerij van Warstein en de dag besluiten met een rondje langs de Möhnesee, het stuwmeer ten noorden van Arnsberg. Via Schmallenberg rijden we langs de 511 in noordwestelijke richting, om vervolgens bij Bremke rechtsaf te slaan en strak noordwaarts richting Meschede te knallen langs de 55. De weersomstandigheden zijn echter zo stralend strakblauw dat we nog een extra omweg inlassen langs de Kahlenbergsköpfe en de Bilsteinhöhle. Dat hadden we beter niet gedaan, want tegen de tijd dat we het prachtige park rond brouwerij Warstein hebben bereikt, maakt een zomers hoosbuitje helaas een eind aan het waanzinnige stuurplezier. Ach, de opgerafelde bandjes hadden op dat ogenblik hun beste tijd gehad. Bovendien: zo blijft er nog wat te ontdekken tijdens een volgende weekendtrip naar Winterberg!

Info Gasterei
De Gasterei beschikt over vijftien ruime twee-, drie- en vierpersoonskamers met badkamer, een lounge om te relaxen en van een drankje te genieten, een restaurant met een fantastische keuken, een terras met waanzinnig uitzicht (in de zomermaanden wordt er regelmatig gebarbecued) en voldoende eigen parkeergelegenheid.
info www.degasterei.de
e-mail information@degasterei.de
adres Am Dorfgarten 4, 59955 Winterberg-Altastenberg
telefoon 0049-2981-80 29 57

Info Winterberg
www.winterberg.de
www.sauerland.com
www.bikerhotels-sauerland.de
www.sauerlaender-motorradreisen.de
www.bikers-world-sauerland.de
www.sauerland.startkabel.nl
www.motorradfahrer-sauerland.de
www.sauerland-page.de
www.hochsauerland-hoehenstrasse.de

Tekst en foto’s: Lucas Verbeke

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.