Aprilia Mana GT

AUTOMATISCH verslaafd

Met een vlot gangetje van zo’n 150 km/u roffelt de Aprilia Mana GT over de A12. Bij deze snelheden hoor je niet meer dat het toerental bij acceleratie nauwelijks veranderd en dus lijkt het net echt. Net echt…

Een beetje sneu, maar ik hoor het mezelf denken: ‘Niemand die het ziet!’ Wat is het toch dat ik me toch altijd een beetje opgelaten voel op een automaat? Het feit dat puisterige hormonenbommen zich ook met gelijkblijvend toerental weten te laten accelereren of zou het komen door het brommobiel met lekke uitlaat dat iedere dag luid en monotoom langs mijn huis bromt? Of zou het zijn omdat mijn opa in een automaat rijdt? Ik denk dat het een beetje van alles is. De automaat is voor luie jeugd, oude mensen en lieden met een dermate slecht gevoel voor mechaniek dat ze het schakelen niet onder de knie krijgen. Incompetent, zo voelt het een beetje. Terecht? Niet echt. Er zijn talloze argumenten aan te voeren om voor een automaat te kiezen, terwijl je zelf prima kunt schakelen. Het probleem is alleen, je kunt niet bewijzen dat je het kunt. Puur een egokwestie dus en bovendien, op de Aprilia Mana GT met zijn Constant Variabele Transmissie (CVT) zit er ook nog een standje ‘schakel’ waarbij maar liefst zeven (!) versnellingen tot je beschikking staan. In iedere versnelling kun je het toerental tot in de begrenzer door laten lopen. Fijn voor je ego, dus probleem opgelost?

ONBEVOOROORDEELD
De Mana GT verdient een onbevooroordeelde blik en die krijgt ’ie dan ook. Het buizenframe en de V-twin geven de Mana GT een ruige mechanische aanblik. De machine is voorzien van subtiel gespaakte aluminium gietwielen en de radiaal opgehangen Brembo-remtangen doen behoorlijk ‘high performance’ aan, evenals de UPSD voorvork, die echter helaas geen verstelmogelijkheden kent. De lateraal (zijlings) geplaatste schokbreker kent de mogelijkheden voor verstelling van zowel de veervoorspanning als de uitgaande demping. Deze GT-versie heeft ten opzichte van de normale Mana als extra een topkuip met verstelbaar windscherm (schroefjes los, verschuiven, schroefjes vast) en standaard ABS. De koplamp is op een, ehm, unieke manier in de topkuip verwerkt.
Als je toch al zo ruimdenkend bent dat schakelen niet persé hoeft van jou, dan zul je ook niet gaan steigeren van het feit dat de benzinetank geen benzinetank is, maar een immense kofferbak. Typisch de Mana, het lijkt het ene, maar het is het andere. De bergruimte open je door middel van een knopje aan het stuur. Houd wel het stuur recht, want anders kan de klep niet helemaal open. Kun je op de meeste motoren nog geen plak kaas kwijt, deze Aprilia heeft genoeg ruimte voor een complete Italiaanse lunch met pasta, verse basilicum, tomaatjes et cetera. Ook je helm past er prima in. Aan de zijkant zit nog een speciaal vakje voor de GSM en een 12V-aansluiting om het ding op te laden of om een stofzuigertje (niet meegeleverd) op aan te sluiten om de kofferbak uit te zuigen.
Een slot onder het achterlicht geeft je de mogelijkheid de duozit op te klappen. Dan komt de tankdop tevoorschijn van de tank die geheel onder het zitje ligt en waarvan de bodem als een soort undertray (excuus voor de Engelse uitdrukking, het klinkt gewoon mooier dan ‘afdekplaat ter afwerking van de onderkant van het zitje’) zichtbaar is. Ook vind je er een heveltje waarmee je de bergruimte onder de tankcover handmatig kunt openen, mocht de accu leeg zijn bijvoorbeeld. Het instrumentarium is op het oog standaard Aprilia, maar zodra je de contactsleutel omdraait en de motor start, zie je in het digitale display al iets afwijkends, te weten een indicatie in welke modus de machine staat. De wat? Nou, je kunt kiezen uit drie verschillende standen, zoals je wel vaker ziet op – overigens veelal sportieve – motoren, waarbij je de mapping van injectie en ontsteking kunt zetten in verschillende standen. Op de Aprilia echter, is het niet de mapping die je aanpast, maar de stand van de automatische versnellingsbak. Laat ik het zo uitleggen: de algemene stand is ‘Touring’, zet je ’m op ‘Sport’, dan is het alsof de machine twee versnellingen terugschakelt. Ik rij dus gewoon hoger in toeren, daar waar de meeste pk’s zitten. Zet je ’m op ‘Rain’, dan gaat de Mana GT juist minder toeren draaien, zodat je in een gebied komt met minder koppel en minder pk’s. Lekker veilig op nat wegdek. Houd je de selectieknop op de rechter stuurhelft drie seconden ingedrukt, dan kom je in de sportieve schakelmodus terecht, waarbij je met zowel het schakelpedaal als met schakelflippers kunt schakelen. Laatstgenoemde bediening vind je op de linker stuurhelft. Met de duim schakel je op, met je wijsvinger schakel je terug.

HANDREM ER NOG OP
In de praktijk gaat het als volgt. Als ‘echte’ motorrijder zet ik de Aprilia meteen in standje ‘schakel’ en grijp mis naar het koppelingshendel dat ontbreekt. Nog steeds wegrijden als met een automaat dus.
Wegrijden gaat met enige moeite, alsof ik door een bak kauwgum rij. Zodra ik mijn linkervoet op het stepje zet en iets in mijn binnenbeen voel prikken weet ik waarom. De handrem staat er nog op. Nodig, omdat je ’m niet in een versnelling weg kunt zetten om wegrollen te voorkomen. Ah, da’s beter. Het toerental klimt, ik blip even het gas dicht om te schakelen en grijp wederom mis naar de koppeling. De machine schokt, omdat de automatische koppeling gewoon aangegrepen blijft, waardoor de vertraging van het motorblok regelrecht aan het achterwiel doorgegeven wordt. Met de voet tik ik naar de twee. Geen klik of klak, helemaal geen gevoel eigenlijk. Verder opschakelen leert me dat ik het gas er gewoon op kan houden, terwijl ik bij iedere keer schakelen langzaam het toerental voel veranderen. Volgens mij kan zo’n systeem op een circuit nog best kostbare schakelseconden schelen! Toch blijft het schakelpookje, waarmee je niets anders dan een elektrisch contact bedient een beetje unheimisch aanvoelen. Het klopt gewoon niet dat je er niet bij hoeft te koppelen en je voelt dat je niets mechanisch in werking zet met je tenen, raar…
Toch die flippers eens proberen. Een openbaring, dit werkt geweldig! Beter nog, dit werkt super! Opschakelen kan volgas en zelfs in een bocht merk je er weinig van, behalve dat je constante acceleratie hebt. Toch blijf je met de zeven versnellingen behoorlijk heen en weer schakelen. Geen idee naar welk toerental, de toerenteller ontbreekt. Al snel ben ik er een beetje beu van, zeker als het verkeer drukker wordt. Het is een kwestie van gewenning, zo zonder koppeling en zo, maar nu even niet. De rechterduim gaat naar de knop, houdt deze drie seconden ingedrukt en ik kom weer in de automatische modus. Standje ‘regen’ is mijns inziens onnodig, want zelfs in de regen is de Mana vriendelijk genoeg om je niet te verrassen, standje ‘toer’ rijdt prima en in de ‘sport’-stand is de machine even fel en krachtig als je ’m kunt krijgen als je zelf schakelt. Eigenlijk zit je constant in het juiste toerengebied. Ideaal, beter nog dan schakelen, maar er is een flink nadeel; in dit toerengebied trilt de Mana GT hevig in de voetsteunen en dat dus constant. Bovendien komt er net tegen de 120 km/u een soort van golvende blokresonantie in de machine, zoals dat wel vaker bij automaten voorkomt. Dit gaat in meer en mindere mate zo door tot 150 km/u. Bij lagere snelheden is dit effect soms ook voelbaar. De frequentie van die resonantiegolven is afhankelijk van het toerental en in de sportstand zit je dan simpelweg net in het verkeerde gebied. Het voelt een beetje alsof je wisselend over mooi glad en dan weer over vrij ruw asfalt rijdt en dit enkele keren per seconde in een vast ritme. Mijn voorstel voor Aprilia: vervang standje ‘sport’ door de schakelstand. Je hebt dan wel het voordeel van maximale prestaties, maar niet het nadeel van de resonanties, omdat je zelf het toerental kunt bepalen.

LEKKER LUI RIJDEN
Terug naar de toerstand, de basisstand met prima prestaties en een mooi draaiend blok. Het hele schakelen kan me gestolen worden, in deze stand blijft ’ie staan. Lekker lui rijden, bijna verslavend. Gewoon gas geven en remmen, that’s it! Afremmen op de motor gaat prima en als je net even een tandje terug zou willen schakelen, dan is dat bij de automaat gewoon mogelijk. Een tikje tegen de flipper of het schakelpedaal en de Mana GT schakelt terug. Niet door alle versnellingen – een veiligheid om overtoeren te voorkomen – maar hoe langzamer je rijdt, hoe verder je terug kunt schakelen om extra remmende werking te hebben van het blok. Werkt prima. Wat wil je nog meer? Nou, een beetje luxe en comfort natuurlijk, daarom is dit de GT. De windbescherming op de borst is prima en het ruitje geeft geen nare turbulenties rond de helm. Wat dat betreft is de GT-uitvoering prima gelukt. Het ruitje is verstelbaar, maar voor de gemiddelde motorrijder is de laagste stand prima.
Er valt trouwens nog veel meer te verstellen aan de Mana GT. Het remhendel bijvoorbeeld en het rem- en schakelpedaal hebben beide een excentrische verstelling. Op gebied van vering en demping zijn de stelmogelijkheden beperkt. Achter veervoorspanning en uitgaande demping en op zich valt daar de boel wel aardig mee op orde te krijgen. Voor zijn er geen stelmogelijkheden, jammer, want de voorvork is behoorlijk zacht gedempt. Met name de uitgaande demping had wel wat meer gemogen. Bij oneffenheden in een bocht komt de machine vrij snel terug uit de veren en door die snelle opwaartse beweging krijg je wat instabiliteit in de vorm van een lichte schommeling. Bovendien is de feedback niet geweldig. Je kunt er hard de bocht mee door, maar superstrak is anders. Superstrak zijn wel weer de remmen. Ze grijpen zacht aan en bouwen mooi progressief op naar een uiterst krachtige klemgrip op de remschijven. Goed spul.

CONCLUSIE
Al met al een heel behoorlijk ding, zo’n Mana GT. Met zijn eigen plussen en minnen, maar vooral een heel makkelijke motorfiets, waarbij je bijna automatisch verslaafd raakt aan het feit dat je niet hoeft te schakelen. Daarbij geeft het rustige motorkarakter je ook een soort rust in je rijgedrag. Heerlijk lui rijden, da’s de Aprilia Mana GT op zijn best.

Tekst: Tim Dekkers
Fotografie: Tim Haanstra/Target Press

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.

Ik meld me hierbij aan voor de volgende mailinglijsten:




Vul een geldig emailadres in
Dat adres bestaat al in ons bestand
The security code entered was incorrect
Dank voor je aanmelding

Vorig artikel

Bezoek aan CR&S

Volgende artikel

Tegen de stroom in

Gerelateerd

REAGEER OP DIT ARTIKEL