BMW K1300GT, Kawasaki 1400GTR, Yamaha FJR1300AS

Vrijheidsstrijders

Motorrijden wordt door de beoefenaars ervan nogal eens omschreven als het gevoel van complete vrijheid. De combinatie met de frisse lucht en de natuur maakt het een gewaardeerde hobby. Wij trokken met drie grote vrijheidsstrijders naar een deel van Nederland waar lang voor de onafhankelijkheid is gestreden.

Uitgezwaaid met de uitgebeende humoristische opmerking “Hebben jullie de paspoorten mee, want die zul je nodig hebben” en de inmiddels volledig ingeburgerde kreet “Oat moarn” zetten we met z’n drieën koers richting, je raadt het al, Friesland. Heerlijk een keer niet bepakt en bezakt op pad. Niet omdat we in eigen land blijven en dus minder meenemen, maar omdat de motoren van nature een enorme opslagcapaciteit hebben. Aan de splinternieuwe BMW K1300GT, de trouwe Kawasaki 1400GTR en de Yamaha FJR1300AS met de verbeterde automatische koppeling hangt namelijk standaard een set grote, in kleur gespoten koffers. Dat maakt het op de vooravond van het vertrek een stuk eenvoudiger. Enerzijds omdat je de koffers – na het ontgrendelen met de contactsleutel – van de motor pakt en mee kunt slepen naar de garderobe. En anderzijds omdat je met de inhoud van dit soort koffers minder selectief hoeft te zijn en bijvoorbeeld die extra onderbroek – voor na een angstig momentje – gemakkelijk kwijt kunt.

Opstarten
De ochtend van vertrek is de startprocedure bij twee van de drie motorfietsen geheel voor de hand liggend: de sleutel in het contact, de startknop indrukken en de vier-in-lijn komt tot leven. Alleen de Kawasaki wijkt van dit aloude gebruik af. Hier krijg je een chipcard – een kastje dat zolang het zich dicht genoeg bij de motor bevindt contact heeft met de motor – die je in een jaszak kunt steken. Vervolgens druk je op de pontificaal tussen de stuurhelften aanwezige draaiknop en de boel ontgrendelt. De draaiknop daarna een slag draaien en de elektriciteit staat ter beschikking van de startmotor, waarna de cilinders van de Kawa worden gevuld en het het mengsel vervolgens wordt ontstoken. Het voordeel van het systeem ontschiet me, aangezien de sleutel voor de zijkoffers en de tankdop ook in het kastje zitten, waardoor je het nog regelmatig voor de dag moet toveren. Maar werken doet het wel. Genoeg muggen gezift over futiliteiten, tijd om muggen te vangen. Dat zal wel lukken met de frontale oppervlakken van deze grote jongens. Vanaf de startplaats tot aan de eindbestemming staan er enkel binnenwegen op het programma, waar we nu eens niet overal met de oren door het gras moeten, maar gaan genieten van Nederland. Het trio is daarvoor perfect uitgerust met een lekker dik motorblok waarmee je naast ziedend hard ook heerlijk schakellui kunt toeren. Het voorover gekantelde motorblok van de BMW legt daarbij de beste prestaties aan de dag. Het maakt nagenoeg niet uit waar de naald van de duidelijke toerenteller zich bevindt, gewoon aan het gas draaien en er ontstaat een zeer nadrukkelijke stuwing voorwaarts. Uitaccelererend uit de eerste landelijke bochten is het de 1400GTR die bij de BMW op het vinkentouw zit en de Yamaha sluit het rijtje af. Niet als het gaat om schakellui rijden trouwens, want luier dan op de FJR krijg je het niet. De 1300AS heeft een automatische koppeling die vanaf stilstand het op laten komen van de koppeling voor zijn rekening neemt – wat aanmerkelijk resoluter gaat dan bij het vorige model –  en tijdens het doorschakelen ook voor het ontkoppelen zorgt. Bij het schakelen moet je nog wel het gas sluiten en dus is wat schakelgevoel een pre bij deze semi-automatische vijfbak. Het nauwkeurigst en soepelst gaat de Kawasaki door zijn zes gangen tellende versnellingsbak. De BMW is ook trefzeker, maar het schakelen gaat altijd gepaard met een mechanische klak, die duidelijk voelbaar is in de motorfiets. Ook hapt de koppeling van de BMW onregelmatig als die tijdens het optrekken slipt.

Vrij van wind
De eerste dijkweggetjes van de route ontmoeten we al tussen de twee Hanzesteden Elburg en Kampen. Met een comfort waar je op een supersport of een naked bike alleen maar van kunt dromen, zoeft het dikke toertrio in een op andere momenten zo gehekeld zondagsrijderstempo voort. Het spelen met de elektrische hoogteverstelling van de FJR1300-ruit werkt aanstekelijk en al snel gaan ook de ruiten van de BMW en 1400GTR – met een druk op de knop aan een van de stuurhelften – op en neer. Het zal blijken dat de Yamaha de beste windbescherming biedt, met de Kawasaki in zijn kielzog. Bij de BMW heb je wat meer last van turbulentie tussen de kuip en de kuipruit. Via Kamperzeedijk gaat het richting Genemuiden, daar met het pontje over het Zwarte Water en over een fijn stuk asfalt richting Vollenhove om vervolgens de dijk van Moespot naar het pittoreske Blokzijl te berijden. Als een vorst zit je achter het stuur van de Kawasaki, die in totaal de lekkerste zitpositie biedt. Het goede zadel zit aangenaam hoog boven de stepjes en de afstand naar het stuur is ook goed. Alleen bij stilstand is de 1400GTR aan de hoge kant om contact met het asfalt te leggen. De Yamaha is vooral ter plaatse van de benen wat krapper, waardoor je de knieën verder moeten buigen, maar het zadel is nog tederder voor het achterwerk – waar je allemaal tijd voor hebt als het niet alleen maar hard hard hard hoeft te gaan! – en de afstand naar de grond is de kortste van de drie. Vooral als je van een van de andere motoren op de BMW stapt, voelt die zithouding niet zo natuurlijk. Dat komt vooral doordat het zadel achterover lijkt te hellen en ter hoogte van de tank een bult heeft. Stap je echter vers op de BMW, dan valt het veel minder op. Ook voor contact met moeder aarde heb je bij de BMW redelijk lange benen nodig, net als bij de Kawa. Voor hen die last hebben van een koude kont: in zowel het zadel van de bestuurder als dat van de passagier van de Duitser zit een instelbaar verwarmingselement. Heerlijk toch?

Korte bochten
Tokkelend gaan we door Blokzijl. De weg zet zich daarna voort richting Blankenham en Kuinre en ongemerkt passeren we bij Slijkenburg de grens tussen Overijssel en Friesland, waar we de dijk naast het riviertje de Linde opsturen. Laat je de door de lokale agrariërs achtergelaten strontstrepen die hier en daar het asfalt ontsieren buiten beschouwing, dan is het daar aan de rand van nationaal park De Weerribben een stuurparadijsje. Een kolfje naar de hand van de Kawa, die zich ondanks zijn formaat verrassend licht door de bochtjes laat leiden. De 1400GTR is neutraal tijdens het hele bochtenverloop en is daardoor zeker de meester op het gebied van kappen en draaien op de vierkante meter. De BMW stuurt minstens zo licht, maar geeft maar weinig gevoel door van wat er ter hoogte van het voorwiel gebeurt. Ervaring leert na een tijdje dat er in ieder geval niet verkeerds gebeurt, maar zo klip en klaar als bij de Kawasaki is het niet. De Yamaha hakt op zijn beurt wat minder gemakkelijk met het ‘korte-bochten’-bijltje. Het voorwiel valt graag de bocht in, waardoor de berijder het stuur stevig in handen moet nemen om tegengas te geven en het sturen nogal zwaar gaat. Is de radius van de bochten echter langer, dan heeft de Yamaha het compleet naar zijn zin. Koersvast en stabiel werkt hij het traject af en geeft daar de rest het nakijken. De Kawasaki doet het ook niet verkeerd, maar voelt in de voorvorksectie slapper. De BMW stuurt in lange snellere bochten extreem licht. Het ontbreekt je aan feedback en ook voelt de vork niet heel stijf. Toch blijkt ook hier dat het aan het eind van de bocht allemaal goed komt, dus is gewenning de beste remedie bij de BMW.
Via Langelille rijden we op Schoterzijl aan, om vanaf daar via de Grietendijk richting Oosterzee-Buren te gaan, als op de brug van Schoterzijl het aroma van in heet frituurvet dobberende kroketten ons reukorgaan binnendringt. Het brein zegt: vandaag geen Sonja, geen stoelgangthee of andere dieetgewoontes, gewoon vrijheid-blijheid, dus remmen!  Wil je het eerste aan tafel aanschuiven, dan moet je op de 1400GTR zitten, want de radiale rempomp in combinatie met de radiale vierzuiger Nissin-remklauwen vormen de beste rempartij. Het aangrijpen verloopt mooi en bij het doorremmen is de kracht enorm en het gevoel in het hendel perfect. De BMW-rijder schuift als tweede aan. De remkracht is goed, maar vooral het aangrijpen is minder netjes dan bij de Kawasaki en het remhendel voelt wat sponziger aan. De remmen van de Yamaha presteren het minst goed. Zowel het gevoel in de hendel, het eerste aangrijpen als de uiteindelijke remvertraging is matig en daarom wil je bij de FJR1300 de achterrem er nog wel eens bij pakken. Bijna als vanzelfsprekend hebben alle machines ABS.

Klokkenspel
We weten ons te beperken tot een bakkie koffie als we onderling afspreken dat we aan de gracht in Balk gaan lunchen, dus eerst weer lekker toeren en even langs St. Nicolaasga. Een blik op het digitale informatiecentrum van de BMW geeft aan dat de Duitser dat qua benzinevoorraad nog gemakkelijk gaat redden. Ook de andere motoren hebben een boordcomputer die aangeeft hoever je nog met de aanwezige brandstof kunt komen. Aan informatie is op geen van de motoren trouwens een gebrek. Toerenteller, snelheidsmeter, triptellers, benzinemeter, versnellingsindicator en ga nog maar even door, ze hebben het allemaal. De K1300GT heeft daarin de best leesbare structuur en bovendien is de boel vanaf het stuur te bedienen. De Kawa is ook erg duidelijk, maar voor de bediening moet je wel voor in de kuip zijn en dus ten minste één hand van het stuur halen. De klokken van de Yamaha bedien je eveneens op het instrumentarium zelf en daarbij is de digitale informatie in een klein display verwerkt, waardoor het nogal druk is.
Het is opvallend hoe weinig het lichaam te lijden heeft op deze toerbuffels. Vrijwel onaangedaan slingeren we langs geknotte wilgen, rijden we parallel aan zeilboten die in het slootje naast de weg dobberen en ontwijken we hier en daar een verse vlaai. Het is voornamelijk genieten geblazen van de motoren en van de schoonheid van Friesland, terwijl het alleen nog maar mooier gaat worden. Na de lunch in Balk gaan we namelijk richting het gebied Gaasterlân-Sleat door via Oudemirdum en Nijemirdum af te slaan naar Mirns. Je rijdt dan – serieus waar – over een glooiend landschap met uitzicht over de voormalige Zuiderzee en met een beetje geluk vaart er nog een oude driemaster en is het plaatje compleet. Langs het water liggen mooie bochten, waar de motoren hun souplesse kunnen laten zien. De Kawasaki heeft de mooiste gasreactie en is perfect te dicteren. Vanuit gasdicht-toestand pakt hij vloeiend op, bij het sluiten van het gas zakt de motor rustig terug en elke verdere draai aan het gas leidt tot een directe reactie. De Duitser is aanmerkelijk abrupter. Vooral bij het sluiten van het gas remt de motor heftig af en duikt de motor stevig in voorvering. Ook het aangrijpen vanuit gesloten gas is ruwer dan de Kawa. De Yamaha is soepeler dan de BMW, maar schokt wat harder bij het op het gas gaan dan de 1400GTR. Toch kom je op geen enkele motor in de problemen en naderen we over de dijken het punt waar de koppige Friezen lang voor hun onafhankelijk hebben gestreden: Rode Klif.

Ontstressen
Op de heuvel – destijds waarschijnlijk van strategische waarde – staat een monument ter nagedachtenis aan de strijd waarin de Friezen in 1345 de binnendringende Hollanders onder leiding van Jan van Beaumont genadeloos in de pan hakten. Voorlopig bevrijd, zo moeten de Friezen hebben gedacht! De rust op de Friese wegen en het lekkere toerwerk op de drie toerbuffels hebben inmiddels ook onze randstedelijke stress weggenomen, dus de motoren hebben hun taak vervuld. Bevrijd gaan we op pad naar Stavoren en Hindelopen, om van daaruit binnendoor richting Heeg te gaan. De wegen zijn niet overal van de kwaliteit ‘biljartlaken’ en de vering mag aan de slag. Eigenlijk hebben alle motoren moeite het rijwielgedeelte en het forse afgeveerde gewicht in het gareel te houden. De Yamaha heeft het vooral aan de achterkant lastig om niet in deinen te vervallen, terwijl de voorkant stabiel de klappen opvangt. De BMW is zowel aan de voor- als de achterkant het spoor soms bijster – zelfs in de zwaarst gedempte sportstand – en deint stevig. Het valt op dat de motoren met een beetje goede wil van de bestuurder wel op koers blijven. De Kawasaki brengt het er nog het beste vanaf: goed aan de voorkant en maar minimaal deinend aan de achterzijde. Daarbij mag niet onvermeld blijven dat de uitgaande demping van de Kawasaki wel is opgeschroefd, maar dat hetzelfde geldt voor de Yamaha. Aan de BMW is behalve de drie voorkeuzestanden comfort, normaal en sport – met één druk op de knop te activeren – niets te verdraaien, dus is het gewoon roeien met de – meestal prima – riemen die je hebt. Vanuit Heeg even door het wonderschone IJlst en daarna door naar Sneek om de magen te verwennen in de gezellige binnenstad. Alle motoren kunnen op de oude bestrating vertrouwen op een stabiele middenbok, maar ook op een jiffy. De middenbok heeft bij deze motoren geen voordeel bij het smeren van de aandrijving, want het gehele trio vertrouwt op een cardanaandrijving. Wel is zo’n middenbok dan weer handig bij het wassen van de velgen. Stuk voor stuk gaan de ‘dashboardkastjes’ op alle drie de motoren open en komen de onmisbare telefoons en portemonnees tevoorschijn. Geen geprop in de binnenzak, gewoon ruimte in de motorfiets voor paperassen. De koffers blijven gewoon aan de motoren, maar gaan nog wel even op slot. Ook dat kan bij allemaal. Met een gerust hart laten we de motoren achter. Vooral de BMW, want die klikken we met de sleutel nog even op het alarm, terwijl de andere twee het standaard moeten doen met het stuurslot en de startonderbreking als de sleutel niet wordt herkend.

Bescheiden drinkers
Als het begint te schemeren en de menselijke brandstofmeters weer op vol staan, maken we de laatste ruk richting onze overnachtingplaats in Terherne, ook wel bekend als het ‘Kameleon-dorp’. In Bed & Breakfast De Mariahoeve gaan de motoren de schuur in en de koffers van de fietsen. Dat gaat bij de BMW wat lastig, aangezien de hevel maar moeilijk omhoog komt. Bij de andere motoren is het een fluitje van een cent. Na een heerlijke overnachting en een ontbijt met het plaatselijke suikerbrood zadelen we onze toerbuffels weer op en halen we er voor de fotografie nog een ‘lapje’ over. Op weg naar de benzinepomp komen we toevallig de ‘Kameleon’ nog tegen, die met een tractor richting het water gaat. Tanken is op deze groottoeristen een minder dominante activiteit dan we tijdens andere testen wel eens meemaken. Deels komt dat omdat het verbruik niet al te hoog is en anderzijds omdat de inhoud van tank lekker groot is. Een actieradius van boven de 300 kilometer is dus op alle drie mogelijk en dan toer je toch al een tijdje door Nederland.
Om de motoren ook nog op snelheid te rijden, pakken we de snelweg om – na heerlijk toerwerk in de rustige natuur – Friesland te verlaten. Daar zou je een ultieme combinatie vinden als je de rechtuitstabiliteit van de FJR1300 aan de perfecte zithouding van de Kawasaki koppelt en daar het vermogen van de K1300S aan toevoegt. Het mag duidelijk zijn dat de Yamaha dus het rustigst is tijdens kilometervreten op de snelweg, gevolgd door de 1400GTR, die een beetje onrustig is aan de voorzijde als de snelheid oploopt. Op de derde stek vinden we de BMW, dankzij de mindere windbescherming en de ietwat slap aanvoelende voorzijde.

Bevrijdend slot
Na twee dagen heen en terug naar en rondrijden in de provincie Friesland beseffen we dat motorfietsen met zoveel comfort ook nog eens heel veel rijplezier en rijgemak met zich mee kunnen brengen. Geen knapzak nodig, alles in de koffers en dat maakt het reizen met dit soort giganten wel heel gemakkelijk. Het trio is daartoe compleet uitgerust en de verschillen in prestaties zijn ook maar gering. Toch komt er aan het eind van de trip één als beste uit de bus en dat is de Kawasaki 1400GTR, die op alle vlakken een goed niveau aan de dag legt. De BMW imponeert erg met zijn motorblok, maar laat qua stabiliteit wat punten liggen, terwijl de Yamaha vooral in lange bochten heer en meester is, maar dan op het gebied van de remmen weer in moet leveren. Waar ze allemaal goed in slagen, is je een heerlijk vrij gevoel te geven. Het besturen van deze fietsen kost niet veel moeite en daardoor heb je genoeg tijd om ontspannen te genieten van alles wat er om je heen gebeurt. Heerlijk!

De Mariahoeve
Aan de rand van het pittoreske Terherne ligt Bed & Breakfast De Mariahoeve, waar je voor een mooie prijs prima kunt overnachten en ’s ochtends heerlijk kunt ontbijten. De Mariahoeve wordt gerund door een zeer enthousiaste gastheer (Barry) en dito gastvrouw (Greet), die samen zorgen voor een zeer huiselijke sfeer. In de grote boerderij vind je de slaapvertrekken (met tweepersoonsbed, badkamer en kitchenette) en in een gezellige, huiskamerachtige ruimte staat ’s ochtends het ontbijt klaar. Daar kun je ’s avonds ook rustig een biertje uit de koelkast pakken en heerlijk samenkomen. Wil je een dagje niet op de motor door Friesland, dan huur je bij De Mariahoeve gewoon een sloep en pruttel je lekker over de Friese meren.
Meer informatie over deze prima uitvalsbasis vind je op www.demariahoeve.nl.

(T)oerkrachten
Ondanks dat de echte pk-strijd zich afspeelt in het supersport- en superbike-segment ontkomen ook deze toermachines niet aan de pijnbank bij Hoco Parts in Barneveld. Maar ook deze grote motoren ontbreekt het zeker niet aan vermogen. De BMW heeft overduidelijk het hoogste vermogen, maar krijgt dat alleen voor elkaar door heel veel toeren te maken. De Kawasaki is namelijk tot 7500 toeren de meest krachtige machine en pas daarna overklast de BMW de 1400GTR. De Yamaha doet tot 7000 omwentelingen per minuut niet onder voor de Duitser, maar produceert uiteindelijk het laagste vermogen. De 1400GTR brengt de krachten het meest vloeiend aan de man, terwijl de Yamaha over het hele toerengebied het meest fluctueert

Puntentelling
De drie testrijders (Koos van Amersfoort, Ramón van Dijk en Barry van Amersfoort) hebben de motoren op verschillende beoordelingspunten gewaardeerd. De gemiddelde scores zijn in de onderstaande tabel weergegeven. Een 10 is voor uitmuntend, een 8 is goed, 6 staat voor voldoende terwijl 5 een onvoldoende aangeeft, 3 is slecht en de rest laat zich raden.
 

Tekst: Barry van Amersfoort, foto’s: Jacco van de Kuilen

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.

Misschien vind je dit ook interessant?