Honda SW-T400

Lelystad op wielen

Het gros van de mensen blijft een scooter nog altijd associëren met brommers. Maar de machines met zo’n grote gele kentekenplaat die zonder gerommel dik boven de 130 lopen winnen snel terrein in Nederland. Wij testen de kersverse Honda SW-T400.

Het bezit van een motorscooter is net als wonen in Lelystad. Je moet het altijd uitleggen. Verdedigen soms. Want niemand begrijpt dat je in de eerste plaats een keus hebt gemaakt met je verstand in plaats van met je hart. Altijd maar weer antwoord geven op die waarom-vraag. En altijd ga je dan met motorrijders weer die discussie aan over wendbaarheid, opbergruimte, windbescherming. Maar ook automobilisten roepen je ter verantwoording met hun eeuwige gezever. En dus kun je weer aanstippen dat je lekker tussen de files door kunt knorren, in de stad gemakkelijk kunt parkeren, zuinig rijdt. Maar altijd maar uitleggen, uitleggen en nog eens uitleggen… Dat weten zelfs de fabrikanten van die dingen, want in hun reclamemateriaal helpen ze je vast met argumenten te verzamelen die je kunt gebruiken als je weer eens op het matje bent geroepen. De folders, websites en persberichten signaleren alle problemen van het moderne mobiele leven en ogenschijnlijk is de motorscooter dé oplossing voor elk van deze problemen. ‘Je leven wordt er beter van, heus.’ Genoeg daarover. Voor ons staat de SW-T400, Honda’s jongste grote motorscooter. Het is de opvolger van de SilverWing 400. De nieuweling neemt plaats in het programma als de op een na grootste motorscooter net onder de SilverWing 600. Z’n concurrenten zijn de Suzuki Burgman en Yamaha Majesty, die ook van die maxi-scooters zijn met ongeveer 400 cc motorinhoud, maar dan met eencilinders. De Honda heeft een paralleltwin en scoort daarmee meteen al een paar puntjes als het gaat om een rustiger loop van het blok.

Weinig opzienbarend geluid
Het blok is goed voor 39 pk en de CVT zorgt ervoor dat je van dat vermogen zo optimaal mogelijk gebruik maakt. Niet schakelen dus, maar gewoon gassen. Ondanks dat het vermogen nou niet bepaald door het dak gaat en het gewicht van bijna 250 kg ook niet superlaag is, komt de Honda toch snel uit de startblokken en draait de snelheidsmeter vlot richting de 100 of 120 km/h. Met een scooter heb ik toch meer dan op een gewone motor de neiging steeds volle bak te gaan. Zal wel komen omdat je niet hoeft te schakelen en je net als met een brommer gewoon alles wilt geven. Toen moest het, nu doe je het nog vanzelf. De uitlaat heeft vervaarlijke afmetingen, maar maakt een weinig opzienbarend geluid. Dat hoort kennelijk bij zo’n stadsding.
Hij biedt overduidelijk plaats aan twee personen, maar de zitting van de passagier is wel heel nadrukkelijk aanwezig. Het opstaande randje drukt behoorlijk in je rug en ook al ben ik niet zo gek lang, ik zou best nog wat verder naar achteren willen zitten. Maar dat kan dus niet. Voor je een dashboard dat zó uit een auto lijkt te komen met vier grote tellers en in het midden een digitaal display voor de kilometerstanden en een verbruikscomputer.
Opbergmogelijkheden zijn er ook genoeg. Onder het zadel is plek voor twee helmen; een klein lampje helpt je in het donker terug te vinden wat je erin hebt gepropt. In het voorste deel van de kuip ook nog twee vakjes, waarvan er eentje afsluitbaar is.

Minder lomp
Comfort staat hoger op de prioriteitenlijst bij de scooterrijder dan dynamiek en dus voldoet de Honda zeker aan die verwachtingen. Je zit prettig rechtop en je kunt je voeten óf plat of schuin tegen de voorkant aan zetten, maar net je wat je fijn vindt. De voorruit geeft in mijn geval goede bescherming, maar ik denk dat als je iets groter bent je wat turbulentie met je helm opvangt. De lange wielbasis geeft een lekkere rechtuitstabiliteit, maar dankzij de 14- en 13-inch-wielen is hij ook weer wendbaar op lagere snelheden, al haalt het stuurgevoel het niet bij dat van een ‘echte’ motor. Remmen doet hij uitstekend en onze testfiets is voorzien van Combined ABS. Als je met het linkerhendel remt dan gebruik je zowel de voor- als achterrem. Samenvattend gezegd is dit een complete machine, die er in mijn ogen een tikkie minder lomp uitziet dan een Suzuki Burgman. Maar da’s mijn persoonlijke smaak. Feit is wel dat de versie met ABS op een tientje na 8000 euro kost, een behoorlijke smak geld. Aan de andere kant, het ontbreekt je dan ook aan niets qua comfort en prestaties.

Tekst: Damiaan Hage, foto’s: Jacco van de Kuilen

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.

Misschien vind je dit ook interessant?