Moto Guzzi Stelvio NTX

Vederlicht zwaargewicht

In de normale uitvoering is de Moto Guzzi Stelvio al een behoorlijk imposante verschijning. Met de nieuwe NTX-uitvoering doen de Italianen er een schepje bovenop. Naast het uiterlijke vertoon is ook de achtklepper onder handen genomen. Inzet is meer kracht bij een lager toerental. En dat kon de Stelvio wel gebruiken ook…

Nee, het is nou ook weer niet zo dat de ‘oude’ Stelvio-blokken onderin niet thuis geven. Toch is het karakter van het blok nogal hoogtoerig waardoor je automatisch behoorlijk sportief aan het rijden bent. Aangezien het overgrote deel van de doelgroep wat luier en minder sportief rijdt is de keuze voor meer koppel bij een lager toerental een logische. De ‘kale’ Stelvio evolueert gewoon mee, dus het is niet noodzakelijk om een NTX aan te schaffen wanneer je puur voor het herziene blok gaat. Een grotere airbox, een vlakker geprofileerde nokkenas, ietwat veranderde injectie en een kleine verandering aan de uitlaat staan aan de basis van deze koppelverbetering. Het maximum koppel van 113 Nm wordt nu bereikt bij 5800 toeren per minuut. Dit was 108 Nm bij een toerental van 6400, geen kinderachtige vooruitgang dus. Hamvraag, wanneer je rond de NTX struint, is welke kant Guzzi je op wil sturen met deze uitvoering. Richting onverharde paden? Of toch maar asfalt? Veel details wijzen op het eerste. Carter- en cardanbescherming, mistlampen, valbeugels en de handkappen hebben in samenspraak met de robuust ogende kofferset het grootste aandeel in deze offroaduitstraling. Toch staat dit geheel nog steeds geschoeid op Pirelli Scorpions. En da’s nou niet écht offroad, maar wel een prima band voor op het asfalt. Het standaard ABS-systeem (die Italianen leren het wel) zou ook een enorme afbreuk doen aan de offroadcapaciteiten, ware het niet dat dit met een simpele doch doeltreffende druk op de knop uitschakelbaar is. En zo hoort dat! Dat er met de radiaal opgehangen vierzuigerremklauwen hard geremd kan worden, daarover bestaat geen twijfel, al is het wel de vraag hoe het ABS zich zal laten gelden op de NTX. Kijk je even verder aan deze voorkant dan is het overduidelijk dat er op geen enkel onderdeel is bezuinigd. De fraaie spaakwielen, de Brembo-rempartij, de dikke upside-down-vork, alles lijkt te kloppen en is op hoog niveau afgewerkt.
Nemen we de aluminium koffers eens onder de loep dan lijkt het ook hiermee wel goed te zitten. Veel bergruimte, degelijke gemakkelijk te bedienen sloten en een topopening in plaats van een zijdelingse. Binnenin zit een tas zodat je met gemak al je spullen ineens mee kunt nemen, zonder de hele koffer mee te moeten sjouwen. Mooi afgewerkt trouwens met het Guzzi-logo. Enige smet is dat de je voor deze koffers een aparte sleutel nodig hebt. En da’s niet altijd even handig… Dit wordt weer goedgemaakt door het uiterst handige opbergvakje rechts in de tank. Dit open je wanneer de motor op contact staat met een druk op de knop op de linkerstuurhelft, waarna het deksel omhoog komt en je er belangrijke zaken zoals je gsm, papieren en portemonnee in kwijt kunt. Het verstellen van het ruitje vraagt iets meer handarbeid; dat moet je vijfvoudig met de hand verstellen.

Dolomieten
Waar anders zou deze introductie ook kunnen plaatsvinden dan in de Italiaanse bergen. Je hebt er bochten, bochten en euh… bochten zonder einde. Wanneer je voor het eerst opstapt maakt de Stelvio een net zo imposante indruk als wanneer je er naast staat te kijken. Het enorm brede stuur in samenhang met de handkappen, de hoge ruit, het riante zadel, de uitstekende cilinderkoppen en de koffers waar je met een hoog zwaaiend been overheen moet stappen; de Guzzi is fors afgemeten. Het gewicht van 251 kilo, met de benodigde vloeistoffen maar zonder benzine, is echter behoorlijk uitgebalanceerd waardoor er van onhandelbaarheid geen sprake is. Al blijft het natuurlijk een motor waarop de kleine Nederlander, of de normale Italiaan, zich niet altijd even gemakkelijk zal voelen. Wel is het zadel te verlagen, van de normale hoogte van 840 millimeter naar 820 millimeter. De koppeling laat zich niet al te licht bedienen, maar is goed doseerbaar. Het kanteleffect van de twin is verwaarloosbaar en de cardan doet z’n werk naar behoren. Samen met een prima gasreactie en uitgekiende injectie is er op lage snelheid van horten of stoten geen sprake.

Links, rechts, links, rechts
Zo gauw de eerste bochten zich aandienen en het gas er serieus op gaat blijkt al direct dat de Guzzi, ondanks de hoog opgehangen koffersets, nog steeds prima in balans is. Het is het behoorlijk brede stuur dat er mede zorg voor draagt dat je de NTX gemakkelijk van oor op oor gooit. Snelle bochten, korte draaiers, overal voelt de Stelvio zich goed in de standaardsetting. En mocht je het daar niet mee eens zijn… Dan kun je gaan draaien aan de knoppen, want zowel de 45mm-upsd-voorvork als de monoschokdemper achter is volledig instelbaar. En zó zien we het graag. Het koppel mag er dan bij een lager toerental inkomen, de Stelvio blijft een fiets die er in deze bergachtige omstandigheden om vraagt hoogtoerig te worden gereden. Relatief dan… Er valt absoluut schakellui mee te rijden, maar wanneer het wat harder gaat (en dat wil je op de Stelvio) dan laat je de wijzer van de toerenteller meer en meer omhoog wijzen. En in dit tempo ben je zó aan het gooien en smijten dat je bijna zou vergeten dat je met een fiets van een hele dikke 200 kilo onderweg bent. Méér dan voldoende grondspeling, onder alle omstandigheden een goede wegligging en alle randzaken waar je onder het rijden eigenlijk niet aan wilt denken (cardan, injectie, gasreactie) acteren prima. Ook de versnellingsbak zal geen roet in het eten gooien, redelijk stil, trefzeker en gemakkelijk te bedienen. Het wordt al snel een eentonig verhaal, want je hebt onder het rijden simpelweg weinig aan te merken op de NTX. Het enige waar ik me persoonlijk aan stoor zijn de beschermkapjes van de injectie voor de cilinderkoppen, waar ik bij heel actief stuurgedrag regelmatig met m’n knieën tegenaan stoot. Details, details…

De hamvraag beantwoord
Wil je tot stilstand komen (en dat wil je eigenlijk niet) dan zijn het de vierzuigerremklauwen die je met gevoel heel hard vertragen. De Brembo-partij remt zonder agressieve bite, maar ankert simpelweg wel heel erg hard door. Het ABS werkt naar behoren en lijkt er niet al te vroeg in te komen. De achterrem speelt je geen parten, al moet je aardig doortrappen. Met een knop op je rechterstuurhelft schakel je het ABS makkelijk uit, wanneer je het zand in wilt of gewoon een beetje wilt spelen op het asfalt. Hoe weinig je van het grote gewicht merkt op het asfalt, des te meer merk je ervan wanneer je van de gebaande paden afwijkt. Een versmeerde asfaltstrook gaat nog, maar zo gauw je echt in het zand komt is het gedaan met de pret. Het is dan zaak het gas er flink op te houden, al voelt dat met het vlug vollopende profiel van de Pirelli’s niet altijd even veilig. Het zal Guzzi ook weinig uitmaken, misschien dat één procent van de doelgroep wel eens een stukje onverhard pakt, de rest blijft lekker op het asfalt en heeft daar groot gelijk in. Ben je een volharder en wil je koste wat kost offroad rijden dan staan de bandenmaten je wel toe een echte offroadband te monteren. Je kunt ook bij aflevering voor de optionele endurobanden kiezen. En dan wordt het natuurlijk al een heel ander verhaal… En zo is de hamvraag, waar Guzzi je bij voorkeur heen stuurt met deze NTX, beantwoord: het asfalt. Tweede vraag is dan of deze uitvoering een echte must is voor de Stelvio-liefhebber. Dat zal natuurlijk iedereen voor zichzelf moeten beantwoorden, al zal het veel potentiële kopers enkel om de kofferset en de handkappen gaan. Zaken als de cardanbescherming en de mistlampen staan mooi en stoer, maar hebben gezien het inzetgebied van deze NTX weinig functionele waarde. Anderzijds verkoopt de R1200GS Adventure van BMW wel als een tierelier, dus is er zeker behoefte aan dit soort uitvoeringen. En dan lijkt het er toch op dat Guzzi met de NTX in de roos schiet. In het accessoirepakket kan de koper nog kiezen voor handvatverwarming en een navigatiesysteem. Rust je deze Stelvio hiermee uit dan heb je een meer dan complete reismotor waarmee je alle kanten uit kunt. Behalve het zand dan. Maar da’s achteraf best logisch…

Tekst: Eddie de Vries, foto’s: Moto Guzzi

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.

Misschien vind je dit ook interessant?