Moto Guzzi V7 Café Classic

 

 

ESPRESSO RETRO

 

Je was net te jong, kon zo’n motorfiets niet betalen of je wist te weinig van techniek om met een dergelijke machine op pad te durven gaan, maar wat was je in de jaren zeventig jaloers als je zo’n ‘Legnano’ groene Guzzi V7 Sport voorbij hoorde razen.Het summum in jouw ogen…

 

 

De rauwe, volle huil uit de twee Lafranconi-‘dempers’ bezorgde je kippenvel. Het beeld van de rijder, gebogen over de uniek vormge-geven clip ons van de langgerekte en vooral lage machine was dreigend. Pure snelheid kwam er voorbij, de machine liep over de tweehonderd, voortgestuwd door pure kracht. Gemechaniseerde passie. Zo’n Italiaanse volbloed deed je hart sneller kloppen, maar uiteindelijk ging je als nuchtere Nederlander voor een goed-
kopere, minder exclusieve, maar wél betrouwbare Japanner, jezelf wijsmakend dat je daarmee de juiste beslissing nam en dat had je ook in zekere zin. Maar die hartslag, die factor emotie bleef toch een sluimerend vlammetje van twijfel, weg-gedrukt door talloze relativerende redeneringen, waardoor je uiteindelijk tegen jezelf kon zeggen dat je er overheen was. ‘Italiaanse emotie, ja, huilen met een vonkende draadboom in de regen!’, gnuifde je in gedachten, en ‘sturen als een spaghettisliert’. Daar ontsnapte je mooi aan en daarmee was de kous af.

Het aloude verhaal volgde. De wilde haren verdwenen, een auto bleek een stuk praktischer – vond vooral ook je partner – en bovendien, hoe moest je anders die twee kinderen vervoeren die inmiddels ook ten tonele waren verschenen? De schuur vulde zich met kinderfietsen en je geld schoof, voor je er ook nog maar aan had kunnen ruiken, richting schoolboeken, merkkleding,
een beugeltje en uiteindelijk moest en zou de oudste een brommer. Met die brommer werd ook weer dat sluimerend vlammetje opgestookt dat blijkbaar nog steeds in je brandde en hoewel je er eigenlijk niet aan toe wilde geven is het toch weer het beeld van die Moto Guzzi V7 Sport destijds dat je steeds vaker wegmijmerend voor ogen krijgt.

Dan komt het moment dat de kinderen de deur uit zijn. Ineens is er ruimte in de schuur en voor je het weet zit je op zolder met je oude leren jack in handen, glimlachend om de schaafplekken, veroorzaakt door jeugdige onbezonnen acties. Staat wel stoer, die ‘heroes marks’.

 
HOMMAGE

Moto Guzzi presenteerde vorig jaar de V7 Classic, een mooie retro in zwart of wit. Op basis hiervan is de retrolijn uitgebreid met de V7 Café Classic, een machine die zo ontzettend op de roemruchte V7 Sport lijkt dat je het niet eens een knipoog kunt noemen. Het is eerder een hommage en het beoogde publiek heb ik net hierboven beschreven. De heropstapper die de oude liefde voelt oplaaien bij het aanschouwen van deze waanzinnige machine, want hoewel Moto Guzzi’s nog wel eens voor lompe tractors werden uitgemaakt, is deze V7 Café Classic een toonbeeld van retro design en superstrakke afwerking. Het klopt gewoon allemaal, ieder onderdeel ademt dezelfde designfilosofie. En dan die lijnen. De tank heeft de oh zo oorspronkelijke Guzzi vorm en de clip ons lopen, net als bij het origineel, in een mooie bocht langs de vorkpoot naar beneden. Slechts de bevestiging verschilt. En dan die oplopende uitlaatpijpen, de velgen met ‘hoge schouders’ en het racezitje, helemaal zoals het hoort. Uiteraard zijn de tank en de zijdeksels in het kenmerkende en opvallende Legnano-groen gespoten. Geen idee wat Legnano is trouwens, maar het zal wel groen zijn en bijzonder giftig. De afwerking is absoluut van hoog niveau. Kijk alleen al eens naar die zijdeksels met matzwarte luchtfilteropeningen, de covertjes over de claxons, de degelijke maar subtiele duogrepen, de tankdop, de altijd ondergewaardeerde balhoofdmoer en wat ik absoluut voor het eerst op een motorfiets zie; een fraai beschermbeugeltje om je kroonplaat te beschermen tegen krassen van je sleutel-(hanger). Toegegeven, een dergelijk iets zou op willekeurig welk apparaat, met uitzondering van een Harley-Davidson wellicht wanstaltelijk zijn, maar op deze Guzzi klopt het gewoon met het geheel. En ondanks die afwerking, al die kleine details, oogt de machine nog steeds heel ruig en basic.

Het is niet zo moeilijk de fout te maken deze Guzzi als echte klassieker te beschouwen. Ik weet het, er zijn nu motorrijders die hier het liefst op inspringen door te roepen dat het motorblok inderdaad ook gedateerd is, maar dat zou niet eerlijk zijn. Net als Harley en Ducati met hun V-twins, is ook Moto Guzzi doorgegaan met de ontwikkeling. Wellicht is het 750 cc-blok met twee kleppen per cilinder niet het beste voorbeeld als je ’m naast het 1200 cc-blok met vier kleppen per cilinder zet, zoals in bijvoorbeeld de Griso en de Stelvio, maar ook Guzzi’s lichtste motorblok is niet meer te vergelijken met het oude blok. Ga maar na: injectie, katalysator en inwendig is er flink de bezem door gehaald. Nieuwe technieken, nieuwe materialen, je kent het wel. Het resultaat is een soepel en ontzettend geruisloos lopend motorblok. Dit in tegenstelling tot de oude blokken waarbij je minstens een handvol losse schroeven verwachtte bij het wisselen van het oliefilter, oordelend naar het geluid uit het vooronder.

 
STEREOGEKWETTER

In tegenstelling tot het woeste imago van de oorspronkelijke V7 Sport, is de Café Classic uitermate vriendelijk van karakter. Bewust, volgens Guzzi, omdat die heropstapper van middelbare leeftijd toch echt de wilde haren wel kwijt is. Die wil geen intimiderende machine, maar gewoon een gemakkelijk rijdbare motorfiets met die nostalgische uitstraling van toen. Logisch eigenlijk. Als het om die kick van snelheid ging had er allang een superbike gestaan, de retro-rijder stapt weer op vanwege andere emoties. Nostalgie. Het jack met schaafplekken wordt nog trots gedragen, maar eerlijk, die tijd is geweest.

Het motorblok heeft een ontzettend koppelrijk lage- en middentoerengebied, waarbij hij heel soepel en gemakkelijk op het gas reageert. Doortrekken kan, maar een eindschot hoef je niet te verwachten en voor de 8.000 tpm zit je al in de begrenzer. Een ontzettend verschil met het 1200 cc achtklepsblok dat er vanaf 6.000 tpm pas echt aan begint te trekken. Puur kijkend naar de prestaties valt er weinig emotie te halen uit de nauwelijks 50 pk die het blok produceert, maar om de een of andere reden beleef je het toch anders, zo leunend op de (niet al te lage) clip ons in klassieke houding. Toch, wat mij betreft had er wel een pk-tje of tien meer uit gepeuterd mogen worden. Maar goed, ik zou ook de voetsteunen wat verder naar achter zetten en de clip ons verlagen (dat gaat trouwens heel eenvoudig), en meteen blèrpijpen aanschaffen. Kan de leeftijd zijn. Overigens, het geluid uit de standaarddempers is heel behoorlijk. Speciaal voor deze machine is een uitlaatsysteem ontwikkeld met een mooie donkere roffel, die nog mooier wordt als je het gas dicht draait. De volle roffel, gemengd met een soort stereogekwetter, doet denken aan het geluid dat de ouderwetse megafoondempers produceerden bij het sluiten van het gas.

De V7 Café Classic laat zich gemoedelijk en stabiel sturen, mede geholpen door de grote balhoofdhoek en een flinke naloop. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we de machine alleen hebben gereden in het centrum van Rome, dus hoe hij het er bij het echte scheurwerk vanaf brengt kan ik alleen maar raden. Die paar keer dat ik de kans had een bocht wat harder te nemen, liet hij zich precies insturen en toonde de Café Classic zich stabiel, al kan de vering niet iedere oneffenheid even goed verwerken. De enkele voorrem grijpt rustig aan, maar bijt niet echt door. Het is bekend hoe Italianen rijden, neem daarbij de verkeerstechnische chaos in Rome, dan begrijp je waarom ik af en toe graag had geopteerd voor een tweede schijf en klauw in het voorwiel.

 
CONCLUSIE

Hoewel je op deze Guzzi met iets meer dan 1.80 meter prima past, het racezitje biedt ook volop ruimte om te gaan verzitten, voelt de machine erg compact, bijna klein. Iets forsere afmetingen hadden ’m voor het gevoel wat meer imposant gemaakt. Maar toch, met de uitstraling is niets mis. Een ouderwets ruig charisma, maar dan met de relaxedheid die juist een retro heden ten dage met zich meebrengt. De tijd van iedere dag het gas tot de nok is voorbij. Het is bij uitstek de machine om je weer dat plezier in motorrijden te geven in een tijd dat je met één draai aan het gas je rijbewijs al kwijt kunt zijn. En dat hoeft echt niet alleen te gelden voor die heropstapper. De V7 Café Classic is simpelweg een heel vriendelijke motorfiets. Comfortabel, absoluut niet intimiderend en met een ontzet-
tend mooie afwerking. Wellicht qua prestaties niet de meest opwindende machine, maar wel een gemakkelijke motor met een stijlvolle, karakteristieke uitstraling.

 
Tekst: Tim Dekkers

Fotografie: Moto Guzzi

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.

Misschien vind je dit ook interessant?