Pierobon F042

 EEN VAKWERK APART

 Luchtgekoelde tweekleppers en vakwerkframes: behoort dat niet tot Ducati’s twintigste-eeuwse cultureel erfgoed, overschaduwd door de ‘highest tech’ van Testastretta’s? Nee joh, zeker niet als je ermee omgaat als vak apart mét… vakwerk. Getuige de Pierobon F042, ‘Pierobommel’-stijl.


Vakmanschap is meesterschap’. Een beetje penopauzist zal het water likkebaardend in de waffel lopen bij de gedachte aan de Grolsch-slogan van weleer, met verrukkelijk traag overlopende schuimstreep over de rand van het met vloeibaar goud gevulde fluitje. Maar ja, de eikenhouten, sigarenbruine ontbijtkoeksfeer uit de toenmalige Nederland 2-reclame past natuurlijk helemaal niet meer in het ‘concept-matige plaatje’ van nu. Om dezelfde reden zullen bepaalde gemotoriseerde ‘neo-techno’s’ of gewoon Ducati-haters die ouwe luchtgekoelde meuk en Pantah-buizenframes, afkomstig van Taglioni’s en Bordi’s non-digitale tekentafels, met alle graagte een enkele reis gunnen richting museum, in het beste geval. De 1000 cc, nu 1100 cc, 95 pk ‘sterke’ Desmodue trekt in verhouding tot de 1198 en alle overige moderne, vloeistofgekoelde V-twins nog geen worst van tafel en de 696 wordt al jarenlang overschaduwd door een van Japan’s allerbeste motorblokken, de Suzuki 650 V-twin-krachtbron. Zo luidt de sceptische lezing.

 
METAALMOEHEID?

Hoewel bij tijd en wijle mijn persoonlijke affectie voor de obligate combinatie luchtkoeler-buizenframe her en der haarscheuren vertoont, doorstaat Ducati’s redder in nood al decennialang elke storm en vormt het de voornaamste kurk waar Borgo Panigale op blijft drijven. Sterker nog, het onvermoeibare succesnummer, de Monster, is het koppelrijke tweeklepsblok op het lijf geschreven, net als de Hypermotard, daar waar de vierkleps Desmoquattro-varianten van de Monster (S4, R en RS) zegmaar te vergelijken waren met de restauratie van zeventiende-eeuwse houtsculpturen door middel van een overspannen kettingzaag. Vandaar ook Ducati’s juiste, verstandige besluit om een vierkleps, overgemotoriseerde, ‘hoekige’ Monster los te laten ten faveure van de beestachtige Street-fighter. En prevelen we dagelijks voor het slapen gaan met gevouwen handen dat Ducati de verleiding van opruiend motorjournaille weerstaat om de Hypermotard aan te vullen met de voor dat model misplaatste vierkleps krachtbron.

Dus mocht je lijden aan mentale metaalmoeheid inzake het (in meerdere opzichten) traditionele vakwerkframe, dan hoeven we maar mannenbroeders als ene C. Stoner en T. Bayliss ten tonele te voeren die alleen al vorig jaar het voltallige armada geëxtrudeerde twin spar-concurrenten te kakken stuurden. Met andere woorden, zo’n tweekleps vakwerkertje, da’s (ook financieel) zo gek nog niet. Jammer alleen dat het geduld in een opvolging van de Terblanche-1000 SuperSport zo op de proef wordt gesteld. Zolang die nog op zich laat wachten, zien tuners hun kans schoon, temeer omdat er nog zát ‘vlees’ aan een luchtgekoelde vakwerker zit, zowel motorisch als rijwieltechnisch. NCR maakt natuurlijk (als vanouds en als roemrucht hofleverancier van Ducati Corse) topmateriaal met de beeldschone Millona en New Blue, maar ook Pierobon valt niet uit te vlakken, integendeel. Beide genieten met De Fabriek om de hoek een gezonde mede- en samenwerking die tegelijkertijd haast incestueus van verwarring is.

 
PAAR UUR WERK…

Pierobon – graag uit te spreken als ‘pjèrobon’ voor het betere Italiaanse effect – zit al een halve eeuw ‘in ze bizniz’ als fabrikant van raceonder-delen en een blik in het assortiment toont een scala aan racestandaards, koningsasser-frames, achtervorken, tankdoppen en de hele rimram, waarbij briljant freeswerk uit massief aluminium de toef op de taart vormt. Ontevreden over de achtervork van je 1098R? Racebok nodig voor je MV Agusta? Een hoogstpersoonlijke racer bouwen van je SS1000DS? Pierobon, aangenaam! In het laatste geval biedt Pierobon de F042-kit (zie kader), uitgaande van een overjarige of gecrashte 1000 SuperSport. Die kit is toepasbaar zolang je op de plank hebt liggen: een 1000DS-krachtbron, injectie, airbox, brandstofpomp, wielen, vering, remmen en de bedrading. Vervolgens, zo meldt Pierobon olijk, ‘een paar uur werk en naar het circuit ermee’.

Onbetwist hoogtepunt van de kit vormt het oogverblindend gave frame dat bij wijze van uitzondering nu eens niet uit Bolognees stalen chroom molybdenen pijp bestaat, maar volledig uit aluminium en een goede 6 kilo weegt ten faveure van extra stijfheid. Hm, woog een NCR-
frame uit chroom molybdenen buis geen 3,9 kilo?

 
R1-SLIPSTREAM

Inderdaad, zelf zou ik ook kermen bij het vernemen van het motorische vermogen van 95 schamele paardenkrachten, gecombineerd met zo’n gelikt, bullet proof rijwielgedeelte. Voor het geval je de NCR Millona S uit MOTOR 23/2008 gemist hebt; laat je niet te snel misleiden, want laagtoerige koppel, een gevuld middengebied en een soft topvermogen stellen de (bijvoorbeeld beginnende) circuitrijder bij uitstek in staat zich optimaal en vol vertrouwen te concentreren op het rijden van lijnen, de uiterste feedback af te tasten en zich te trainen in de jungle van vering en demping. Dat was toen, eind vorig jaar met 100 Ducati-paardenkrachten en 145 NCR-kilogrammen op Alcarràs.

En dit is nu, met een vergelijkbare F042, echter tot in de finesses getuned, want voorzien van 122 Zaltbommel-pk’s en 132 kilogrammen op Alès. Daar bij de specialist in het rivierengebied hebben ze al eens vaker een uitlaat ontkoold, dus het laat zich raden dat de ‘Pierbommel’ er nagelstrak bij staat en gruwelijk onberispelijk rond stampt. Een paar rondenlang Hans van der Heijden langs zien boenderen op het korte rechte eind, leert al een paar dingen: met z’n ‘bwooaahh’-sound tussen de ‘wiiiieeep’-racers is de Pierobommel terstond niet alleen publieks-lieveling. Ook blijkt ’ie met gemak de Japanse 600’s en Triumph Daytona 675 eruit te accelereren, nog niet eens gesproken over het uitaccelereren van bochten. En met een mespunt slipstream, bijt het ‘tweekleppertje’ zich gewoon vast in een R1-achterwiel. Zó’n bizarre gewaarwording, met een dergelijke laagtoerige, donker-bruine sound. En oew, wat moet de klap onder concurrenten hard aankomen, zeker als het asfalt besluit linksaf of rechtsaf te draaien en keren…

 
HET TOILET IN

Welnu, houdt ondergetekende op particuliere motoren tien-vijftien procent méér anti-crash-reserve in acht in verhouding tot fabrikanten-introducties, op de Pierobon van Zaltbommel vernauwt die reserve zich in bijna verontrustend tempo. De eerste paar ronden ligt overmoed op de loer, gretig als je bent dat briljant sturende en accelererende apparaat onder je voorbij zwaarder geschapen concurrenten te scheuren. De ‘pest’ is, als je dat zo kan omschrijven, dat deze Pierobommel zo weergaloos nauw (vooral tussenbeens) aan je lijf vergroeid voelt, dat je er haast het toilet mee in zou rijden. Omdat Hans van der Heijden over de identieke buitenformaten en soortelijk gewicht beschikt als ondergetekende, weet hij natuurlijk optimaal en automatisch hoe deze fiets op mijn lijf te schrijven, met een resultaat dat een plek verdient in de geschiedenisboeken. Na een bijna-excursie in de binnenberm van bocht nummer drie, ben je terstond gewend aan de pakweg honderd-veertig rijklare kilo’s en trakteert de 042 je op een dermate voorbeeldig stuurgedrag en ultiem gripgevoel (met behoud van veerweg!) dat je geneigd bent elke vorm van reserve overboord te gooien, zo ontiegelijk veel vertrouwen geeft ’ie. Dat wordt even voortreffelijk in de (rechter)hand gewerkt door aangrijppunt & vertraging van de Brembo’s, stukken te overdreven voor een straat-Hypermotard, maar perfect voor een – nota bene veel lichtere – circuit-Pierobommel. Een rechter wijsvinger kan een circuit soepeltjes en moeiteloos ronden. Over remmingen gesproken: vormt een slipper clutch een zeer welkome toevoeging op een standaard gemotoriseerde NCR Millona, op de zwaarder gecomprimeerde Pierobon vormt de slipkoppeling een regelrechte must, vooral daar waar je onder lichte hellingshoek een versnelling terug moet (het aanremmen voor de laatste rechter, voor Alès-kenners). De Ducati Performance-slipper hakt er stevig in, maar blijkt – mocht je aanvankelijk uit voorzichtigheid twijfelen – toch puik te opereren bij grover gebruik.

 
JIGSAW-PUZZEL

Voor omstanders, concurrenten en ja, ook jezelf, zijn Ducati’s op circuit verraderlijke apparaten. Het o zo eeuwig fraaie, laagtoerige geluid, plus het goed gevulde middengebied wekken namelijk de illusie van weinig schot in de zaak, totdat geklokte rondetijden je na afloop het tegendeel bewijzen. ‘Tjees, nooit gedacht dat het zo hard ging…’ is dan ook de meest gehoorde kreet onder circuit-Ducatisti. Welnu, de Pierobommel verhult zijn power en ronde-
tijden een stuk minder goed, al helemaal bij medecoureurs in de baan. Korte bochten bij 3.000 toeren staat het blok probleemloos toe en bij grofweg vierduizend toeren beukt de 1100 met vette klappen door op een manier die de vermogens- en koppelafgifte van een standaard 1100 direct doet vergeten. Meters pakt ’ie, keiharde meters bij het uitaccelereren van bochten. Voorts ramt de Pierobommel (geholpen door gewichtsgebrek) op hartslagverhogende wijze door tot de ‘8’, maar echt stunten doe je pas bij nadering van bochten. Staat de bruikbare acceleratie globaal gelijk aan die van een huidige superbike, bij aanremmen en insturen duik je op een voorganger als een magneet op een stellingkast, zo belachelijk laat en gedoseerd laat de Pierobon zich aanremmen en – leggen. Nog uitkijken ook met een dusdanig snelheidsverschil; een touché ligt zomaar op de loer. En zo rijgen de ronden zich aaneen met briljant bruikbare acceleratie, bulderende sound, vloeiend ingrijpende Brembo’s, onwaarschijnlijk gripgevoel, ongemerkt vanzelfsprekende ergonomie, perfect directe versnellingsbak, alsof in volmaakte interactie slingerend tussen de talloze stukjes van een volmaakt passende Jigsaw-puzzel.

 
CONCLUSIE

Als tijdens een welverdiende, ontspannen ‘cool down’ op een – aan het achterwiel – 183 pk sterke 1198S de hele handel in de tweede versnelling bijkans een salto achterover uitvoert voor een deskundige jury, wordt het tijd de balans op te maken. Dus staar je niet blind op astronomische paardenkrachten; da’s voor driekwart ingepeperde fabrieksmarketing. Als dan ook de onvermijdelijke vraag luidt welke fiets ik zou verkiezen als circuitfiets, de 1198S – naar mijn overtuiging de beste straatracer ooit – of de Pierobommel, valt de uiteindelijke keuze op de laatste. Simpelweg omdat de F042 minder intimideert en je daarom een deskundigere rijder maakt. Plus: die underdog-rol bevalt me wel.

Kost een losse F042-kit circa negen-en-een-half duizend terreuro en dan dien je nog in bezit te zijn van een Duc 1000SS in wat voor staat dan ook. Voor een complete, nieuwe, zowel motorisch als rijwieltechnisch onberispelijk getunede, toch betrouwbare Pierobommel als op de foto, moet je denken richting 22.000 euro, een kleine vijf mille minder dan een standaard NCR Millona S. Da’s nu eenmaal de tol voor, en lol van ‘vakwerkschap is meesterschap’. Biertje iemand?

 
Tekst: Joost Overzee

Fotografie: Lopez & Ramaker (actie), Joost Overzee (statisch)

 
Grote dank

Met bijzondere dank aan Guus ten Tije van circuitorganisatie

Moto-Up voor probleemloos meerijden tussen alle drukke bedrijven door en de bijzonder medewerkende pitbemanning en marshalls.

Zie www.moto-up.com voor de verbazingwekkend talrijke internationale circuitmogelijkheden. Verder grote dank aan gelegenheidsfotografe Rianne Ramaker en uiteraard de Hanzen

van der Heijden uit Zaltbommel.

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.