Suzuki B-King vs Yamaha Vmax

TOPGUN IN DE POLDER

Terwijl Barack Obama naarstig poogt de wereldvrede te bewaren, doemt een nieuwe brandhaard op. Zwaar geschut doet de Hollandse polder trillen op z’n grondvesten. B-King meets VMAX. Dik 3000 cc en 380 pk aan apocalyptisch wapengekletter. Zinloos geweld? Een verslag van onze correspondent
ter plaatse.


Nog niet zo heel lang geleden waren de conflictgebieden zowel voor ons gelaarsde pennenridders als voor jullie lezers, laten we zeggen, lekker overzichtelijk. We kennen ze allemaal: het gebruikelijke gebakkelei in de binnenstad met een handvol naaktlopers uit de middenklasse, een weekend aan het Ardenner front met de motorische all-roadpantserdivisie, een strandlandinkje op Scheveningen met wat zwaarlijvige cruisers of een paar dagen gehelmd spervuur op 1000 cc-kanonnen in een ‘restricted area’ als Assen… Enfin, een beetje journalist kent z’n pappenheimers inmiddels; de jaarlijkse machtsgrepen, de koude oorlogen, het wapengekletter. Rapport uitbrengen, foto’s erbij, afdrukken, klaar, volgende conflict.

En toen werd het (eind) 2007. Net nu de ietwat conservatieve tweewielerglobe in slaap dreigde te vallen, gooide een Japanse verrassingsaanval het referentiekader stevig overhoop. De wapenwedloop werd naar nieuwe hoogten gestuwd met de komst van een motorische MOAB, Mother Of All Brommers: de B-King. In het geheim in elkaar geknutseld in de gewelven van het Suzuki-hoofdkwartier te Hamamatsu, diende deze zelfbenoemde Koning maar één doel: de traditionele verhoudingen stevig ontregelen. Ik bedoel, 184 pk aan kuiploos geweld, wie heeft daar een antwoord op? Voor dik een jaar lang niemand.

Maar in het vroege voorjaar van 2009 komt aan de alleenheerschappij van Zijne Koninklijke Hoogheid B-king een einde. Op een steenworp afstand van diens geboorteplaats broedde aartsrivaal Yamaha enige jaren op haar eigen geheime wapen: de VMAX. Een herintreder met de nodige noten op z’n zang. Slagkracht? 1.700 Cc en 200 allesvernietigende pk’s. Brrr. Absolute buitencategorie. De strijd is losgebarsten, een confrontatie kan niet uitblijven. Plaats delict: Nederland. Zoek een veilig heenkomen, sluit deuren en ramen…

 
1. PRE-FLIGHT CHECK

PRE-FLIGHT CHECK: laatste inspectie van het materieel, vlak voor vertrek.


Woensdag 1 april, de dag van de confrontatie. Geen tijd voor grappen, het is gehaktdag. In de ondergrondse bunker van MOTOR-headquarters te Amsterdam-Zuidoost wordt het rollend materieel in staat van paraatheid gebracht. De B-King rolt als eerste z’n tijdelijke hangar uit. Een silhouet herkenbaar uit duizenden: smalle kop, extreem brede schouders, kont omhoog en als absoluut stralend middelpunt… die immense turbine. Lieve moeder, wat een krachthonk, afgaande op de afmetingen (en het vermogen) zou je de USS Enterprise verdenken als motor-leverancier. In werkelijkheid deed de B-King z’n pk-boodschappen aanmerkelijk dichter bij huis. Broodheer van de 1340 cc dikke vierpitter is die andere geweldenaar, stalgenoot Hayabusa. Voeg daar direct aan toe dat de vier-in-lijn onderhuids verder met geen vinger is aangeraakt en je weet als B-King dat je niet snel het sulletje van de klas zal worden genoemd. Genetisch bepaald. De harde cijfers: 184 pk bij 9.500 tpm en 147 Nm bij 7.200 tpm. Voor de oplettende kijker: de Hayabusa heeft er inderdaad 197, maar die heeft een kuip (en wat voor een) en kent dus een efficiënter inlaattraject. Ook uitlaatgewijs is de Busa ingericht op meer topvermogen…

Ah, uitlaten! Nu we het er toch over hebben. Waar zijn ze? Onze alpenhoorns, het olijke duo Schoor & Steen, de Guns van Navarone… ze schitteren door afwezigheid. Wegens succes weggepromoveerd en vervangen door een naverbrander van de firma Bodis. Nooit van gehoord, maar het maakt onderdeel uit van de extra wapenuitrusting (verder alleen esthetisch, zie kader) van deze B-King, hierdoor gelijk ook omgedoopt tot B-King Street Xtreme. Moet gezegd, het achterwerk van de Koning knapt er lekker van op. Anderzijds, het is toch ook een soort handelsmerk geworden…

 
V4-MAGIC

Street Xtreme of niet, kijkend naar het pk-arsenaal in deze confrontatie is er maar één echt de ‘King’ in dit gezelschap. Inderdaad, de VMAX. Was Yamaha ook wel aan haar stand verplicht natuurlijk. Wie een dergelijke cultfiguur nieuw leven inblaast, legt de lat hoog. Immers, de Vmax (toen nog met kleine letters) was een laagvlieger van het eerste uur, met een voor die tijd – 1985 – astronomisch goed gevulde paardenstal: liefst 140 stuks. Inmiddels bijna een kwart eeuw verder is de cilinderinhoud gegroeid van een krappe 1200 tot bijna 1700 cc en zijn er in die ruimere stal liefst 55 paarden bijgekomen. Inderdaad, dat maakt 200 pk. TWEEHONDERD… lieve moeder. Het is en blijft een even magisch als angstaanjagend aantal. Zelfs op papier. En de magie gaat verder. In tegenstelling tot de B-King, waar de uiteindelijke productieversie lijkt opgetekend na grondige inspectie van het (o zo spectaculaire) prototype via de bodem van een whiskyglas, is de VMAX veel dichter bij de oorspronkelijke ‘designstudie’ gebleven. Het residu is motor-extravaganza in z’n meest pure vorm. Loop voor ‘take-off’ (want zo voelt het) een rondje om dit zwarte gevaar(te) en je wordt overspoeld door een stortvloed aan fraaie details. Gave cockpit met immense schakel-indicator (om het vizier op te richten tijdens de lanceerprocedure), coole display op de tank voor actuele vluchtgegevens, ongekend fraaie zesspaakswielen, wave-schijven, TiN-coating op de brugpijlers voor, cardan geboetseerd door Michelangelo himself en authentieke elementen als aluminium inlaatkanalen en het opklapbare ruggensteuntje (voor de tankdop)… de lijst is schier oneindig. En dan vergeten we voor het gemak nog even het epicentrum van deze rijdende aardverschuiving: de V4-kerncentrale. Niet alleen volgestouwd met een wagonlading pk’s, maar ook met hightech snufjes als een ingenieuze nokkenasaandrijving, variabel inlaattraject en ride-by-wire, dat werk. Koppel? 167 Nm. Pfff…, dat zijn er nog eens een slordige zestien meer dan de B-King. Gouden tijden lonken voor stratenmakers in de nabije omgeving.

Tijd voor actie derhalve. De B-King komt fluitend tot leven, afdeling vier-in-lijnnaaimachine, al verraadt de donkerbruine ondertoon dat we hier niet te maken hebben met een krachthonk type ‘Jan Modaal’. De startmotor van de VMAX heeft duidelijk iets meer tijd nodig om de dikke 1700 cc V4 aan te zwengelen. Eenmaal op eigen kracht rondpompend is de akoestische beloning meer dan aangenaam. V8 ‘muscle car’-achtig, zoals die rauwe gorgel z’n weg vindt door het titanium demperkwartet. V4-magic. Oké, genoeg gelachen. Klaar om uit te vliegen. Handschoenen aan, helm op. ‘Scramble!’

 
2. SCRAMBLE

SCRAMBLE: zeer hoge staat van paraatheid, zo snel mogelijk de basis verlaten om vijandig object te onderscheppen.


Terwijl de B-King in recordtempo de hielen licht en het pand verlaat, staat de VMAX nog klem in z’n bunker. De kleine drempel van onze garage blijkt tijdens het achteruit taxiën een onoverkomelijke horde. ‘Gloeiende *&^%$!, dat hadden ze er niet bij verteld!’ Tot zover de vliegende start. De VMAX mag graag (en terecht) pochen over z’n 200 pk, numeriek laat de Yamaha ook op een ander vlak de wijzers stevig uitslaan: die van de kilo’s. Klaar voor vertrek (dus met alle vloeistoffen aan boord, volle tank) tekent de Yamaha voor een slordige 310 kg. En die voel je. Niet alleen worstelend voor een drempeltje, ook als de boel eenmaal rolt is de VMAX bepaald geen ballerina. Koerswijzigingen onder de pakweg 50 km/u vragen om het nodige duw- en trekwerk aan het brede stuur. Zaken als het lichtgewicht die-cast aluminium frame en de complete titanium demperset indachtig, vraag je je, sleurend aan dat brede stuur, stiekem toch af hoeveel gewicht die aandrijflijn dan in de schaal legt. Conclusie: veel. De B-King ontpopt zich ondertussen tot een goeiige lobbes par excellence, eentje die zich buitengewoon plezierig laat aanlijnen. Oké, 260 kilo rijklaar is nog steeds een respectabel aantal, maar in tegenstelling tot de Yamaha weet de B-King z’n vetreserves aanmerkelijk beter te verbergen. Druk stadsverkeer? Nauwe Amsterdamse grachten? De Suzuki baant zich er met een aanstekelijke lichtvoetigheid een weg doorheen. Een Labrador op anabolen. Uiterst neutraal sturend, ronduit frivool aanvoelend. En dus briljant, gezien z’n stevige postuur. Smetje: de speling op de transmissie. Die zorgt bij gaswisselingen op lagere snelheid voor te veel onrust.

Op de VMAX bekruipt je onder deze omstandigheden eerder het gevoel dat je per vergissing met een olietanker de haven van Urk bent binnen gevaren. Hm, nu is de VMAX met z’n 1.700 mm wielbasis, ietwat ‘luie’ geometrie en dik 300 kg schoon aan de haak op voorhand niet het type voor fröbelwerk op de vierkante centimeter. Toch hadden we, gezien het hoogstaande veerwerk rondom, stiekem gehoopt op iets meer rijgemak in het korte werk. Voorkant omhoog, achterkant omhoog, hele motor omhoog en weer omlaag… gesleutel aan de dikke upside down vork en monoschok, het haalde niet zo heel veel uit. Remedie? Nou, die is er. Het mooie is, je hebt ’m in eigen hand, de rechter om precies te zijn. Graaf de gaskleppen dieper in en de zorgen van zo-even verdwijnen als sneeuw voor de V4-zon… om direct te worden ingeruild voor een vrachtlading nieuwe. Zitten m’n armen er nog aan? Waar is de politie? Is dat Jupiter?!

 
SATURNUS V(MAX)

Met de deur in huis: een ogenschijnlijk alledaagse handeling als gas geven heeft in het zadel van de VMAX plots meer weg van een raketlancering. Een buitenaardse ervaring, en dan druk ik me mild uit. Een stoplichtsprint met een R1/Blade/Hayabusa/Speed Triple/Z1000 en aanverwante artikelen heftig? Pfff, als je van de ‘Avonturen van Lassie’ houdt. Pruttelde Cessna’s zijn het, in de slagschaduw van deze Saturnus V(MAX). Kortom, deze Yamaha is andere koek. Hoe anders? Gas geven betekent instant power. De spelbrekers van daarstraks, de VMAX’s corpulentie en diens al even stevige wielbasis, zijn nu onmisbare partners in crime: wheelies ‘no way’ en koersvast als een 747 in take-off. De dikke cardan graaft zich in, de immens krachtige V4 brult het uit, zwiept z’n naald in een nanoseconde door het toerenbereik en schiet je met een ongenadige versnelling in je luie stoel naar Verweggistan. Rond de 6.000 tpm is er een lichte hapering in V4’s opmars, niet omdat de afstelling niet deugt maar omdat de dikke 200 mm Bridgestone-pantoffel z’n gevecht naar grip voel- en hoorbaar aan het verliezen is… Bwoaààààààhp… gierend zet het rubber z’n handtekening op het asfalt over een lengte van pakweg twintig meter. Wow. Amper 2,5 seconde onderweg staat de digitale teller al op ‘100’. De dikke schakellamp sommeert bij 9.000 tpm tot doorschakelen. Ondanks het enorme vermogen en het idem inwendige krachtenspel schakelt de bak snel en trefzeker. Knap. Ook dik boven de 100 km/u weet de Bridgestone maar moeizaam raad met de massaal aanschuivende Newtons. Geruststellende gedachte: mocht je door de G-krachten ietwat van de kaart zijn, grijpt bij 220 km/u de begrenzer in. Pfff…

Voor een astronaut in spé met een voorkeur voor echte harde actie is er nog de ‘countdown’-stand, althans onder de voorwaarde dat je fysieke gestel het kan ‘handelen’. De countdown eenmaal ingeschakeld – je moet naast astronaut ook gediplomeerd raketgeleerde zijn om al de menu’s een beetje te snappen – begint de lanceerprocedure aan de hand van een aftelprocedure (5 naar 0) op het tank-display. Met de teller op ‘zero’ is het lift-off. Volle bak dus. De clou is nu dat de begrenzer pas ingrijpt als je de befaamde ‘kwart mijl’ hebt afgelegd, tot die tijd (zo’n 10 seconden) heeft de 65 graden V4 dus volledig vrij spel. Je moet het wel durven. Lachen is het zeker.

Twee zaken stemmen echter tot minder vrolijkheid: 1. De motor ‘hikt’ bij wegperen vanuit stilstand, vlak nadat je de koppeling helemaal op hebt laten komen. Dit ‘inhouden’ lijkt een bewust ingebouwde ‘veiligheid’ in de ECU om te voorkomen dat de dikke slof bij te lomp sprintwerk (of nat wegdek) in een klap z’n grip verliest. Echt vloeiend wegaccelereren is er hierdoor – ook onder normale omstandigheden – echter niet bij. Dat dit tijd kost, blijkt wel uit onze dataloggegevens. De B-King is (hierdoor) namelijk sneller in de sprint, geheel tegen de verwachtingen – en de gevoelstemperatuur – in. 2. Met de naverbranders vol open lost de gulzige V4 nogal een borrel. Een liter per tien kilometer zo ongeveer. Tel daar het zeer behoudende 15 liter tankje bij op en je bent genoodzaakt na een kilometer of honderd de landing weer in te zetten voor verse kerosine. Het goede nieuws: door de vele stoplichtsprints hebben we aartsrivaal B-King inmiddels weer in het vizier.

 
3. DOG FIGHT

DOG FIGHT: man-tegen-mangevecht, waarbij de tegenstanders elkaar constant in het vizier proberen te houden. De combinatie snelheid en (vooral) wendbaarheid is doorslaggevend.

 
Laagvliegend over de A12 naar geschikt terrein voor een allesbeslissende ‘mano a mano’ wordt één ding al snel duidelijk: bij een kruissnelheid van rond de 140 km/u trekken beide kemphanen een stevige wissel op je nekspieren. Eigenlijk een nogal droeve constatering, zo’n CB500-gemiddelde in het gezelschap van een kleine 400 pk. De praktijk leert bovendien dat een volle galop (bij alletwee), uit vrees voor een vroegtijdige amputatie van je tronie, behoort tot een absolute mission impossible. Gelukkig valt ‘daaronder’ ook genoeg lol te beleven. Neemt niet weg dat je aan boord van de Yamaha, ook bij meer christelijke snelheden op ’s lands rijkswegen, al vrij snel vriendjes wordt met de vrij beperkte actieradius. Ergo: het zitcomfort is niet je dat. Waar de lage, chopperesque zitpositie van ‘Mad Max’ tijdens sprintwerk juist bijdraagt aan de toch wat surrealistische ervaring, fungeer je gedurende langere halen te veel als een soort vleesgeworden remparachute. Komt bij dat je je knieën nét niet onder die (o zo gave) inlaat-kelken kunt manoeuvreren. Dus hangen je benen er maar wat bij. Op de B-King is dat parachutegevoel al niet veel beter. Met die extreem dikke tank tussen je benen bekruipt je het gevoel op een Afrikaanse olifant te zijn gekropen. Je zit er dus meer ‘op’ dan ‘in’. Volle bak in de wind dus ook. Toch houd je het door de semi-sportieve, meer natuurlijke zit, langer vol dan op de VMAX.

Met de snelweg achter ons barst de strijd los. Hoewel, ‘strijd’… In de lange bochten houdt de VMAX de B-King nog wel in het vizier. Immers, aan stabiliteit geen gebrek en zo op snelheid zitten die kilo’s ook niet in de weg. Kortom, juist op hoge aanvliegsnelheden stuurt de VMAX uiterst kordaat. Het transparant opererende veerwerk komt nu ook goed tot z’n recht. Lastiger wordt het als de B-King met flitsende koerswijzigingen z’n belager probeert af te schudden. Daar is namelijk niet al te veel voor nodig. Puur op souplesse verdwijnt de B-King al snel uit beeld. Dat is niet zozeer de zwakte van de VMAX, eerder de kracht van de B-King. Zonder overdrijven: er zijn maar weinig motoren zo knap in balans als de B-King. Linear vermogen, spot on gasreactie, trefzeker turen… De symbiose tussen de extreem bullige vierpitter en het zeer neutraal aanvoelende rijwielgedeelte is van zeldzame klasse. ‘Symbiose’, ‘balans’, een Batmobiel als de VMAX krijgt spontaan jeuk van dergelijke flower power. De rijbeleving op de VMAX is veel, eh, laten we zeggen: vierkanter. Aanvliegen, anker uit, omgooien, overeind zetten, gas! Een soort motorisch equivalent van een Russische MIG. Liever geen subtiliteiten, houdt ’ie niet van. Even het gat dichttrekken met een almachtige demarrage dan maar? Hm, lastig. De B-King is ook geen halfzachte. Bijkomend ‘probleem’ is nu dat de VMAX, eenmaal op snelheid, z’n surplus aan vermogen niet meer kan uitbuiten. De 50 ‘overtollige’ kilo’s ten opzichte van z’n aartsrivaal wreken zich nu. In dat licht bezien is de nimmer aflatende, uiterst doortastende vertraging van de zeszuiger Sumitomo-remfabrieken buitengewoon indrukwekkend. De Nissins van de B-King acteren in dat opzicht een stuk tammer, voelen ook wat sponzig. Jammer. Voor beide geldt: ABS aan boord, mocht het echt uit de hand lopen. Goede zaak.

 
CONCLUSIE

Met beide benen inmiddels weer bibberend op Moeder Aarde, pruttelt het nog wat na in de oververhitte bovenkamer. VMAX vs B-King, 200 vs 184 pk, 1340 vs 1680 cc… Pfff, zinloos geweld, de clash tussen deze twee Top Guns? Rationeel bezien: ja. Volmondig ‘ja’ zelfs. Ik bedoel, binnen drie seconden naar 100 km/u, een ‘countdown’-stand enerzijds of een Hayabusa zonder kuip, begrensd op 250 anderzijds, zinvól kun je het niet noemen. Leuk wel, gelukkig zijn ‘rationeel’ en ‘motoren’ namelijk elkaars natuurlijke vijanden. Dat is wat dit leven zo aangenaam maakt. En de VMAX en B-King zijn zéér sfeerverhogende typen, zij het ieder op geheel eigen wijze. De B-King is de alleskunner, de 184 pk sterke lobbes (dat het kan, een prestatie op zich) met een aanstekelijk goedmoedig (stuur)karakter. Wel een beetje een brave Hendrik naast een VMAX. Dat zegt vooral iets over de Yamaha. De rij/vlieg/lanceersensatie op deze uiterst fraai geboetseerde dynamietstaaf is van ongeëvenaarde proporties. Absoluut uniek. Maar toch, maar toch… Hoe mooi gemaakt ook, voor 26.000 euro is de VMAX wel een tikkeltje eenkennig. Een ‘lekker potje sturen’ is een hele kluif, een dagje pruttelen of weekendje Ardennen om die reden dus ook. Eén ding is zeker, met de VMAX en B-King in de buurt blijft het nog lang onrustig in de polder.

 
Tekst: Randy van der Wal Fotografie: Wout Meppelink, Tom Haanstra/Target Press


MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.

Misschien vind je dit ook interessant?