Suzuki Bandit 650SA

Suzuki Bandit 650SA

De rit op de GSX-R750 Yoshimura naar Suzuki-importeur BV Nimag in Vianen was heerlijk. Wat een kracht, wat een souplesse en wat een geluid! Je begrijpt, voor mijn gevoel ging ik er flink op achteruit toen ik ’m omwisselde tegen de Bandit 650SA. Het klinkt zo ontzettend gewoontjes: ‘brave burger’. Een beetje suf, kleurloos, schuchter zelfs. Niet opvallend, zich nergens te buiten aan gaand en vooral nergens in uitblinkend. In vele opzichten is de Bandit verworden tot ‘good guy’. Goedmoedig, keurig uiterlijk, een echte allemansvriend.

 Door de groene beugel

In 2007 werd de Bandit flink op de schop genomen. Noodgedwongen, want het oude lucht-/oliegekoelde motorblok met carburateurs kon met de nieuwe milieueisen echt niet meer door de groene beugel. En daarmee bedoel ik de benauwende versie, die waar de dop er óp gaat en niet er áf. Vloeistofkoeling kwam er en injectie met tweekleps (en twee-traps) gasklephuizen, waarvan de eerste klep rechtstreeks in verbinding staat met het gashendel en de tweede klep door de computer wordt bediend om onder iedere omstandigheid een optimale gasdoorstroming te garanderen. Kort gezegd en vooral even heel simpel voorgesteld: een optimale cilindervulling, optimale prestaties en optimale verbranding. Goed voor jou en goed voor het milieu dus. Braaf zijn heeft zo zijn voordelen.

De vloeistofkoeling heeft vooral zijn voordeel als het gaat om reductie van de interne, mechanische geluidsproductie. Iedere decibel wordt tegenwoordig op een zeer kritisch goudschaaltje afgewogen waarbij dezelfde regels gelden als voor de trialsport; hoe meer punten, hoe verder weg de kans op een overwinning of goedkeuring in dit geval.

Toch, van de nood werd in Japan een deugd gemaakt door het motorblok en passant even op te boren naar 650 cc en ’m daarmee nog net even ietsje krachtiger te maken met een breed uitgesmeerd koppel. En zo reed het beestje twee jaar rond.

Dit jaar besloot Suzuki dat het tijd was voor een cosmetische opfrisbeurt. Frissere lijnen, andere koplamp en vooral veel zwart; dus frame, blok, achterbrug, vorkpoten, alles heeft een (mat)zwart laagje gekregen wat de Bandit een wat ruiger voorkomen geeft. Het instrumentenpaneel kreeg eveneens een make-over en na een periode van afwezigheid zijn ook de ooit voor de Bandit zo karakteristieke chromen ‘luchtfilter’ covertjes weer terug in de framehoeken onder het zadel, maar dan wel in aangescherpte, eigentijdse vorm. Maar goed, ze zijn er weer en zo hoort het ook op een Bandit. Ziet er eigenlijk best wel weer aantrekkelijk uit, deze modelburger, al moet je wel realistisch blijven, het is geen nekkendraaier.

Maar brave burgers hebben zo ook hun geheimen en met de Bandit 650SA is het al niet anders. Gezien de verkoopcijfers is het een publiek geheim, maar voor wie het nog niet wist, een Bandit 650SA biedt gewoonweg héél véél waar voor zijn € 8.290,-. Heb je het over comfort en ergonomie, dan krijg je nogal wat. Een in hoogte verstelbaar zadel (20 mm) bijvoorbeeld, simpelweg door het omdraaien van enkele bevestigingsstukken, maar ook een in hoogte verstelbaar stuur (10 mm) door middel van bijgeleverde blokjes. Rem- en koppelingshendel kennen beide vier standen en zelfs de spiegels zijn verstelbaar!

Het ruitje daarentegen is niet verstelbaar en voor mij leverde dat irritante turbulenties rond mijn helm op bij snelheden boven de 100 km/u. Ben je rond de één meter tachtig, dan zou ik opteren voor het accessoireruitje met verstelbare windgeleider. Ook dan heb je voor weinig (zie accessoirelijst elders op deze pagina) erg veel plezier. Overigens bieden

kuip en ruit verder een meer dan behoorlijke windbescherming, wat het gevoel van comfort verstevigd, daarmee meteen een mooi bruggetje makend naar het zadel dat in het begin heerlijk zacht en comfortabel aanvoelt, maar dat op lange ritten wel wat steviger mag zijn. Waarom? Na een uurtje kreeg ik toch al een wat houterige kont en als je weet dat je met een gemiddeld verbruik van één op achttien en een tank-inhoud van negentien liter toch 342 km ver komt, dan moet je het toch eigenlijk wat langer vol kunnen houden. Toegegeven, zitvlees is letterlijk en figuurlijk niet iets waar ik rijkelijk mee bedeeld ben.

 
RAUWE ROVER

De 85 pk’s zijn ruimschoots voldoende om je een flinke acceleratie te bieden, ook bij pakweg 140 km/u gaat de Suzuki er met grote spoed vandoor. Bij wat lagere snelheden is het vooral het breed uitgesmeerde koppel wat opvalt. Bij willekeurig welk toerental pakt de Bandit soepel op en laat de Newtonmeters vloeiend, maar gul richting asfalt stromen. Dat rijdt gemakkelijk, schakellui en toch vlot en vooral erg beheersbaar. Hoger in de toeren blijkt onze burger ineens niet zo braaf meer, hij jankt er behoorlijk over en laat zich hard over het asfalt jagen. Daarbij komt nog een ander verborgen trekje naar boven, namelijk een verbazingwekkend strak stuurgedrag. Bij lage snelheden is de Bandit stabiel als een brugpijler, maar dat hij dit gevoel, ondanks de toch zeer comfortabele vering, zo goed weet vast te houden bij flink poken is zeker noemenswaardig. Lange draaiers gaan met dezelfde strakke geleiding als een snelle knik en voor je het weet, nou oké, eigenlijk doe je het heel bewust, zit je te vegen als een gek.

Bij hard aanremmen grijpen de remmen in eerste instantie wat zacht aan, maar zodra je doorknijpt blijken ze over een flinke bijtkracht te beschikken, lekker doseerbaar ook. De ABS grijpt mooi laat aan en is zeker niet de minste van de diverse systemen, maar nog steeds voel je ’m aardig schokken. Je zou kunnen zeuren dat er verfijnder systemen zijn, maar het werkt goed, zeker als je beseft wat je eigenlijk voor de machine betaald hebt en wat je ervoor krijgt. Prima ergonomie en rijeigenschappen voor een zeer breed publiek en het houdt niet op bij de Bandit. Want er is meer; hij is ook nog eens verrassend compleet. Zo zit er bijvoorbeeld ook een middenbok onder, zijn er bagagehaakjes aanwezig op het kontje en in de kuip vinden we twee kleine vakjes, waarbij de linker ook nog eens een 12 volt-aansluiting heeft. Kun je de TomTom op aansluiten of je mobieltje opladen. In het display vind je naast de gebruikelijke zaken ook heel praktisch een brandstofmeter, een klokje en een versnellingsindicator.

 
CONCLUSIE

Conclusie? Een rauwe rover is de Bandit niet, hij is overduidelijk de good guy die het iedereen naar zijn zin wil maken. Deze brave burgerman heeft zijn zaakjes goed voor elkaar. Enige puntjes voor mij zijn de turbulenties en het zachte zadel. Aan luxe ontbreekt hem weinig en ondanks zijn relatief kleine prijs levert hij prestaties als een grote. Hij is gewoon erg goed, maar ja, dat gewone hè…

 
Tekst: Tim Dekkers

Fotografie: Rein van der Zee

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.

Misschien vind je dit ook interessant?