Wakan 100 Roadster

OPIUM VOOR HET VOLK

 Hier mag men ons Nederland nog altijd een narcoticaparadijs noemen, enige vingers in eigen boezem zou de Fransozen sieren. De bedwelming, hallucinatie par excellence: Wakan ‘100’ Roadster. Een exclusieve, Franse trip.

 ‘Het merk Wakan komt dus niet uit de Verenigde Staten, de 1640 cc V-twin-krachtbron daarentegen wél en beschikt over 157 laagtoerige Newton-meters. Verder heeft dit gloednieuwe model vijf versnellingen, Euro3-goedkeuring, een Keihin-carburateur, twee ronde wielen, haalt ’ie +250 km/u en is de motorfiets voor een prijs van 39.950 euro, inclusief BPM, vanaf juni dit jaar af te halen bij importeur Twin Motorcycles in IJsselstein. Tot zover de Wakan, nu over naar onze weerman. Erwin, wat zijn de vooruitzichten voor Hemelvaart?’

 Bij tijd en wijle kan het leven zulke onmetelijk grijze, klinische en zakelijke dimensies aannemen dat je je waant in een vaart der volkeren die enkel bestaat uit weerberichten, beurskoersen, voetbaluitslagen, waterstanden, motorische technische gegevens en het tellen van kilometerpalen.

En soms giert de drang naar feitelijkheden, opsommingen en verklaringen dermate uit de hand dat zelfs het gebruik van een ontsnappingsdrug als motorrijden hier niet tegen opgewassen lijkt. Concreet voorbeeld: nu je gedroomde motorfiets kopen in een veilige kleur met het oog op de inruilwaarde in 2012. Ik bedoel, hoe verslingerd je dan ook mag zijn aan je nieuwe aanschaf, de sluitpost ‘kleur’ maakt het toch weer een verstandelijk afgerond besluit. Gechargeerd gesteld: ratio, verstand dreigt de motorfiets te maken als confectieobject zoals je bij C&A uit het rek trekt, eventueel bijgestaan door een fabrieks-accessoirelijn om nog enige geflatteerde ‘personal touch’ aan je tweewieler te geven. Maar uiteindelijk blijft het confectie, massagedrag, een zondagse Posbank-rit, opium voor het volk. Want waar is in het topsegment de magie, de dromerige bedwelming, het creatieve idealisme als zelfs een oer-emotiemerk als Lamborghini afhankelijk is van Audi-techniek?

 
HEILIG EN ONGRIJPBAAR

Zeer zelden steken geniale geesten, geheel werkend in eigen beheer, het hoofd boven het anonieme maaiveld, met de Nieuw-Zeelander John Britten als meest lichtend voorbeeld van de laatste decennia. Een soortgelijke – zij het minder extravagante – creatieve egotripper, bezeten om een jeugddroom te concretiseren en alles in eigen hand te houden, gaat schuil achter het hoogst bijzondere merk Wakan onder de naam Joël Domergue en biedt genoeg stof om binnenkort in een van de volgende edities over het voetlicht te brengen. Vandaar nu de focus op de Wakan ‘100’ Roadster, een fascinerende twee-
wieler om je ogen en hart aan te laven, een hallucinerende trip om een daglang te proeven, te herkauwen, te beproeven en elk moment onder steeds nieuwe rij-omstandigheden te (blijven) ontdekken. Een verslaving is geboren. Verrukkelijk.

Net zoals Wakan-eigenaar/ingenieur/ontwerper/bouwer/enfin, duizendpoot Joël Domergue de uiterste hoeken van zijn expertise moest aftasten om tot dit uiteindelijke, meeslepende resultaat te komen, zo vergezocht is de merknaam Wakan. De term vindt zijn oorsprong bij een indianendialect in North-Dakota, Verenigde Staten, en staat voor ‘Heilig en Ongrijpbaar’. Daarentegen is de bakermat van de benaming niet volledig uit de lucht gegrepen; Domergue heeft van jongs af aan een voorliefde gehad voor tegendraadse, haast naïeve, maar toch authentieke, herkenbare designs van Amerikaanse Indy-roadster karren uit de jaren vijftig en zestig en V-twin-motorfietsen uit de jaren twintig. Zie de inspiratie terug op de Roadster in de vorm van een allemachtig aanwezig motorblok, extreem smalle, klassieke racebouw en de extreem kinky luchthapper op de ‘fake’ tank. Ikzelf word hierdoor ineens teruggeworpen in m’n Matchbox-tijd, waar elk karretje tot mijn fascinatie voorzien was van een bespottelijk uit de kluiten gewassen motorblok en bizarre zichtontnemende inlaattoeters. Die ‘Muscle Scene’ boort lang verholen oerdriften aan, is onver-sneden cultuurgoed van alle tijden en steekt bij tijd en wijle, net als vulkanisch magma, de kop op.

 
FUNDAMENTELE KLAPPEN

Maar Wakan mocht geen tierlantijnen-vehikel worden, pertinent niet, zelfs integendeel. Een ‘right in yer face’-uitstraling, ultieme detail-perfectie, kostenverlagende mechanische bereikbaarheid (jawel) en onvervalst, kwalitatief hoogstaand rijkarakter vormden de (p)referen-
tiekaders van de voormalige oprichter-eigenaar van Scorpa-trialmotoren.

Plus: een Wakan mag geen compromissen doen en Domergue heeft de daad bij dat woord gevoegd, merk ik (als enige genodigde) bij de eerste zitexercitie op een van de (tot eind maart) dertien geproduceerde Wakans ‘100’ Roadster. Bij neerploffen op het elementaire zitje blijft de vering onbewogen en een stevige polsendruk verraadt een stadsgedrag van ‘bloedmooi zijn en pijn lijden’. En m’n knieën lijken in het lucht-ledige te flapperen, ongenadig elementair smal als dit rij-ijzer tussen de benen voelt, wat me nota bene eventjes terugwerpt in m’n BSA Goldstar-raceverleden. Hoewel officieel bestempeld met Euro3-keuring, dreunt mijn toegewezen Wakan (met dik dertigduizend kilometer op de klok) haast scheuren in de villamuren, waarachter woning en productielijn brandschoon en modern gecombineerd worden. Zuigers in het rubberloos opgehangen S&S-blok boren en slaan met 101,6 x 101,6 mm-artillerie de haarscheuren in m’n Kukident. Fundamentele, kraakheldere klappen, getraind om elke af te leggen meter knock out te beuken.

 
BEESTACHTIGE VOORSTUWING

Het schoorvoetend denderen door Wakans bakermat Aniane, onder de rook van Montpellier, geeft pardoes aanleiding tot een tussentijdse slotsom: dit is de anti-Honda optima forma, in de zin dat een direct ‘thuisgevoel’ op de Wakan node ontbreekt. Opererend als een machinist bovenop zijn bombastische machinekamer, moet je enige massieve verbrandings-slagen bij gas terug trotseren en sowieso in algemene zin je plek zoeken op deze Wakan.
Dit is geen ‘zitten & rijden’-modelletje, geen ‘stop & go’-motorfiets die je na een half uur onder de knie hebt, maar een ontdekkingsreis, een expeditie in het ondergaan, kennismaken en tot in de finesses leren waarderen van een voelbaar kogelvrije, maar extravagante gast. Na het putten in mijn reserves aan dorps improvisatietalent, moet noodgedwongen, met buiten-wegen in het vizier, aan de enkele vlakke gasschuif getrokken worden om de met de ‘100’ vergroeide Domergue, op de luid brullende ‘Stage 1’-uitvoering, enigszins in het zicht te houden. Maar goed dat ik vooraf nog de knappe Pilot Powers aan een inspectie heb onderworpen; want uitaccelereren van rotonden openbaart een volstrekt nieuwe dimensie in mijn rijkelijk gevulde motorervaring en -beleving. Sta mij toe zo hooghartig te zijn te kunnen bepleiten dat Valentino Rossi’s 990 cc-Honda en Yamaha een poepie zijn om boodschappen mee te doen in verhouding tot de Wakan, want laagtoerig dociel en qua lay-out opgebouwd volgens de geldende (straat-) hyperbikenormen. Vervolgens verschaft deze rare Wakan een trekkrachtbeleving die met geen fiets te vergelijken valt, waarmee hij een nieuwe categorie voor zichzelf schept, zoals de oude en nieuwe VMAX (V4), de Triumph Rocket III (2,3 liter drie-in-lijn) en de Honda 1800 (zescilinder boxer) zich al eerder een klasse op zich toeeigenden. Tuurlijk, vette V-twins genoeg op aarde, maar vergeleken bij het spervuur aan rake explosies in de S&S-vuurwerkfabriek, voelt de rest als waterbedden waarbij de cilinderinhoud in geen verhouding staat tot gevoel & prestaties (de Suzuki M1800-power en de Yamaha MT-01 in zeer beperkte zin daargelaten). Vanaf stationair komt elke klap aan als een rechtse, linkse, voorste dan wel achterste directe, wat gekoppeld aan de vederlichte 180 kilo een beestachtige, hallucinerende voortstuwing geeft met verregaande verslavende effecten. Vandaar ook dat ik het eerste uur trippen nogal eens een versnelling te hoog zat, wat op slingerwegen juist geheel ongewenst is. Net als olijven moet je de Wakan leren proeven, herkauwen, opnieuw beproeven en… uitzinnig waarderen, juist om de voldoening voor de zoveelste positieve verrassing die de Wakan voor je in petto heeft.

 
ONDER VOLLE TOEREN

Als heel langzaam de rijder zich bepaalde elementen van de vlammend beukende Wakan eigen begint te maken uit een wirwar van tienduizend impressies en er iets van interactie lijkt te ontstaan, blijk ik potdomme bij de eerste voorzichtige dashboard-blikken nog niet eens de 3.800 toeren te hebben gepasseerd! Nu al blijk ik gevoelsmatig ontiegelijk hard aan het branden te zijn geweest in een bij benadering ideaal toerengebied van 2.800 – 3.800 tpm, terwijl het maximumkoppel van 165 Nm zich moet ontplooien bij 4.250 toeren!

Haast nonchalant draait deze kerncentrale in de vijfde versnelling 3.800 toeren bij 160 km/u en je zult begrijpen dat een simpele opdracht aan de enkele Keihin-vlakschuif volstaat om – letterlijk – in een handomdraai voorbij de tweehonderd te brullen. Door de voorover leunende zit kun je die snelheden moeiteloos volhouden, ook al omdat (wederom een verrassing!) de Wakan als een TGV op lijn blijft.

Haal ik het in – voor m’n idee – botte hersens het gas open te houden, timmert de V-twin onverminderd kogel- kogelhard door naar een dikke 6.000 toeren en +200 per uur, wat doorgaans niks bijzonders is, ware het niet dat je volstrekt in je blote kont op een sportracer blijkt te zitten met je bovenbenen verstrengeld om een (gevoelsmatig) veredeld fietsframe, terwijl je scrotum in zijn strakke ballroom aan het borrelen slaat als een bruistablet in 7Up. Wow, hoe intens! Maar er bestaat meer tussen hemel, aarde en de 1640 cc-machinekamer. Een overdosis fascinatie dreigt zich aan te dienen bij een ‘dood of de gladiolen’-experiment op kaarsrecht, maar verkreukeld wegdek. Hoewel je vanuit het zadel nota bene de voorband kunt zien, steil als het balhoofd met 22 graden gepositioneerd is, wil de Ceriani-vork, ondanks bikkelharde afstelling, niet eens uit balans raken en de rijder trakteren op rodeotaferelen. Hoe bestaat het? Over balans gesproken: de voorwielgerichte blokpositionering moet de oorzaak zijn van bizar geringe spontane wheelie-neigingen. Je zou toch zeggen, gezien de korte bouw en een scheepsdiesel aan koppel…


GEEN ALCATRAZ

O hemel, een haarspeldbocht! Met zo weinig vlees tussen de benen (lees: door de ultrasmalle bouw) kan het alle kanten op, behalve de goeie, zou je vooraf vrezen. Maar hap-slik-weg, achter me ligt de 180 graden-draai. Alsof de Wakan de knijper verorberde als ware hij een supermotard, een TMax-scooter, of iets ander tweewieligs van uiteenlopende richtingen. Maar goed deed ’ie het, verdraaid goed. Zaak blijft bij aanremmen vooraf je mentale mappen te programmeren met terughoudendheid in terugschakelen. Met zoveel vergevingsgezinde laagtoerige power kun je jezelf dan volledig concentreren op loeistrak en o zo stabiel sturen bijjeh, 1.800 toeren of zo.

Brengt me op een volgende regelrechte openbaring: klinkt een vette V-twin-versnellingsbak doorgaans als het hang- en sluitwerk van Alcatraz, de volledig afwijkend ontworpen ingewanden van de S&S-onderbouw lijken getransplanteerd uit een supersport-machine,

zo strak, kort en vooral stil ‘klik-klik-klikt’ de linkervoet door de gangen.

Terwijl na een uur of wat enige serieuze sportieve aspiraties bezit van me nemen, verbaas ik me niet alleen hogelijk over de volmaakte stijfheid van de Ceriani-vork bij vol ankeren in de enkele schijf, maar ook over het zo gewenste gebrek aan overdreven motorrem. Met tweemaal dik 101 mm aan zwaar gecomprimeerd boring- en slagvolume, zou je vrezen voor achterwielblokkering, ware het niet dat een optimale carburateurafstelling dat verhindert door een vleugje verbrandingsnevel toe te laten.

Een volgend voorbeeld van vernieuwend V-vernuft uit de VS, betreft het S&S-decompressiesysteem bij starten. Met zo’n gesmede emmer tegen de compressie aan hikkend, zou bij een startpoging elke accu of startmotor in recordtempo het leven laten.

 
CONCLUSIE

Wellicht gaat ondergetekende nog te klinisch te werk in zijn pogingen de Wakan-beleving onder woorden te brengen. Een beetje à la water-standen en beurskoersen, maar woorden bieden op een gegeven moment niet veel rek meer. De Wakan Experience overstijgt topkwaliteit in fijn gepolijste materialen en buitenaardse, steeds openbarende en zichzelf overtreffende rijeigenschappen. Het uitzicht op twee Wakans vanaf een McDonalds-terras, geparkeerd tussen ontelbare anonieme autodaken, geeft niet alleen de industriële grijsheid van het bestaan glansrijk elan en cachet en laat een ordinair Big Mac-menu smaken als een sterrengang, maar veroorzaakt ook een intens intern vreugde-gevoel en de ultieme gelukzaligheid zo meteen weer een stuk authentiek, liefst hard te mogen rijden op een beeldschoon elementaire machine. Om je dan constant te benevelen aan misschien wel het meest orgastische detail aan een Wakan: het geluid van de twee sluitende en zich opensperrende hot rod-luchtkleppen onder je helm, dus op de neptank, bij 2.300 toeren, boven de dreunende Devil-decibellen uit. Oew, die ‘klik’, die kick van mechanisch opererende ‘power boost’-attributen… da’s een authentieke jongensdroom en egostreling die je onophoudelijk wilt beleven.

Opium voor het volk derhalve, de Wakan? Hm, als je over poen als kraanwater beschikt wel natuurlijk, luidt de Hollandse boekhouders-lezing. Maar opium maakt dromerig en eenmaal in trance is poen ook maar poen. Dus laat je verleiden, benevelen, hallucineren door de puur egoïstische, bevoorrechte shot die Wakan heet, tegen de massapsychotische verdrukking van crises in. Door middel van, zoals Wakan dicteert: ‘A Real Engine, Two Wheels & You’. Zonder katers of cold turkey’s.

 
Tekst: Joost Overzee

Fotografie: Pierre Leguevaques


In een van de volgende MOTOR-edities ontrafelen we Wakans opmerkelijke wereld, ter plekke in gewoon een Zuid-Frans dorp.

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

De redactie van Motor.nl bestaat uit alle redactieleden van MOTO73, Promotor en Classic & Retro. Redacteuren Ad van de Wiel, Jan Kruithof, Eddie de Vries, Nick Enghardt, Maikel Sneek en diverse freelancers zijn dagelijks actief voor Motor.nl.