Terwijl de regen de ruiten van zijn Utrechtse woning geselt – onze motoren staan deze maanden veilig en droog in de garage – vraag ik mijn ouwe maat E. wat hij de meest memorabele trip van 2025 vond. Zijn antwoord: ‘Ik denk toch…’ Hij maakt zijn zin niet af, en dat hoeft ook niet. Ik: ‘Lindental!’ E. grinnikt: ‘Precies!’
Flashback naar juni 2025. Na een rit van dik 400 kilometer arriveren we in Bad Bertrich. Het is prachtig weer, maar de terrassen in dit fraaie dorpje in de Eifel zijn zo goed als leeg. Als gekooide tijgers lopen serveersters heen en weer, glazen afstoffend die smetteloos zijn. Ze vervelen zich kapot. Waar blijven de klanten?!
Welnu, die zitten op het terras van motorhotel Lindental. Want uitbater Adrie verkoopt alleen arrangementen: minimaal twee nachten, en het diner is bij de prijs inbegrepen. Dus ga je als prijsbewuste motorrijder niet ergens anders bikken, want dan betaal je dubbel. En waar gegeten wordt, wordt ook gedronken. Ziehier het verdienmodel.
Het is kwart voor vijf, nog lang geen etenstijd, maar de meeste gasten – allemaal Nederlanders – zijn al terug van hun toerritten in de omgeving. E. en ik hebben onze levensverhalen al 2068 keer aan elkaar verteld, dus on the road willen we verhalen van anderen horen.
Maar wie heeft er een goed verhaal en wie niet? Dat proberen we altijd van de gezichten af te lezen als we een plekje zoeken. Nu zijn we bij een sympathiek ogende BMW-rijder uit Gelderland neergeploft. Hoe hemeltergend saai je baan ook is, het lukt me altijd om minimaal een uur lang volledige interesse te tonen. Bij deze dertiger weet ik meteen dat me dat geen enkele moeite gaat kosten.
Zijn werk: de resten van mensen die voor de trein zijn gesprongen bij elkaar vegen. Hij vertelt het volkomen neutraal, alsof het net zoiets is als de post sorteren op het hoofdkantoor van de HEMA. E. en ik laten ons uitleggen dat je gaandeweg leert om na zo’n werkdag gewoon naar huis te gaan, je boerenkool op te eten en een normale nachtrust te genieten. ‘Hoe was het op je werk?’ ‘Oh, gewoon.’
Boudewijn Geels: ‘Deze motor heeft 2500 cc, dat slaat echt he-le-maal nergens op’
E. en ik mogen deze jongen meteen. Hij is slim zat, en kan ongetwijfeld ook een veel minder bloederige baan vinden. Maar hij vindt dit belangrijk werk. ‘Iemand moet het doen, toch?’ E. en ik knikken vol respect. In koor: ‘Ik zou het niet kunnen!’
‘Soms doen ze proeven om het iets minder belastend te maken,’ vertelt onze nieuwe vriend. ‘Een tijdje geleden kregen we een VR-bril op. Een drone signaleerde waar er menselijke resten lagen. Die zagen wij op ons scherm als stukken appeltaart.’ E., beduusd: ‘Op verjaardagen hoef jij nu vast geen appeltaart meer.’ Een grinnik volgt. ‘Ik hield toch al meer van slagroomtaart.’
Aan de andere kant zit een jongen zónder verhaal. Hij vindt het vooral heel bijzonder dat ik vegetariër ben. ‘Hee vega!’ zegt hij zo hard mogelijk. ‘Veeg je ook de stront uit je eigen reet om die op te eten? Net als apen doen?’ Hij kijkt of de anderen op het terras hem grappig vinden. Iemand glimlacht flauwtjes, anderen schudden hun hoofd.
Ik zie een gevaarlijk lichtje in de ogen van E. ‘Laat gaan,’ zeg ik sussend. Ik steek mijn hand op naar Adrie. ‘Drie bier graag! En een glas Roosvicee voor deze grapjas links.’ Nu hoor ik wél gegrinnik.
Terug op onze kamer zeg ik tegen E.: ‘Ik vraag me altijd suf, maar mensen vragen eigenlijk zelden iets terug hè?’ E. knikt. ‘Dat blijf ik ook bijzonder vinden. Ik denk dat ze zich er niet eens bewust van zijn. Misschien moet je dat maar es opschrijven in je column, als tip.’
