S. wil het, en ik krijg het niet uit zijn hoofd gepraat. Hij vindt zijn Triumph Rocket 3R Storm van 2500 cc en 182 pk wat slapjes. Daarom wil hij er een supercharger op. Kosten: 18.000 euro. Eerst lachte ik mijn middelbareschoolmaat vierkant uit, daarna trachtte ik hem om te praten (‘De meest overbodige investering ooit’). Nu probeer ik het met ironie. ‘Túúrlijk wil jij 340 pk! Ik vond je al een watje dat je genoegen nam met 182.’ S. geeft opnieuw geen krimp.
Dus gaan we op een zaterdagmiddag op bezoek bij een bekende Triumph-dealer. De monteurs hier hebben al ruime ervaring met het ombouwen van Rockets tot machines voor gefortuneerde krankzinnigen. We parkeren onze motoren naast de grote houten tafel voor de ingang. ‘Hee,’ hoor ik iemand roepen, ‘een bekend gezicht!’
Een collega-motorrijder herkent mijn tronie van de foto bij deze stukjes, altijd een eervol moment. Hij stelt zich voor als Peter uit Waddinxveen, KLM-piloot en trotse berijder van een Triumph Tiger. Ik stel Peter mijn oude vriend voor. ‘Dit is S., die ken je dan ook van mijn columns.’ S. grinnikt en zegt: ‘Inderdaad, ik ben die psychopaat.’
Dat is wel erg bruut gesteld. S. heeft een topbaan bij een oliemaatschappij en is een liefhebbende vader. Maar als het op motoren aankomt is hij… nou ja, nogal extreem.
Boudewijn Geels: ‘Hij heeft iets gevonden dat van zijn Rocket pas echt een raket maakt…’
‘Wat komen jullie doen?’ vraagt Peter. Ik: ‘Deze jongen wil 500 kilometer per uur kunnen rijden op zijn Rocket, dus we gaan gezellig een supercharger bestellen à 18k.’ Peter kijkt ongelovig. ‘Serieus? Als ik die columns lees denk ik altijd: is dit nou allemaal echt gebeurd?’ Nu grinnik ik: ‘Reken maar. Dit gebeurt ook echt. Helaas.’
Peter wil weten hoe S. op het bijzondere idee is gekomen om de zwaarste productiemotor ter wereld bijna twee keer zoveel vermogen te geven. S. antwoordt dat hij vanuit een intrinsieke behoefte zelf is gaan zoeken op internet. Droogjes: ‘Maar of je al die pk’s echt nodig hebt in Nederland, ik denk het niet.’
Ik proest het uit. ‘Je meent het!’ S. schiet in de verdediging: ‘Mijn collega’s lopen met Rolexen. Ik vind dit veel leuker. Dat kan toch?’
Ik: ‘Tuurlijk. Maar toch stel ik voor dat we erover gaan stemmen of dit een goed idee is. Dat is wel zo eerlijk.’
S. en Peter kijken me niet-begrijpend aan. Ik: ‘We zijn met z’n drieën. De meeste stemmen gelden. Ik begin: ik ben tegen. Peter, wat vind jij?’
Peter, met grote ogen: ‘Ehh, je bedoelt dat ik mee moet beslissen?’
Ik: ‘Ja. Dat heet democratie.’
Peter grijnst. ‘Die 18.000 euro, dat is all-inn? En die Rocket kostte 30.000? Dat is dan in totaal nog steeds goedkoper dan een beetje knappe Harley.’
Ik protesteer. ‘Zo’n Rocket heeft wel 2500 cc hè. Die Harleys zijn nu ook al slapper.’
S., onverstoorbaar: ‘Het is ook goedkoper dan een nieuwe Kawasaki Z H2. Die heeft standaard een supercharger.’
Aha, gaan we zo beginnen! Dit is je reinste populisme, want zo’n Kawa kost 19.500 euro. Dan heb je dus een supercharger met een complete motorfiets eromheen gebouwd.
S. vertelt dat het hem niet om de topsnelheid gaat. ‘Ik reed net een stukje 150, en dan is het net alsof er een vent met een valparachute om je nek hangt.’
Peter snapt het helemaal. ‘Het gaat je puur om dat optrekken. Dat lijkt me inderdaad heel grappig.’
S. knikt tevreden. ‘Laten we gaan stemmen.’
Twee tegen een. Ik heb verloren. Piloot Peter, als je dit leest: bedankt!
