In 2008 begon het wereldkampioenschap zijspancross in het Nederlandse Oss. De aandacht ging vooral uit naar toppers als Daniël en Marcel Willemsen, de talentvolle Bax/Van Deutekom en andere bekende namen zoals Visscher, Schrijver, Derks en Van Duijnhoven. Nauwelijks iemand keek naar een onbekende jonge bakkenist die voor het eerst aan de start verscheen: Ben van den Bogaart, die naast de Belg Kristof Santermans zijn debuut maakte.
Santermans, bekend om zijn oog voor talent, had Ben een jaar eerder opgemerkt in de Belgische VLM-competitie en besloot hem een kans te geven. Die beslissing betaalde zich meteen uit. In hun eerste Grand Prix vergaarden de twee al punten. De eerste manche verloopt moeizaam, maar in de tweede scoort Ben zijn allereerste WK-punten. De stap naar dit niveau was groot, maar zijn doorzettingsvermogen was groter. De spanning en verbetenheid op zijn gezicht spraken boekdelen: hij was klaar voor het echte werk.
Interview zijspancross-legende Cor van der Bijl: al meer dan een halve eeuw plezier!
Op zaterdag moesten Santermans en Van den Bogaart in de ‘last chance’-kwalificatie vechten voor hun plek, te midden van sterke concurrenten zoals Steegmans/Sabbe, Pulinx/Verbrugge en zelfs wereldkampioen Daniël Willemsen, die met invaller Bruno Kaelin reed. Pas aan het eind van de sessie lukte het hen om met één snelle ronde de top acht te bereiken. Voor Ben was dat een onvergetelijk moment: hij hoorde nu officieel bij de beste dertig combinaties ter wereld.
Die eerste ‘laatste kans’ bleek de voorbode van een opmerkelijke carrière. Ben van den Bogaart groeide uit tot de meest succesvolle bakkenist in de geschiedenis van de sport. Hij ontwikkelde zich razendsnel, trof tegenslagen, maar toonde telkens zijn veerkracht. Zijn samenwerking met Adriaenssen resulteerde in wereldtitels in 2013 en 2014. In 2016 won hij opnieuw, ditmaal met Jan Hendrickx, en in 2018 pakte hij zijn vierde titel samen met Marvin Vanluchene.
Na de coronaperiode reed hij met Van Werven en stapte vervolgens in 2023 over naar Koen Hermans. De seizoenen 2023 en 2024 verliepen stroef, maar Ben weigerde zijn droom los te laten. In 2025 kreeg hij nog één ultieme kans op zijn vijfde wereldtitel: zijn ‘laatste last chance’.
En zoals in 2008 schreef hij opnieuw geschiedenis. Samen met Hermans vocht hij zich terug van een kleine achterstand naar een flinterdunne voorsprong — genoeg om Wereldkampioen Zijspancross 2025 te worden. Een magisch slotstuk van een legendarische carrière. De jonge debutant van Oss had zijn eigen sprookje voltooid: vijf wereldtitels met vier verschillende rijders. Meer dan hij ooit had durven dromen.
