Op 7 januari 2026 vond in het stadhuis van Tokyo een gebeurtenis plaats die meer was dan een traditionele nieuwjaarsbijeenkomst. Gouverneur Yuriko Koike en acteur Tsuruno Takeshi stonden naast vier Honda WN7’s – de allereerste elektrische politiemotoren van de Japanse hoofdstad. Geen grootscheepse overstap naar elektrische mobiliteit, maar een welbewuste symbolische daad waarmee Tokyo duidelijk maakte: de stad meent het met haar klimaatambities. Tegen 2035 wil de metropool dat elke nieuw verkochte motor volledig elektrisch is. Een stoutmoedig voornemen, zeker in een land waar motorrijden niet enkel praktisch vervoer is, maar diep verweven zit in het cultureel bewustzijn.
Deze introductie van de WN7’s was meer dan een technologische primeur; het was een strategisch statement. Tokyo, met zijn bijna veertien miljoen inwoners en overweldigend druk stadsverkeer, toont de wil om zijn mobiliteit fundamenteel te hervormen. De keuze om te beginnen bij de politie is daarbij slim gekozen: als de meest zichtbare vervoermiddelen in het straatbeeld elektrisch gaan, volgt vanzelf een signaal aan burgers en ondernemingen. De boodschap is helder: de overheid gelooft in een elektrische toekomst – en neemt zelf het voortouw.
Toch verraadt de aanpak een zekere behoedzaamheid. De vier motoren blijven eigendom van Honda en zijn voorlopig enkel in bruikleen bij de politie voor praktijktesten. Dat wekt de vraag: gaat het hier om een serieuze operationele evaluatie, of vooral om een zorgvuldig geregisseerd PR-moment? Een demonstratie van vooruitgang voor publiek en internationale ogen, terwijl de praktische hindernissen van elektrisch politiewerk nog grotendeels onontgonnen terrein blijven?
Honda WN7 onthult: elektrische motor met 130 km actieradius
De eerste politierijders reageren positief, maar hun feedback blijft oppervlakkig: de motoren zijn “stil” en “makkelijk te hanteren”. Dat klinkt goed, maar zegt weinig over cruciale zaken als actieradius onder belasting, betrouwbaarheid bij extreme temperaturen of inzetbaarheid tijdens noodsituaties waar snelle interventies vereist zijn. Tijdens hun debuut bij het bekende Hakone Ekiden-hardloopevenement op 2 en 3 januari reden de elektrische motoren geruisloos naast de lopers – een symbolisch beeld van wat elektrische mobiliteit kan brengen: rust, schone lucht en efficiëntie. Voor miljoenen kijkers was dit hun eerste blik op mogelijk de toekomst van politiewerk.
Maar de onvermijdelijke vraag blijft hangen: kan een politiemotor met 24 pk, 217 kilo gewicht, een 9,3 kWh batterij en een reikwijdte van 140 kilometer — gemeten onder ideale omstandigheden — werkelijk de eisen van het dagelijkse werk in een megastad als Tokyo aan? Het signaal is krachtig, de uitvoering nog pril. Toch is het begin gemaakt: Tokyo toont lef, misschien met opgeheven wenkbrauwen van sceptici, maar met een overtuigende boodschap dat verandering niet langer toekomstmuziek is — ze is al begonnen.
