De motor waarop ik het vaakst dronken heb gereden was de Yamaha Virago 535 cc. Ik had ook wel bezopen gezeten op de MZ 150 cc, maar daar heb ik in totaal slechts 400 kilometer mee afgelegd, dus die telt eigenlijk niet mee. Op de Virago maalde ik een hoop meer kilometers af, en praktisch altijd doordrenkt van de alcohol. De aandachtige lezer zal zich inmiddels afvragen: ‘Waarom dronk U zoveel, meneer Brusselmans?’ Nou, dat was om m’n angst- en paniekaanvallen te onderdrukken. Ik had ook wel andere middelen uitgetest, zoals pillen, therapie, dagenlang in bed blijven liggen, en ademhalingstechnieken, maar niets hielp, tot ik de drank uitprobeerde. Die hielp wel, al bewoog ik me van dan af geheel kachel door het leven. Ik was kachel toen ik wakker werd (diep in de middag) tot ik naar bed ging (heel diep in de nacht). Ik stond op en dronk m’n eerste glas whisky en een uur of veertien later liet ik me, na de ongeveer vijfentwintigste whisky van de dag, achterover op het matras vallen. Ik was kachel bij alles wat ik deed, en dat was niet veel, behalve in het café zitten. Ik schreef wel af en toe (zo kachel als een aap), en dat schrijven ging voornamelijk over een schrijver die continu zo kachel was dat hij bijna niet meer schreef. Ik zat vooral thuis ofwel in dat café, ofwel zocht ik de helende buitenlucht van het platteland op, waarbij ik op de Virago van Gent naar dorpen reed als Ursel, Waarschoot, Vurste, Lovendegem, of Appelterre. Het spreekt vanzelf dat ik gedurende al die ritten geregeld in de problemen raakte. Zo bijvoorbeeld vergat ik geregeld om te tanken, en dan viel ik in pakweg Waarschoot zonder benzine. Geloof het of niet, maar in Waarschoot was indertijd geen énkele benzinepomp.
Dus klopte ik aan bij iemand, en vroeg ik of we via een rubberen slang wat benzine uit hun auto naar m’n motor konden overhevelen. Dat werd doorgaans geweigerd, maar toch bestonden er mensen die me uit de nood wilden helpen. Het overhevelen moest ik zelf doen, zodat ik geregeld benzine in m’n mond kreeg, maar ja, ik was gered, en kon weer verder over de wegen slingeren. Ik heb meer dan één ongeval veroorzaakt of er het slachtoffer van geweest. Op een keer, in Lovendegem, reed ik simpelweg rechtdoor waar je moest stoppen, en ik maaide een fietser van het zebrapad. Ik stopte, liep naar de ten gronde liggende vrouw, en vroeg ‘Hoeveel vingers steek ik op?’ Ik was zo kachel dat ik niet eens zelf wist hoeveel vingers ik opstak. ‘Negen,’ zei de vrouw, en voor mijn part was dat correct. Enfin, heel erg geblesseerd was ze niet, en we zetten beiden onze weg verder, nadat ik haar duizend frank had gegeven, om haar fiets te laten herstellen. Op een andere dag, in Ursel, reed ik op het linkerrijvak, dat eigenlijk bestemd was voor de tegenliggers. In een bocht werd ik geschept door een Renault 14, en ik ging met Virago en al tegen de vlakte. Ik begon de chauffeur van de Renault onterecht uit te schelden, maar ik was zo kachel dat ik zo goed als onverstaanbaar schreeuwde, wat de man zo bang maakte dat hij me vijfduizend frank gaf om m’n Virago te laten herstellen. En zo gebeurden er wel nog meer laakbare zaken, waarover ik ooit trouwens een roman zal schrijven, getiteld ‘Virago, Fiasco’. Ondertussen ben ik al decennialang nuchter en zonder angst- en paniekaanvallen, en rijd ik met open ogen op de Triumph door stad en land zonder iemand lastig te vallen. Maar m’n kachelvirago zal ik nooit vergeten.
