Herman Brusselmans: ‘Naar Japan? Ik blijf liever thuis’

Bij ons thuis hadden we een veehandel. Die zat vol met dieren die iedere dag wilden eten en drinken, die wilden verzorgd worden, die af en toe een rust brengend klapje op de flank wilden, of een aai in de krulletjes tussen de zachte ogen. Zulke dieren kun je niet zomaar drie dagen, een week, een halve maand of langer achterlaten omdat je met vakantie wil. Dit betekent dat ik in mijn jaren als kind, jongeling, en evenmins als prille volwassene, op reis ben geweest, want mijn ouders en ook hun kinderen moesten thuisblijven om de dieren in leven te ...
Bij ons thuis hadden we een veehandel. Die zat vol met dieren die iedere dag wilden eten en drinken, die wilden verzorgd worden, die af en toe een rust brengend klapje op de flank wilden, of een aai in de krulletjes tussen de zachte ogen. Zulke dieren kun je niet zomaar drie dagen, een week, een halve maand of langer achterlaten omdat je met vakantie wil. Dit betekent dat ik in mijn jaren als kind, jongeling, en evenmins als prille volwassene, op reis ben geweest, want mijn ouders en ook hun kinderen moesten thuisblijven om de dieren in leven te houden. Je zou kunnen zeggen: iemand die twintig jaar het reizen niet heeft gekend, die wil later, als hij op zijn eigen benen staat, de schade inhalen en zal beginnen met reizen als een gek, overal naartoe, van oost naar west, van noord naar zuid, van het ene land naar het andere, van continent naar continent. Kortom: de hele wereld zal hij willen bezoeken, zien, en exploiteren. Herman Brusselmans: ‘De hittegolf in december’ Wat ook kan: iemand die in z’n jeugd nooit heeft gereisd, zet die trend voort, en vertikt het om zich ooit aan reizen over te geven. Zo iemand ben ik. Ik blijf liever thuis. Ik hoef niet naar de Povlakte, het Arabische schiereiland of de binnenlanden van Japan. Welnee, ik zit hier in Gent op mijn bureaustoel, wat dingetjes te schrijven, wat koffie te drinken, een hoop sigaretten te paffen en ik ben een tevreden mens, zonder dat ik waar dan ook andere luchten ga opsnuiven. Maar ja, je moet ook rekening houden met een ander, zeker als je van die ander houdt. Met andere woorden, m’n vriendin Lena, die wil wel eens oorden opzoeken die zich weg van mijn bureaustoel afspelen. Daarom gingen we in 2016, toen ik haar had leren kennen, en in 2017, verschillende keren naar haar moederland Nederland, en in 2017 kocht ik een motor waarop je je gemakkelijk met z’n tweeën kunt verplaatsen, en op die Triumph Street Twin hebben we een paar keer Frankrijk doorkruist, sjezend over de achterafweggetjes, de drukte van het toerisme vermijdend, overnachtend in afgelegen b&b’s, wandelend door Franse bossen, etend in Franse bistro’s, babbelend met Franse inboorlingen, in de trant van ‘Et zut alors, comme vous vous êtes ici dans la barbarie de mes rêves, et avez vous quelque part une toilette, parce que je dois shier comme un fou?’* Het waren heerlijke tripjes, en vooral het honderden kilometers aan een stuk motorrijden beviel me uitstekend. Het was alleszins voor herhaling vatbaar. En zodoende beslisten we om dit jaar eens niet naar Frankrijk te verkassen, maar wel naar het befaamde Hollandse eiland Texel. Op de Street Twin naar Den Hoorn rijden, daar de boot op, en dan Texel een dag of vier met ons bezoek vereren. Doch er dook een probleem op: ondertussen hebben we een hondje, Aquí, en m’n vriendin Lena wil ’m overal mee naartoe nemen. Nadat ik de mogelijkheid om Aquï achterop de motor in een koffer te laten meereizen had onderzocht en afgeblazen, kwamen we tot de conclusie dat we niet anders konden dan op een andere manier dan met de motor naar Texel gaan. Derhalve wordt het de trein. Bondig samengevat: Lena en ik en Aquí laten de Street Twin thuis en begeven ons naar Texel via het spoor. Ik vind het bijzonder jammer dat ik, in plaats van met de kop in wind, in een duffe trein zal moeten zitten, uren aan een stuk door, maar de liefde voor mens en dier heeft ook haar eigen rechten. Plus: we kunnen na de Texel-reis nog wel een aantal dagtrips uitvoeren op de Street Twin, waarbij we Aquí onder de hoede laten van een vriendelijke buur, en Lena en ik naar de kust, de Ardennen of Zuid-Limburg sjezen, inderdaad met onze kop in de wind. *Vrij vertaald: 'Heb je hier ergens een toilet, want ik moet schijten als een gek?'

Doorgaan met lezen?

Om verder te lezen heb je een abonnement nodig. Heb je die al? Dan kun je hier inloggen.

Wil je graag toegang? Kies dan één van onze abonnementen, dat kan al vanaf €2,50 per maand.

MotorNL Digitaal vanaf €2,50 per maand

Alle artikelen uit MOTO73 en Promotor lees je iedere dag vers online via onze Premium artikelen en bladerbare PDF magazines.

Of maak een keuze uit één van onze magazine abonnementen inclusief Digitaal Premium vanaf €4,-

MotorNL Nieuwsbrief

Schrijf je nu in voor onze nieuwsbrief of aanbiedingen en blijf iedere week op de hoogte van al het nieuws, motortests, leuke routes of aanbiedingen.






Hierbij geef ik toestemming om me via email, met de informatie die ik in dit formulier opgegeven heb, nieuwsbrieven te sturen.

Uitschrijven kan op elk moment, onder iedere nieuwsbrief staat onderaan een link om uit te schrijven. We hebben je privacy hoog in het vaandel, onze privacy policy is op de website te lezen. Als je dit formulier instuurt, dan ga je akkoord met de voorwaarden genoemd in de privacy policy.


Over de auteur

Misschien vind je dit ook interessant?