Nog nooit heb ik zo heftig gezweet, ik noem het een omgedraaide Prince Andrew. Het was na de laatste sessie van mijn eerste circuitdag. 17 graden, alleen een leren pak aan, 10 minuten rijden. Toch was ik kletsnat en zat mijn adrenaline zo hoog als Andrew zijn libido. Spannend, vond ik het van tevoren. Geen verzekering, hopelijk niet in een te snelle groep, kan ik eigenlijk wel sportief rijden?
Ik was net terug van een vakantie door Noord-Spanje op een gehuurde BMW R1250GS. ’s Ochtends stapte ik op mijn Triumph Speed Triple en moest ik weer even wennen aan deze kleine kogel. Dit past beter bij het rijden dat we vandaag gaan doen, dacht ik. Bij aankomst kwam ik in gesprek met een man uit mijn groep, midden 40 gok ik, die vertelde dat hij zijn nieuwe Kawasaki Z900 met de trailer had gebracht. Hij maakte de indruk dat hij heel snel zou zijn, maar nadat ik hem zijn hoofd schuin in de bochten zag gooien, werd het mij weer eens duidelijk dat ook deze man het spannend had gevonden. Mijn coping is mijzelf veel kleiner maken dan ik ben, zijn coping was zichzelf groter maken.
‘Moet dat zout strooien nou echt? Denk ik elk jaar’
Na deze sessie mocht ik naar een snellere groep. Bij één bocht was ik langzamer dan de rest, bij de andere kon ik goed meekomen. Feedback: nog meer naast de motor hangen. Toen dacht ik: ‘Nog meer? Dan kan je het krijgen ook.’ Nadat ik extreem ver naast mijn motor had gehangen, keek ik uit naar de debriefing als een 13-jarige zoon die op zoek is naar vaderlijke erkenning. Echter kreeg ik te horen dat ik nu iets meer naast de motor hing, maar nog lang niet genoeg. Zo leerde ik deze middag maar weer eens dat alles relatief is.
Ik schrok toen ik hoorde dat een vrouw die ik ken en in een andere groep reed, bleek te zijn gevallen. Ze gaf aan dat het allemaal wel meeviel, haar airbagvest had de klap goed opgevangen en de volgende sessie ging ze weer meedoen. Later zou blijken dat ze toch eerder naar huis is gereden en ze een hersenschudding bleek te hebben. Dit verbaasde haar, want ze heeft de grond of haar motor niet met haar hoofd geraakt. Ik moest terugdenken aan de keer dat ik onderuit was gegaan tijdens het filerijden en mijn gebroken duim ook niet meteen voelde. De adrenaline waar ik soms verslaafd aan ben, kan pijn heel goed verhullen.
Aan het einde van de dag maakte ik de balans op. Heb ik sneller leren rijden vandaag? Ja, iets. Maar vooral de lessen over coping en relativeren zijn mij bijgebleven. En dat adrenaline veel kan verbloemen, wellicht dat ik er daarom verslaafd aan ben.
Tekst: David van den Hil
