Test 2026 Kawasaki Z650 S: grootmeester aan Z

De machtsblokken verschuiven wereldwijd. En dat is in de motorwereld niet anders. Het valt nauwelijks nog te behappen hoeveel nieuwe Oosterse merken de markt bestoken. En het erg populaire segment der middenklasse nakeds lijkt de huidige frontlinie. Tijd dus voor de gevestigde waarden om hun positie te vrijwaren. En Kawasaki plaatst in dit mondiale schaakspel een volgende zet, met name de Z650 S.

Wanneer ik de netjes vooraf doorgestuurde informatie erop nasla, lijkt de 2026 Z650 S niet meteen een meesterzet. De koplampbehuizing is wat stoerder gemaakt volgens de intussen bekende Sugomi-designstijl. Daarin huist een vernieuwd TFT-dashboard, komend van de Z900, en het nieuwe stuur staat een tikje meer naar voren en is 30 mm breder geworden. Daarnaast is het zadel 15 mm hoger en zitten er ronde remschijven op, iets wat volgens Kawasaki de nieuwe trend is. Alles keert ooit wel een keertje terug.

Dubbeltest Kawasaki Z650 vs Z650RS: groentjes onder elkaar

Geen schaakmat

Verder is de 649cc-twin ongemoeid gelaten, wat dus nog steeds 68 pk oplevert, terwijl ook het iele stalen buizenframe noch de veerpartijen zijn aangepast. Er zijn enkel nog wat nieuwe kleurtjes het vermelden waard. Kawasaki schuift dus geen schaakmat op het bord, zou je denken. Daarnaast blijft volgens de aanwezige Kawasaki-lui aan de Costa Brava de huidige Z650 trouwens nog een jaartje in het gamma, om vooral de rijscholen te blijven voorzien van modellen tot de nodige valbescherming voor de S wordt klaargestoomd.

Nu leert de ervaring dat tussen info op papier en de realiteit wel eens wat verschil kan zitten. En dat is met de 2026 Kawasaki Z650 S exact zo. De huidige vormgeving maakt de Z een stuk stoerder en volwassener dan voorheen. Hij sluit in die zin dichter aan bij de Z900 en Z1100, waar Kawasaki uiteraard een ‘stepping stone’ in ziet waar beginnende Kawasaki-rijders, al dan niet in de A2-versie, naar overstappen nadat ze het vak hebben geleerd in het dus ietsje hogere zadel van de Z650 S.

1 van 9

En hoewel de nieuwe Oosterse concurrentie ook aan zo’n traject werkt, zit het bij Kawasaki qua imago en doorstroming echt wel snor. Tel daar een degelijk dealernet en een competitieve verkoopprijs bij op, dan is het misschien niet aan Kawasaki om aan te vallen, maar eerder om te counteren indien nodig.

Zo wordt, bij gebrek aan nieuwe prestatiecijfers, wel aangegeven dat dit blok in bepaalde race-uitvoeringen, die onder meer op de Isle of Man TT hun deugdelijkheid hebben bewezen, vrij moeiteloos tot 100 pk op de mat rolt. Met 68 pk is het blok dus geweldig onderbelast, wat uiteraard de betrouwbaarheid ten goede komt. Daarnaast is de Z650 S het resultaat van constante evolutie, wat uiteraard een beproefde methode is om elk motormodel beter te maken.

Neem nu dat 3 cm bredere stuur. Het is pas nu dat me opvalt hoe smal het vorige stuur op de Z650 was, zonder daar ooit echt een opmerking over geformuleerd te hebben. Maar zodra je gaat zitten is het verschil merkbaar. Naast de looks voelt het zwart-gouden exemplaar dat we onder de kont geschoven krijgen door die kleine aanpassing opnieuw volwassener aan. Met een iets sportievere zithouding, maar die voelt natuurlijker aan dan voorheen.

Heropstappen

Het is al even geleden dat ik nog present gaf op een motorpresentatie. Ik voel me dus een beetje heropstapper. En dat heropstappen valt met de jaren steeds minder mee, al ligt dat niet aan de Z650 S, zeg maar. Nu, we zijn nog geen rotonde verder of ik voel me al helemaal thuis op de Kawasaki. Meer thuis dan voorheen, vanwege die zithouding dus. Het blok borrelt nog steeds als vanouds. Ik heb ooit ergens geschreven dat deze paralleltwin lijkt te draaien op pret, en dat is nog steeds zo. Ik word er – ondanks een snotverkouden kop – spontaan opnieuw welgemutst van. En hoewel het blok graag toeren maakt, betrap ik me erop in de steden en dorpjes steevast niet verder terug te schakelen dan de vierde versnelling. Zonder gemor of schokken in het vooronder.

Mijn Z is uitgerust met de optionele quickshifter, die trouwens enkel bij het opschakelen werkt. Die zal zich niet altijd even naadloos van z’n taak kwijten, waarbij net wat meer gas en toeren een positief effect schijnt te hebben. Ik merk ook op dat de voorrem vrij direct aangrijpt. Ik hou daarvan, maar beginners kunnen misschien af en toe in de verlegenheid worden gebracht, al is er steeds ABS om rampen te voorkomen. Evenals de tractiecontrole trouwens.

In het kielzog van Francesca, zo’n beetje de droomvrouw van elke rechtgeaarde motorjournalist, al was het maar voor haar steevast perfecte rijlijnen, wordt er vlot gereden. En ik bedenk me dat ik hier moeiteloos de rest van m’n dagen op zou kunnen slijten. De Z650 S, bedoel ik uiteraard. Het ding rijdt vlot, geestig en ik zou niet weten wat ik meer kan verlangen van een motorfiets. Goed, wat meer vermogen, wat hoogwaardiger veren en radiale remmen misschien, maar daar is de Z900 voor. Zeker als beginner is dit een motor waar je zover mee kan doorgroeien dat het met dik 25 jaar motorervaring nog steeds leuk en voldoende aanvoelt.

Granaat

Na het obligate plaatjes schieten en filmpjes draaien mikken de mensen van Kawasaki een TomTom op het stuur en mogen we op eigen kracht verder. Geniaal concept vind ik dat telkens opnieuw. Ik en een collega vatten als eersten de GI-682 richting Tossa en bij uitbreiding Lloret de Mar aan. Als er bochtiger wegen bestaan, kan ik me die toch even niet herinneren. De Dunlop-banden worden met een stevig tempo tot op de rand gereden en de Z650 S verteert deze aanslag op z’n integriteit met verve.

Het bredere stuur zorgt voor meer hefboom en dus nog minder inspanning bij het sturen. De stabiliteit wordt op de proef gesteld door steenpuin dat op de weg ligt en vraagt om het constant aanpassen van de rijlijnen. Geen enkel probleem voor de Z. De weg is ook bezaaid met pekstrepen als noodreparatie en af en toe moeten de Dunlops even naar grip zoeken, maar ook dat gebeurt zonder drama.

Twijfeltest Kawasaki Z900 vs Kawasaki Z650

Na een koffie in Tossa de Mar, waar m’n collega even lovend is over de Z, gaat het richting de GI-681. Een vloeiende weg met perfect asfalt en hier trek ik de pin helemaal uit de granaat. Het zijn de eerste-montage Dunlops die hier aangeven dat het welletjes is en ik kan ze geen ongelijk geven, want het tempo dat we rijden hoort eerder bij een sportmotor. Maar het rijwielgedeelte geeft verder geen krimp, dus met een set banden die niet puur op budget zijn gemaakt, kan je met een Z650 vanuit de underdogpositie hoog aangeschreven rijders het vuur aan de schenen leggen. Vraag maar aan Dominique Sarron – als in GP 250-wereldkampioen Dominique Sarron – die bij een Spaanse bandentest op een serieuze sportmotor me met een Z650 op een vergelijkbare weg niet uit z’n spiegels gereden kreeg. Wat voor alle duidelijkheid geen pluim is op mijn hoed, maar die van de Z650 des te meer. Met de Z650S zou het nog makkelijker zijn gegaan.

Conclusie test 2026 Kawasaki Z650 S

Laat dus duidelijk zijn dat de Z650 S, ook al zijn er slechts details gewijzigd, voor Kawasaki een pion is die door de vele nieuwe concurrenten niet zomaar van het bord wordt gespeeld. Waarbij zeker het blok indien nodig een meesterzet achter de hand houdt. Maar voorlopig is die nog niet nodig, want de Z650 S behoort binnen deze klasse nog steeds tot de absolute grootmeesters.

Pluspunten 2026 Kawasaki Z650 S

• Blok
• Handelbaarheid
• Stabiliteit

Minpunten 2026 Kawasaki Z650 S

• Vermogen
• Bijterige remmen (voor lessers)
• Vering

Foto’s: Kawasaki

Technische gegevens 2026 Kawasaki Z650 S

Prestaties

Elektronica

Rijwielgedeelte

Prijzen

Maten & Gewichten

Dit bericht op Instagram bekijken

Een bericht gedeeld door Motor.NL (@motor.nl_)