Stadsdeel Hackney in Londen wilde de parkeervergunningen voor motoren gelijkstellen aan die van auto’s, wat kon oplopen tot wel £12.500 per jaar – zo’n €14.500. Na jaren van protest, juridische stappen en publieke druk is dat bedrag nu teruggebracht tot £38 per jaar, ongeveer €44.
De plannen die de gemeente Hackney Council, een van de 32 stadsdelen van Londen, in 2020 op tafel legden waren simpel: motorrijders zouden voortaan evenveel moeten betalen als automobilisten voor een parkeervergunning, ongeacht het feit dat vijf motoren in de ruimte van één auto passen. Het voorstel stuitte op massaal verzet, en na vier jaar juridische procedures, petities en publieke druk zwichtte de gemeente uiteindelijk. Het nieuwe tarief? Slechts £38 per jaar, omgerekend ongeveer €44 – een reductie van maar liefst 99,7 procent ten opzichte van het eerder geplande tarief.
Moet ik betalen voor mijn motor als er betaald parkeren geldt?
Meten met één maat
De gemeente leek in haar voorstel ook voorbij te gaan aan de realiteit van stedelijk verkeer. Motorfietsen en scooters verminderen filedruk aanzienlijk, nemen minder parkeerruimte in beslag en hebben over het algemeen een lagere impact op wegbeheer dan auto’s. In veel Europese steden worden ze juist aangemoedigd als alternatief vervoer. Zelfs in Londen zelf hanteren andere stadsdelen een veel genuanceerder beleid. Westminster bijvoorbeeld, een naburig district met vergelijkbare ruimteproblemen, rekent motorrijders slechts £1 per dag voor parkeren in dedicated motorcycle bays – een fractie van wat Hackney voorstelde. Onderzoek van Transport for London, de regionale vervoersautoriteit, heeft herhaaldelijk aangetoond dat motorrijders een positieve bijdrage leveren aan de verkeersdoorstroming en dat het ontmoedigen ervan leidt tot meer auto’s op de weg, niet minder. In Nederlandse steden zoals Amsterdam en Utrecht is motorparkeren vaak gratis of tegen een fractie van de autokosten.
Protest
Er kwam massaal protest. Motorrijders deelden hun persoonlijke verhalen online, van de verpleegkundige die nachtdiensten draaide en afhankelijk was van haar scooter, tot de bezorger die met het nieuwe tarief simpelweg zijn baan zou moeten opgeven. Lokale media pikten het verhaal op, en al snel stond Hackney landelijk in de schijnwerpers als voorbeeld van slecht bestuur. De gemeente leek aanvankelijk onverzettelijk, maar de druk bleef toenemen – niet alleen vanuit de straat, maar ook vanuit de rechtszaal.
