Marathonmotor Honda SW-T400: scooter en Motormuizen gaan goed samen

Wanneer koop je nu weer eens een echte motor? Kees de Voogd krijgt deze vraag regelmatig van vrienden uit zijn motorgroepje. Kees moet erom lachen, want zolang hij met de Honda SW-T400 zijn motorvrienden goed kan volgen is er geen noodzaak om de vijftien jaar oude scooter met bijna 120.000 km op de teller in te ruilen voor een andere tweewieler.

Kees de Voogd (65) uit Velserbroek toonde in zijn tienerjaren al belangstelling voor tweewielers. ‘Het begon heel bescheiden met een Puch Maxi, al vrij snel daarna kwamen de Honda-bromfietsen (CD50) in beeld. Jammer dat ik die niet meer heb. Mijn motorcarrière begon op m’n achttiende met een proefrijbewijs en een blauwe L-plaat. Mijn eerste motor was een tweetakt Suzuki 500. Die gebruikte ik vooral om heen en weer te rijden naar Nunspeet waar ik als dienstplichtige was gelegerd. Dat ding reed 1 op 12 en de enkele reis redde ik net met een 10-liter-tank. Daarna moest de motor helaas de deur uit vanwege een koophuis en het stichten van een gezin. Tien jaar daarna begon het toch weer te kriebelen, mede omdat ik in Schagen kwam te werken. Vanuit mijn woonplaats Haarlem was dat een mooi ritje van 50 kilometer enkele reis. Ik kocht toen een Suzuki GN250 die ik kostenneutraal kon rijden op basis van de reiskostenvergoeding. Al snel kwam een bijna nieuwe Kawasaki GPX600 op mijn pad. Daar heb ik zo’n 50.000 kilometer mee weggetikt, voornamelijk woon-werkverkeer, maar ook al trips naar Schotland en Ierland. Tijdens de wintermaanden had ik een fitting met een 21W-lamp in het luchtfilter om bevriezing van de carburateurs te voorkomen. Omdat het onderhoud nogal kostbaar was en ik eigenlijk ook iets wilde rijden wat ik zelf kon onderhouden én wat door de voordeur naar binnen moest kunnen, heb ik een Suzuki Savage 650 gekocht. Ook met deze motor reed ik vooral het woon-werkverkeer naar Purmerend en later naar Amsterdam. Mijn vrouw gaat graag achterop mee met korte vakanties en toerritjes en zij kreeg steeds meer last van kramp vanwege het kleine duozadel. We hebben samen een wensenlijst opgesteld en we zijn op zoek gegaan naar een comfortabelere vervanger.’

Kees de Voogd

1 van 3

400 of 600?

Die zoektocht naar een opvolger van de Suzuki Savage leidde langs diverse motorzaken. Het ‘eisenpakket’ richtte zich niet op vermogen of prestaties, maar vooral op comfort. ‘Qua zithouding ging mijn voorkeur uit naar een cruiser: brede zadels voor en achter en voor mij rechtop zittend met de benen licht naar voren. Op de Kawasaki begon ik het toch wel in mijn armen en polsen te voelen na een dag sturen. Automaat? Prima. En bergruimte onder het zadel is verdraaid handig. Op die manier kwam ik uit bij een scooter. Eerst een Honda PCX 150 cc geprobeerd, maar die was duidelijk te licht voor twee personen. Hoe anders was de kennismaking met de Honda Silverwing 400. Na twee minuten proefrijden keken mijn vrouw en ik elkaar aan en zeiden: welkom thuis, alsof we er al jaren op reden. Redelijk uit de wind en alsof je thuis op je bankstel zit. Vijftien jaar later rijdt de SW-T400 nog steeds naar volle tevredenheid. Het enige dat ik zou willen aanpassen is de veerweg, want die is vrij kort. Daarnaast is de zijwindgevoeligheid ook een dingetje: boven windkracht 5/6 zijwind op de A9 was geen pretje. Op winderige dagen ging ik met het openbaar vervoer. Ik heb wel een GIVI Airflow gemonteerd omdat ik met m’n gezicht te veel in de wind zat met het originele scherm. Nu kan m’n vizier tot zo’n 100 km/u open blijven. Toen ik de scooter kocht heb ik nog wel getwijfeld tussen een SW-T400 en een SW-T600. De 400 stond op voorraad bij Vissers Tweewielers waar ik hem kocht, dat maakte de keuze eenvoudig. Voor onderhoud ben ik altijd bij deze zaak gebleven totdat het bedrijf een paar jaar geleden stopte en zich toespitste op elektrische fietsen. Daarna ben ik voor onderhoud naar MotoPort Hillegom en Jos Smit Motoren gegaan.’

Marathonmotor BMW R100GS: Nog altijd springlevend

Enige met scooter

Het merendeel van de kilometers die Kees met zijn scooters heeft gereden betreft woon-werkverkeer. Behalve in de wintermaanden met kans op sneeuw en pekel. Dan bleef de Honda binnen. ‘Sinds corona is het woon-werkverkeer grotendeels weggevallen en werkte ik voornamelijk als financieel adviseur thuis. Het gebruik is de afgelopen jaren, zeker nu ik met vervroegd pensioen ben, meer en meer recreatief geworden. Weekendtripjes met mijn vrouw en/of met motorvrienden plus het jaarlijkse weekje Europa met de ‘Motormuizen’ uit Santpoort. In 2016 stonden de Motormuizen al eens in MOTO73 op een clubpagina met een foto van een van onze eerste reizen naar Schotland. Ik ben de enige op de foto die nu nog dezelfde motor heeft. Dat jaarlijkse tripje is gegaan naar de Harz, de Eifel, een paar keer de Ardennen, Noorwegen en het afgelopen jaar nog de North Coast 500-route in Schotland. Prachtig. Deze traditie houden we erin. Ik ben in de groep de enige met een scooter. Dat levert ieder jaar weer de vraag op wanneer ik nu eindelijk eens een echte motor koop. Er wordt om gelachen, want ze weten dat ik buiten de snelwegen de groep altijd heel goed kan volgen. Hard rijden op de snelweg vind ik sowieso niet leuk. Geef mij maar bochten. Sinds vorig jaar heb ik via het Motor-forum op de pagina Reizen en Toeren het (solo)motorkamperen ontdekt. Vooral bij het lezen van de verslagen van “Frazer” en van “David ZZR” die met zijn Vespa van veertig jaar oud naar Spanje rijdt van camping naar camping. Ik dacht dat wil ik ook eens proberen. Kampeerspullen had ik nog, alleen een stoeltje en een tent met stahoogte heb ik aangeschaft. Eerst maar eens testen bij Fort Everdingen waar ik erachter kwam dat ik de borden en een afwasteil vergeten was mee te nemen. Hoe dan ook, deze ervaring smaakte naar meer en mijn tweede keer solo was op camping Westerwolde. Daar raakte mijn slaapmat lek. Nou ja, je weet weer wat te vragen voor verjaardagen.’

Aandrijfriem

Voor onderhoud is Kees aangewezen op motorzaken in de buurt. ‘Sinds kort heb ik een andere woning met garage, daarvoor stond de scooter altijd buiten. Meestal wel onder een afdakje met hoes. Maar toch, ideaal was het niet. Vaak stond de scooter ook gewoon op de stoep omdat manoeuvreren naar het afdakje achter mijn huis een secuur klusje was. Ik hou me qua onderhoud strikt aan de beurten die Honda voorschrijft. Over het algemeen vallen de kosten mee. Banden zijn een stuk goedkoper dan die voor de gemiddelde motorfiets. Eén keer ben ik onderweg stil komen te staan. Dat was balen, want daarmee was mijn vakantie naar de knoppen. Ik was in België onderweg naar Engeland. De aandrijfriem knapte. De stukken rubber vlogen door het ventilatiegat naar buiten. De riem zat er pas 16.000 km op, terwijl deze om de 24.000 km vervangen dient te worden. Dat was een domper, want er was geen leenmotor te krijgen in dat gedeelte van België. Dan maar met een huurauto terug naar huis. En mijn motormaten ondertussen maar foto’s sturen van een lege stoel met daarop een Guinness. Vanaf dat moment heb ik als ik op reis ga altijd een reserveriem bij me en gereedschap om die te monteren. Dit overkomt me geen tweede keer. Dat is dan ook de enige negatieve ervaring die ik heb gehad met deze Honda-scooter.’

Honda SW-T400 op de brug

Wanneer Kees met zijn Silverwing aan komt rijden bij MOTO73-expert Van Sleeuwen in Volkel is het eerste wat opvalt dat de scooter van een afstand nog oogt als een nieuwe. ‘En zo rijdt de scooter ook, al denk ik wel dat het balhoofdlager zijn beste tijd heeft gehad,’ aldus Van Sleeuwen na een kort proefritje. Van dichtbij is te zien dat de scooter op diverse plekken herinneringen met zich meedraagt die duiden op ‘omvallen’. Een krasje hier, een krasje daar, maar niet echt storend, wat mede komt door de grijze kleur. Op de brug blijkt dat Van Sleeuwen gelijk heeft, er is duidelijk een vast punt voelbaar bij het balhoofdlager. Kees: ‘Bij de laatste grote beurt, nu drie jaar geleden, stond dat ook op de factuur vermeld als aandachtspunt voor de volgende grote beurt.’

De remschijven zijn qua dikte nog net op niveau, de remklauwen zijn goed gangbaar en de voorwiellagers, één keer vervangen, draaien soepel. Op de aandrijflijn valt niets aan te merken. Bij 90.000 km zijn de poelies vervangen, wat nodig was omdat er groeven zichtbaar werden. De verchroomde afdekplaat op de uitlaatdemper is bekrast maar verder is de uitlaat in orde. ‘Pas nog een keer met matzwarte lak bijgewerkt en een keer een klem vervangen,’ aldus de eigenaar.

Van het motorblok valt, zoals bij de meeste scooters, weinig waar te nemen. Kees: ‘Ik weet dat het blok een klein beetje olie zweet bij de nokkenassensor en een heel klein beetje zweet bij de waterpomp. Maar dat is zo minimaal dat er nog nooit een druppel onder het blok heeft gelegen. Bijvullen is nimmer aan de orde. Zolang het niet erger wordt laat ik het hierbij.’

1 van 6

Lekke voorvorkkeerringen zijn, mede dankzij een extra beschermplaatje op de vork, nog niet aan de orde geweest. De voorvorkpoten zien er nog opvallend netjes uit, evenals de twee schokdempers achter. Geen corrosie te bespeuren. De conclusie van de MOTO73-expert is kort en simpel: deze scooter is nog lang niet versleten.

Kees: ‘Ik realiseer me dat de Silverwing niet het eeuwige leven heeft. Ik heb laatst eens gevraagd wat ik bij inruil terug zou krijgen. De verkoper had het over 500 euro. Belachelijk weinig, voor mij is deze scooter van veel meer waarde. Maar toch ben ik me voorzichtig aan het oriënteren met in het achterhoofd het wensenlijstje: brede zadels, windbescherming en een topkoffer. Een pk-pakhuis hoeft van mij niet: lekker binnendoor toeren en snelwegen vermijden is mijn motto. Afgelopen MOTORbeurs vond ik een Enfield Meteor en de CFMoto 800 voor de toekomst zeker een proefrit waard, net als de Honda NC750 in automaatversie. Maar ik heb nog geen haast zolang de Silverwing het probleemloos blijft doen.’

Foto’s: Peter van der Sanden

Honda SW-T400: goed om te weten

Honda kwam in 1985 met een zwaardere motorscooter op de markt, de CH250 Elite. Daarmee werd een nieuwe trend gezet. Er was al enkele jaren een Honda Silverwing 600 toen Honda in 2009 de Silverwing 400 presenteerde (SW-T400). Simpelweg een kleinere versie van het 600-model. ‘Kleiner’ slaat dan niet op het uiterlijk, maar puur op de cilinderinhoud. Het was in eerste instantie niet de bedoeling dat de SW-T400 op de Nederlandse markt zou komen, maar daar werd later op teruggekomen. De SW-T400 is de enige 400cc-scooter met een tweecilinderblok. Dat maakt deze scooter uniek. Hoewel uniek in zijn soort en tot in de puntjes afgewerkt werd de SW-T400 in Nederland geen verkoopsucces. De SW-T400 van voor 2009 betreft een ouder type. Met zijn bijna 250 kg is de Silverwing zeker geen lichte motorscooter te noemen.