Ik reed over de weg. Ineens, als uit het niets, was er een enorme sneeuwbui. Wat zouden we nou krijgen? Dit was helemaal niet voorspeld! Zou onze nationale weervrouw Jacotte Brokken een psychische crisis hebben? Zodanig dat ze het verschil niet meer kent tussen een forse sneeuwbui en een halve kilo zemelen? Wat te doen? M’n Breitling begon zich schuiverig te gedragen. Het was praktisch onmogelijk om nog op een normale manier verder te rijden. Nochtans ben ik van geen kleintje vervaard. Ik heb op de motor vanalles meegemaakt. Regen, mist, verkeerd rijden, bijna omvallen, een spreeuw die op m’n helm kakt, mechanische pech, en inderdaad sneeuw, maar nooit zoveel als thans. Ik zag een klein café opdoemen, genaamd De Sjoege. Het zou beter zijn als ik daar verpoosde tot het sneeuwen ophield. Ik was overigens wel toe aan een bakkie koffie. Eigenlijk was ik ook toe aan een fles whisky, zoals vroeger, maar ja, ik ben gestopt met zuipen. Het mag een godswonder heten dat ik in m’n drankperiode maar twee ongelukken met de motor heb gehad. Bij het eerste zag ik alles dubbel, en reed ik tegen een telefoonpaal, gelukkig met maar twintig kilometer per uur, en bij het tweede zag ik alles driedubbel, en reed ik volgens mij tegen twee telefoonpalen, maar nee, het was er maar eentje. Enfin, ik hield aan de ongelukken niks over, maar respectievelijk m’n Yamaha Virago en m’n Honda Shadow waren total loss.
Herman Brusselmans: ‘Stel dat Alfa Romeo plots motoren begint te maken, zou ik er dan één kopen?’
Ik stopte op de parking van De Sjoege, en ging er naar binnen. Er was niemand, ook niet iemand die je bedienend personeel zou kunnen noemen. Derhalve riep ik: ‘Vollek!’ Nee, niemand. Vervolgens riep ik: ‘Klant Herman Brusselmans is gearriveerd, koffie graag!’ Nee hoor. Wat was dit voor een ballentent. En koud! Alsof de kachel niet meer had gebrand sinds 1957, in de koudste winter van de twintigste eeuw. Nu riep ik: ‘Als je niet snel komt, zwaait er wat!’ Dat had geen resultaat. Zodoende besloot ik om zelf de koffiemachine te hanteren. Het leek er een uit 1964, het slechtste jaar voor koffiemachines van de twintigste eeuw. Hoe werkt dat ding godbetert? Ik duwde op een paar knoppen, en wist geen koffie te produceren. Opeens hoorde ik een soort van gerochel, en het geluid van een slepende stap. Een deur werd langzaam geopend en uit de duisternis kwam krakkemikkig een vrouw gesukkeld. ‘Vergeef mij, heer,’ zei ze, ‘maar ik ben daarnet van de trap gekukeld. En m’n gezondheid is al zo wankel. Wat zou je willen, drie pakjes sigaretten per dag, en op goeie dagen vier.’ ‘Allemaal goed en wel,’ zei ik, ‘maar als ik niet niet snel een kop koffie krijg, verbouw ik je hele inboedel!’ Dat schreeuwde ik bij wijze van grapje, want ik ben helemaal geen onvriendelijk persoon of zo. Niettemin zei ze bang: ‘Jazeker heer, een kop koffie voor de heer. Mag het ook thee zijn? De koffiemachine is stuk.’ ‘Vooruit dan maar,’ zei ik, ‘van een dampende kop thee is nog niemand doodgegaan. Ik las trouwens gisteren in de krant dat er 983 verschillende manieren zijn om dood te gaan.’ ‘Bij mij zal het ofwel van het roken zijn,’ zei ze, ‘ofwel van het van de trap kukelen.’ ‘Bij mij van verveling in deze kroeg,’ zei ik, ‘thee graag.’ Wat later dronk ik de lauwe thee, en ik keek door het raam, en hé! Het sneeuwen was opgehouden. Ik gooide drie euro op de bar, zei ‘Niet meer van de trap kukelen hoor, mevrouw Sjoege!’ en buiten startte ik de motor en reed in de brave sneeuw rustig naar huis.
