Er zijn racers op het hedendaagse topniveau die hun carrière zorgvuldig plannen hebben. Barstend van talent, met schitterende racers die door een klein leger aan monteurs en specialisten op topniveau gebracht worden, met koffers vol sponsorkapitaal en een PR-team die ze in elke stap begeleiden. En dan was er William Garth “Ginger” Molloy. Wanneer je hem sprak leek het alsof je bij hem aan de keukentafel zat, met een kop thee die al drie keer was afgekoeld. Zijn carrière ging gepaard met hard werken, veel risico’s, armoede, zijn eigen technische vernuft en wonderlijke toevalligheden. Toen ik hem in 2007 tijdens een bezoek eens vroeg om zijn carrière in één zin samen te vatten antwoorde hij, comfortabel achterover leunend in zijn stoel: “Ik deed maar wat. En soms ging dat verrassend goed.”
Het was precies die mengeling van nuchterheid en humor die Ginger zo bijzonder maakte. Ginger was zijn bijnaam, vanwege de oranje kleur van zijn haar. Hij kwam uit het Nieuw Zeelandse Huntly waar hij op 25 december 1937 geboren werd. Huntly was een typisch mijnwerkersstadje waar niemand voorbestemd leek om een internationale ster te worden. Maar zoals Ginger zei: “In de mijnen leer je twee dingen: hard werken en niet zeuren. Dat helpt enorm als je later met 250 km/u een bocht in duikt.”
Het verhaal van zijn vertrek in 1963 naar Europa is inmiddels legendarisch. Hij poetste zijn Matchless G50 ééncilinder 500 productieracer nog eens goed op, pakte een koffer, zette zijn gereedschapskist op het zadel en duwde de motor naar het treinstation. Tien uur met de trein naar Wellington, daarna een mijl duwen, balancerend met zijn gereedschapskist en koffer op het zadel, en vervolgens zes weken op een schip naar het Engelse Southampton om zijn geluk in de racerij te gaan beproeven. “Het was bepaald geen cruise,” grinnikte hij. “Ik heb meer tijd doorgebracht met het repareren van scheepsmotoren dan met zonnen op het dek maar ik leerde er ook mijn toekomstige vrouw Claire kennen.” Toen Ginger zo’n 10 jaar later terugkeerde naar Nieuw Zeeland had hij 66 internationale race overwinningen in Europa, Amerika, Singapore, Australië en in zijn thuisland Nieuw Zeeland op zijn naam staan met als hoogtepunt het vice 500cc wereldkampioenschap op zijn Kawasaki H1R in 1970. Het was een resultaat waarmee Kawasaki wereldwijd op de kaart gezet werd.
Ginger eindigde achter Agostini als tweede. “Ago had een team, een vrachtwagen, monteurs, alles,” zei hij ooit tegen mij. “Ik had een motor, een kist gereedschap en een paar vrienden die konden sleutelen. Maar ik had plezier, en dat is meer waard dan geld. En ik keerde terug naar Nieuw Zeeland met een vrouw en drie kinderen.” Ginger begon een motorzaak in Huntly na zijn terugkeer en bleef tot diep in zijn zeventigste levensjaren actief in de motorsport. Hij overleed op 16 september 2026 op 88-jarige leeftijd. Binnenkort staan we in MOTO73 en op motor.nl verder stil bij zijn boeiende carrière.
Foto’s: Archives A. Herl, Family Molloy
