In de tijd dat er in de cross-GP’s nog geen vast deelnemersveld was, kwamen er vaak meer dan veertig rijders naar de wedstrijden. De trainingstijden op zaterdag bepaalden welke veertig rijders op zondag mochten starten. Behalve bij een enkele GP waren de startplaatsen bijna altijd vol. De rijders die zich kwalificeerden, kregen startgeld, wat meestal genoeg was om hun reiskosten te dekken. Of ze verder nog iets verdienden, hing af van hun prestaties in de manches.
Over het algemeen waren de circuits in Scandinavië goed onderhouden, dus iedereen reisde eind juli 1993 vol goede moed naar het Zweedse Borås. Helaas had het daar dagenlang geregend, waardoor het circuit veranderd was in een grote modderpoel. Dit was op zich niet zo’n groot probleem, want vrijwel iedereen had wel eens onder zulke omstandigheden gereden. Echter, er lag een gevaar verborgen: onder de modder zaten grote stenen verstopt. Omdat het de eerste keer was dat er op deze baan werd gereden, was het bestaan van die stenen bij de rijders onbekend. Het circuit was speciaal aangelegd voor deze GP op een terrein dat in de winter voor langlaufen werd gebruikt.
Al snel vroegen de rijders zich af of het wel verantwoord was om hier te rijden. Greg Albertyn zei: ‘Ze willen wel proberen de baan veiliger te maken, maar ik vraag me af of ze daarin zullen slagen.’ Stefan Everts, die dringend meer punten nodig had om zijn achterstand op Albertyn in te halen, deelde deze bezorgdheid. Voor hem was het duidelijk: ‘Het feit dat ik mijn laatste kans op de titel verspeel door hier niet te rijden, doet er niet toe. Het gaat om de veiligheid van de rijders.’ Kurt Nicoll voegde toe: ‘De kans op ongelukken is hier groot. En wie gaat er dan naar het ziekenhuis? De mensen van de FIM, de Zweedse bond of de organisatie? Nee, dat zijn wij, de rijders, en daarom moeten we hier vandaag niet rijden.’
De organisatie ging wel aan de slag met de baan, maar het merendeel van de rijders was niet meer te overtuigen. De vier belangrijkste teammanagers – Michele Rinaldi (Yamaha), Sylvain Geboers (Suzuki), Alec Wright (Kawasaki) en Jan de Groot (Honda) – kwamen overeen dat hun rijders niet aan de start zouden komen.
Van de toprijders stonden Peter Johansson en Trampas Parker in dubio. Johansson, een Zweed die dertig kilometer van Borås woonde, wilde zijn supporters niet teleurstellen. Parker, de Amerikaan, bagatelliseerde het gevaar: ‘Motorcross is nu eenmaal een gevaarlijke sport. De toeschouwers hebben betaald om ons in actie te zien.’ Uiteindelijk sloten beiden zich toch aan bij de boycot.
De GP werd alsnog verreden, met vijftien rijders aan de start van de eerste van de drie manches: zes Zweden, drie Finnen, twee Japanners, twee Belgen, een Deen en een Noor. De manches werden gewonnen door de Deen Jesper Jörgensen, de Fin Miska Aaltonen en de Belg Peter Iven, die de eerste manche had gemist maar later besloot deel te nemen ‘omdat ik het geld en de punten goed kan gebruiken.’ Een week later werd Greg Albertyn, rijdend voor het JHK-Honda-team van Jan de Groot, wereldkampioen.
Foto: Jan Boer
Alle toppers en ook veel andere rijders lieten verstek gaan, waardoor slechts weinig crossers achter het starthek stonden.
Normaal probeer ik van deze column altijd iets positiefs te maken. Gewoon, omdat ik zo ben. Maar soms is het allemaal even niet zo positief, niet zo fijn of zelfs ronduit negatief. Hoe mooi is het dan dat je dan ook kunt terugvallen op je motorfiets. Soms is een ritje van 25 kilometer al genoeg voor een totale reset en soms is de geur van benzine zelfs al voldoende. Ach, ik kan wel stoppen, want ik vertel jullie hiermee natuurlijk helemaal niets nieuws. De motorfiets als medicijn kennen wij al lang. Maar toch schrijf ik hier natuurlijk niet zomaar over, want dat de impact van motorrijden nog veel verder gaat, ontdekte ik nadat we Ruud van Gorp ontmoetten op onze stand tijdens MOTORbeurs Utrecht. Ruud is de man van Stichting Ruud’s Rugzak.
De stichting, ooit begonnen als Motorcycle Support, zet techniek in als middel om mensen met afstand tot werk of opleiding weer op de rit te krijgen. Ruud begon met een idee, en inmiddels draaien er werkplaatsen in Goirle, Nijmegen, Breda en Sprang-Capelle. Daar draait het niet om perfect gereviseerde motorblokken, maar om het bouwen aan zelfvertrouwen, structuur en toekomst. Of zoals Ruud het zelf zegt: ‘Een motorblok reviseren is soms makkelijker dan een mensenleven weer op gang helpen. Maar met de juiste onderdelen kom je een heel eind.’
Van dit soort projecten krijg ik energie en niet zo’n beetje ook. Hoewel ik het meestal al druk zat met mezelf heb, probeer ik ook nog om te kijken naar anderen. Bij Ruud is het haast andersom en daar heb ik veel respect voor, want reken er maar op dat het hard werken is binnen zo’n stichting. Daarom de volgende oproep! Heb jij iets liggen dat een nieuw leven verdient? Laat van je horen. En laat het ons ook vooral weten, want wij maken graag een verhaal met jou en natuurlijk met Ruud over dit schitterende project.
Terwijl Harley-Davidsons V-rod al jaren niet meer nieuw uit de fabriek rolt lijkt het ooit ‘omstreden’ model allesbehalve vergeten door de customliefhebbers. Vanuit Kuwait ontving de Spaanse custombouwer Francisco Alà Manen het verzoek een V-rod Muscle niet alleen nog mooier, maar vooral ook veel bruter te maken. Het resultaat spreekt voor zich…
Met als basis een V-rod Muscle zit het om te beginnen met de schoonheid en brutale uitstraling meteen al goed. Fran Manen besloot de machine optisch nòg meer spieren te geven d.m.v. een veel dikker achterwiel. Tegelijkertijd wilde hij ook de elegante lijn van de V-rod benadrukken èn het afmaken met een eenvoudige, maar buitengewoon fraaie paintjob.
Hij koos voor een custom made RC achterwiel waarop een indrukwekkende 330 achterband hoort. Uiteraard werd hiervoor de gehele achterkant aangepast, inclusief schijfrem, pulley, swingarm en Legend luchtvering.
Om de achterband optimaal in het zicht te houden maakte Fran een minimaal achterspatbordje dat perfect op het rubber aansluit. Ook de rest van de body werd specifiek voor deze machine ontworpen en gemaakt. Ook het voorspatbord, het zitje, de kentekenplaathouder en de uitlaatpijpen zijn customelementen door Lord Drake Kustoms.
Het stuur, de knipperlichten, de spiegeltjes, de spoiler, side covers en koplamp benadrukken de elegante lijn van de Muscle 330 in Candy Red met zwarte strepen.
Nadat de machine helemaal af was werd de Muscle 330 verscheept naar Kuwait om daar de sporen te krijgen van een -het zal niemand verbazen- heel tevreden eigenaar.
Nergens aan twijfelen en nergens voor terugdeinzen. Eindelijk kun je de tocht maken die je altijd al voor ogen had. Helemaal op jouw manier. Je geeft je over aan alles wat de spontaniteit van jouw reis in petto heeft en je weet zeker dat je de bestemming bereikt. Met extra comfort zelfs, dankzij de New Ride Deal: als je nu kiest voor een nieuwe R 1300 GS uit voorraad, dan is deze voor slechts € 49,- uitgerust met de Geautomatiseerde Schakelassistent (ASA). Met deze geautomatiseerde koppelingsbediening zijn wegrijden en stoppen eenvoudiger dan ooit. Naast het handmatig wisselen van versnelling met het schakelpedaal kun je ‘m ook volautomatisch laten schakelen. Zo kun jij je volledig op je avonturen concentreren. Behalve fit wil je immers ook veilig aankomen.
New Ride Deal: uit voorraad met € 1.006,- voordeel
Als je nu kiest voor een BMW R 1300 GS uit voorraad, dan rijd je ‘m voor slechts € 49,- extra met de comfortabele Geautomatiseerde Schakelassistent (ASA). Jouw voordeel: € 1.006,-. Dit aanbod is geldig tot 31 mei 2026, dus wacht niet te lang en boek een proefrit.
Serious about fun is de slogan van Suzuki. De Zeeuws-Vlaamse Suzuki-fanaat Levien heeft die boodschap kennelijk ook ter harte genomen om een kasseienroute in zijn territorium samen te stellen, met grensoverschrijdende afstekers naar België. Geen half werk voor Levien, nooit. Dat weten ook de leden van de Zeeuws-Vlaamse motorclub waarvoor Levien al jarenlang de mooiste motorroutes samenstelt.
Bij het benzinestation in Zaamslag doen we een bakkie. Maar tanken doen we hier niet. Dat komt straks wel in België, zegt Levien. Over de Spuikreek rijden we de Sint Jansdijkweg van Schapenbout op. Die geeft een mooi uitzicht over de dakpannen. Vanaf de Fortweg West bij fort Sint Joseph schakelen we terug. We rammelen over de kasseien van de Waterhuisstraat en over de Hazelarenstraat verder over de Bontekoe. Da’s even wennen. Het wegdek trekt vreemd aan het stuur, een ervaring die we op asfalt zelden of nooit beleven. Het asfalt van de Provinciale Weg brengt ons naar de Ronduitweg, die overgaat in de Koninkjesdijk. In het open land voelen we ons inderdaad als ‘n koning te rijk.
Na de smalle Rode Sluisweg piepen we bij Overslag ongemerkt een stukje door België, ontdekken we als we bij grenspaal 294 Moerbeke achter ons laten. Moerbeke was het centrum van de Vlaamse suikerbietteelt, maar sinds de fabriek is gesloten hoeven we volgens Levien geen pulp meer op het wegdek te vrezen.
We zullen vandaag nog vaker de grens overgaan, maar er zijn zo veel overgangetjes dat het voor de overheden geen doen is om overal borden neer te zetten. Alleen tijdens corona hadden de Vlamingen alle grensovergangen afgesloten met hopen aarde. Geen probleem voor Levien, want ook in Zeeuw-Vlaanderen liggen heerlijke stuurweggetjes.
1 van 4
Mythische status
Leviens Zeeuws-Vlaanderen blijft verbazen. Midden in het polderland liggen ineens oeroude duinen. De zandheuveltjes tussen Koewacht en Heikant hoopten hier op aan het einde van de laatste IJstijd, zo’n twaalfduizend jaar geleden. En ze liggen er nog steeds! Dat kan niet van alle kasseiwegen gezegd worden. Vanaf de jaren ‘20 van de vorige eeuw werden in heel Nederland de kasseiwegen bedekt met of vervangen door asfalt. De overgebleven stroken werken als een magneet op motorrijders en vooral wielrenners.
Gelukkig liggen er tussen Leviens kasseistroken ook gladde asfaltwegen, waarover we zonder gerammel de koning te rijk kunnen voortzoeven.
De Koninginneweg brengt ons naar Emmahaven aan de rand van het Verdronken Land van Saeftinge. Aangezien we daar op de motor niets te zoeken hebben, dirigeert Levien ons over de Zeedijk via Paal naar Walsoorden. Dit is een van de twee overgebleven getijdehavens aan de Westerschelde, zo vertelt Levien tijdens een rook- en fotopauze op de kade. Bij hoogtij komen hier enorme containerschepen voorbij. Als flatgebouwen zo hoog steken die dan boven de dijk uit.
Prehistorisch
In Terneuzen steken we via de sluizen het Kanaal Gent-Terneuzen over dat Zeeuws-Vlaanderen in tweeën deelt. Aan het einde van de Binnenpolderweg staat er ‘Scheurhoek’ op een bordje. Maar de Scheurhoekweg nodigt niet uit tot doldriest gasgeven. De smalle betonstrook tussen dijk en bomen gaat over in kasseien en daar rammelen ook tractoren met aanhangwagens overheen. Veel uitwijkmogelijkheid is er niet, maar de boerenchauffeurs zijn ons welgezind en gaan netjes om ons heen. Links blikkert het water van het Hollandse Gat tussen de boomstammetjes door om ons eraan te herinneren dat de polder Braakman ooit water was.
Bij grenspaal 322 raken twee soorten kasseien elkaar. Hier staan de Vlaamse Leeuw en de Vlaamse Zeeuw tegenover elkaar. Voor wie het dan nog niet snapt, hebben de Vlamingen aan hun kant een rits borden neergezet die melden dat we hier in België zijn, in Vlaanderen, Boekhoute, gemeente Assenede, en dat de provincie Oost-Vlaanderen ons welkom heet. Dat is pas een welkom.
Na Isabella haven slaan we linksaf op de Dunneweg. Het wegdek is prehistorisch. Maar na de kruising met de Patiëntieweg komen de kasseien weer onder de banden. De combinatie Smokkelweg en Timmermansweg is het non plus ultra van kasseienwerk in Zeeuws-Vlaanderen. Meer dan tweeënhalve kilometer aaneengesloten rammelpret. Omgeven door leegte is de Smokkelweg een eenzame rechte strook op het vlakke land onder de hemel.
Gespleten mannetje
Halt! T-kruising! Zowel naar rechts als naar links strekt zich de met kasseien beslagen Timmermansweg uit in de polder Clara. Linksaf, knippert Levien. Op de horizon staat een rij hoge bomen te wenken onder de wolken. Hou vol! Het asfalt is niet ver meer! In het tegenlicht glimmen de kasseien op. De Smokkel-Timmermanscombi is de Via Appia van de Lage Landen. En dat is helemaal niet zo’n gekke vergelijking. Want het woord kassei komt van het Latijnse calceata en de Romeinen legden daarmee als eersten in Europa verharde wegen aan.
Hoera, gehaald! De banden glijden als door boter over de betonnen Vrijedijk. Op de viersprong aan het einde daarvan staat grenspaal 326. Waarheen gaat de weg die wij moeten gaan, op naar de volgende kasseienbaan? Rechtdoor over Veldzigt en dan rammelen we alweer over de Kasseiweg en even later over de Casteleynstraat. De afwisseling in het wegdek maakt Leviens toer extra speciaal.
Verderop staat langs de weg een beeld van een gespleten mannetje. We zien er een symbool in van een fietser die over kasseien heeft gestoempt. Op de motor hebben lange veerwegen een voordeel, wielrenners moeten het met heel wat minder comfort doen.
Binnen de bebouwde kom hobbelen we wel vaker over kinderkopjes. Maar de mooiste kasseistroken liggen in het midden van niets in het lege land. In de verte ligt het eeuwenoude stadje IJzendijke, langs de weg zorgen lage, witgepleisterde huisjes voor een extra nostalgisch effect. De kasseien van de Schorerweg zitten tot de Nieuwedijk in de dijkweg geramd, zo strak als kasseien maar strak gelegd kunnen zijn. De Noordstraat boven Biervliet is deels kassei-, deels klinkerweg. Dat mag voor de verandering ook best.
Tussen de Paulinaweg en de Scheldedijk is de Paviljoensweg ook weer van kasseiwerk voorzien. Om kramp in de benen en armen te beteugelen strekken we onze ledematen op de dijk met uitzicht op de Westerschelde, de haven van Terneuzen en het polderland. Terug maar weer. In het zadel. We steken de N61 over om over de Driesprongweg op de Bolderweg te komen. Terugschakelen, holderdebolder langs een waarschuwingsbord ‘slecht wegdek’. Nee, echt? Twee brokkelige grijze streepjes met groen in het midden en in de bermen leiden ons naar de Spuikomweg van Koninginnehaven. Zevenhonderd meter gerammel. Wie het kleine niet eert…
Hoe kun je beter een toer door Zeeland eindigen dan rond een stomende mosselpan? Ook daarvoor weet Levien de weg. In Philippine komt het typische Zeeuwse streekgerecht op tafel bij restaurant De Oude Haven. Buiten de toertips in onze Rammelrit krijgen we van Levien ook nog het geheim ingefluisterd hoe we mosselen het beste moeten koken. Serious about fun, van begin tot eind.
De custombouwers van het Duitse Thunderbike genieten inmiddels een ijzersterke reputatie als het gaat om Chicano’s. Toch leggen ze elke keer de lat voor zichzelf een stukje hoger en dat betekent ook voor deze nieuwe creatie een Chicano zoals ze nog nooit eerder gebouwd hebben; met chromen wielen, extra koplampen, koffers en een ongebruikelijke kleur waarnaar de naam van de bike verwijst: La Purpura!
Aan de voorzijde wordt de basis van deze Chicano ombouw gevormd door de Thunderbike kroonplaat. Deze zorgt voor de balhoofdhoek die nodig is om de montage van het 23 inch voorwiel mogelijk te maken.
KOPLAMPEN
Dat voorwiel is Thunderbike’s eigen driedelige ‘Digger’ wiel. Het werd gecombineerd met een 340 mm remschijf en een smalle, verchroomde PM remklauw. Het voorspatbord is aan de zijkanten diep ingesneden, vloeiend en lang. Daardoor komt het wiel nog verder in het spatbord te liggen, wat extra visuele diepte creëert. Om de Chicano bij stilstand het juiste superlage profiel te geven is aan de voorzijde een Airride systeem gemonteerd waarmee de koplamp tot dicht op het spatbord kan zakken. La Purpura is de eerste Chicano van Thunderbike die uitgerust werd met een set extra koplampen. Ze benadrukken de klassieke stijl en geven balans bij de brede achterkant met de koffers. De verchoomde lamphuizen herbergen moderne LED techniek, terwijl de montagebeugels weer helemaal klassiek zijn.
1 van 10
KOFFERS
De koffers zijn volledig nieuw ontworpen. Ze zijn geïnspireerd op latere Panhead- en vroege Shovelhead-modellen, maar zijn langer en qua vorm aangepast aan de lijnen van de Chicano. Om de gewenste strakke lijn te creëren, zijn beide koffers zo aangepast dat ze symmetrisch op de motor passen. De externe scharnieren zijn verchroomd en bewust gekozen als designelement. De binnenkant van de koffers is gevoerd met fleece. Het zadel is van Jimmy. Hij heeft het uitgebreid bewerkt met een bloemenpatroon en verschillende soorten leer. Een werkelijk uniek stuk en een heel belangrijk visueel element in het design.
Om de typische lage Chicano-look te bereiken, werd ook de originele achterbrug aangepast. Nieuwe gefreesde eindstukken werden erop gelast, waardoor de as hoger kwam te liggen en het wiel dieper in het spatbord zakte. Het achterspatbord is aan de zijkanten laag doorgetrokken en erg lang gemaakt. Het langgerekte silhouet wordt geaccentueerd door de lange uitlaat met fishtails. Een Airride achter zorgt voor het typische lowrider-effect. De ‘finishing touch’ komt in de vorm van het spuitwerk verzorgd door Chiko’s Pinstriping. De look is opvallend, maar niet schreeuwerig. De paarse tint is stijlvol gecombineerd met zilverfolie en in lijn met het chroomthema dat overal in het design terugkomt. Het zal niemand verbazen: Een passende naam voor hun nieuwe creatie bedenken was voor de mannen van Thunderbike nog nooit zò makkelijk!
Tekst en fotografie: Thunderbike
Parts Harley-Davidson La Purpura
Thunderbike parts
Digger wiel El Dorado 23′′ voorspatbord El Dorado achterspatbord Zwevende gespaakte achterremschijf 292 mm Zwevende gespaakte voorremschijf 340 mm Tele Fork Lowering Kit Tank modificatie Chicano Zadelplaat Ignition Coil Relocation Kit EFI Cover black wrinkle Hydraulische koppeling ombouw kit Riser kit Old Style Joker spiegels LED-richtingaanwijzers Side Cover Kit gloss black Swingarm modificatie El Toxico Pulley spoke, gepolijst Pulley rem kit Swingarm ascovers Covers vooras Kentekenplaathouder en -verlichting Airride kit Frame cover Softail black Airbox Cover Oval Grand Classic
Een 2016 Harley-Davidson Softail Slim met een opvallend filmverleden gaat binnenkort onder de hamer in het Verenigd Koninkrijk. Deze motor speelde een rol in de film Indiana Jones and the Dial of Destiny.
De Softail Slim, aangepast om te lijken op een 1960s New York Police Electra Glide, maakt deel uit van de Iconic Motorcycle Sale die op 19 april 2026 plaatsvindt bij Shuttleworth. De motor komt met gedocumenteerde herkomst, inclusief een Pinewood-factuur en Britse registratie. Met slechts 11.000 kilometers op de teller verkeert hij in rijdende staat en wordt geleverd met originele onderdelen en panniers die ook in de film werden gebruikt.
Komende week reist redacteur Pieter af naar het Italiaanse Modena voor de introductie van de 2026 Ducati Hypermotard V2 SP. Twintig jaar na het eerste prototype presenteert Ducati een compleet herontworpen versie van zijn iconische motard.Wat kan hij daar verwachten?
De nieuwe Hypermotard V2 SP is lichter, scherper en krachtiger dan ooit. Met een gewichtsreductie van 14 kilo en een 120 pk sterke V2-motor met variabele timing levert hij directe, explosieve acceleratie – vooral bij het uitkomen van bochten. Al bij 3.000 toeren is 70 procent van het koppel van 94 Nm beschikbaar.
Pieter zal ongetwijfeld ook oog hebben voor de details die de SP onderscheiden: carbon spatbord, gouden Öhlins‑vering, witte gesmede velgen en Brembo M50‑remmen. De jubileumkleurstelling, met het doorlopende logo over de voorkuip, maakt het plaatje compleet.
Kortom, Ducati belooft dat deze Hypermotard erfgoed en vernieuwing overtuigend samenbrengt – en Pieter mag dat als een van de eersten op het circuit van Modena ervaren.
Vanzelfsprekend werk ik ook verder aan m’n monumentale oeuvre, en thans ben ik bezig aan de autobiografische roman De Lamzak, waarin ik heel m’n ziel bloot leg, waarin ik ontelbare naalden uit de hooiberg haal, en waarin ik niks verzwijg dat niet per se hoeft verzwegen te worden. Daarnaast is er tevens de arbeid in m’n moestuin. Ik ben gespecialiseerd in prei, en derhalve plant ik veel prei. Wat we zelf qua gekookte prei niet op kunnen, schenken we voor een kleine som geld aan de buren, die wel eens tegen me zeggen: ‘Zulke lekkere prei hebben we verduiveld nog nooit gegeten!’ Tussen al deze bezigheden door rijd ik inderdaad wel eens met de motor. Dat is de onklopbare Triumph Speed Twin 1200 Breitling, die overigens inmiddels ook al vier jaar oud is, zodat verandering zich lijkt op te dringen. Wel, ik heb m’n oog laten vallen op een nieuw model van Triumph, de Trident 800. Je had tevoren al de Trident 660, maar zo’n licht machientje, dat is, stoere kerel als ik ben, niks voor mij. Een 800 cc lijkt er al meer op. De kwestie is echter dat ik aan de Breitling zeer verknocht ben, en slechts met heel veel moeite en spijt afscheid zou nemen van deze door mij zo geliefde motor. Plus, m’n vrouw zegt: ‘Je hebt net een nieuwe Alfa Romeo gekocht, je gaat nu zeker toch ook niet nog een nieuwe motor kopen!’ Omdat m’n vrouw hier de broek draagt, zal de nieuwe motor er niet komen, en zal ik het uitzingen met de Breitling. En vandaar: ik reeds eens met de motor. Van noord naar zuid en van hier naar daar, de wind in m’n gezicht, de blijdschap in m’n hart. Als je zo druk bezig bent als ik, is een motorrit een ware verademing. Laten we hopen dat ik nog jaren en jaren aan verademing kan doen.
In deze rubriek beantwoorden we vragen over motorverzekeringen. Deze keer het antwoord op de vraag:
Dekt mijn huidige motorverzekering offroad rijden?
Motor.NL-verzekeringsexpert Thymen Hakkoer: “Bij het rijden op offroadwegen maken we een onderscheid tussen wegen die tot de openbare weg behoren en wegen die dat niet zijn.
Voorbeelden van onverharde wegen die wel tot de openbare weg behoren, zijn zandpaden door bossen of gravelwegen langs de grote weg. Het is altijd belangrijk om te controleren of het toegestaan is om hier met een motor te rijden.
Wegen waar je niet mag rijden, worden aangeduid met een verboden in te rijden bord:
Wanneer de schade plaatsvindt op de openbare weg, zal de verzekeraar overgaan tot het uitkeren van het schadebedrag.”
Hoe goed ben jij verzekerd? Doe hier je polischeck
Voordelig een door jou zelf samengestelde motorverzekering afsluiten. Dat kan! Bij de Motor.NL Verzekering bepaal jij welke risico’s je wel of niet wilt verzekeren. En dit kun je helemaal zelf online regelen via www.motornl-verzekering.nl/premie-berekenen/. Wacht niet langer en bekijk wat Motor.NL Verzekering voor jou kan betekenen!
Voor meer informatie zijn wij van maandag tot en met vrijdag van 09.00 tot 17.00 te bereiken via 0172-427298. Je kunt natuurlijk ook altijd een mailtje sturen naar info@motornl-verzekering.nl.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
