maandag 13 april 2026
Home Blog Pagina 323

Interview Jorge Martin: ‘De keuze voor Aprilia was 100% een eigen beslissing’

0
Jorge Martin

Jorge Martin is de leider in het huidige MotoGP-wereldkampioenschap, maar toch was het niet genoeg om een plekje in het Ducati-fabrieksteam voor 2025 af te dwingen. De Spanjaard tekende daarom razendsnel bij Aprilia. Tijdens de TT Assen spraken we exclusief met de 25-jarige Martin over zijn spraakmakende transfer en ongewone route richting de MotoGP.

Jorge, jij komt uit Madrid terwijl de meeste Spaanse coureurs uit Catalonië komen. Hoe is het racen voor jou begonnen?

Mijn vader racete en ik startte met rijden toen ik zes jaar was. Eerst was het allemaal een hobby, maar ik begon steeds meer progressie te maken en toen werd het serieuzer. Het was een hele mooie reis, maar ook een lastige voor mijn familie. We zijn een normale familie, gewoon harde werkers zonder een bijzonder inkomen. Daarom was het erg lastig om het financieel telkens rond te krijgen, maar het is uiteindelijk gelukt om in de Grand Prix te komen.

Een spectaculaire rijstijl bij het uitkomen van de Geert Timmer-bocht.

Tussen 2012 en 2014 reed je sterk in de Red Bull Rookies Cup, maar kwam je vanwege jouw financiële situatie maar nauwelijks uit in het Spaanse CEV Moto3-kampioenschap waar de andere talenten allemaal wel reden. Had je zonder de Red Bull Rookies Cup ook in de Grand Prix kunnen komen?

Ik denk het niet, maar dat zullen we nooit weten. Maar ik ben zeker dankzij de Red Bull Rookies Cup nu een Grand Prix-rijder. De dingen die ik daar heb geleerd waren zeer belangrijk voor mijn verdere carrière. We reden met dezelfde motoren zonder elektronica en data. Het ging gewoon om het rijden. Je leert daar hoe een motor reageert. Het was voor mij een mooie opleiding.

TT Dagboek Collin Veijer: 0,012 seconde verwijderd van een historische TT-zege

Wat waren andere cruciale momenten om op het niveau te komen waar je nu bent?

Ik denk dat je van de lastige momenten het meeste leert. Dan heb je de kans om naar rijders toe te groeien. Wanneer je vooraan rijdt, dan wil je daar graag blijven, maar is het moeilijker om je niveau omhoog te schroeven. Mijn eerste Grand Prix-seizoenen met Mahindra in de Moto3 (2015 en 2016) waren niet makkelijk, maar het waren ook jaren waarin ik mijn niveau het meest gestegen is. Dit zorgde ervoor dat ik later bij Gresini Racing Moto3 wereldkampioen (2018) kon worden. En meer recent natuurlijk de zware blessure aan het begin van mijn MotoGP-carrière (2021) na mijn harde crash in Portimão. (Op de Mahindra van het Aspar Team was Martin twee jaar de teamgenoot van Francesco Bagnaia, waarmee hij ook op de kamer sliep. Mahindra had op dat moment zeker niet de snelste motor in de Moto3, waardoor Bagnaia en Martin hun talenten extra moesten aanspreken om tot goede resultaten te komen).

Je bent veel samen met Aleix Espargaró. Hoe hebben jullie elkaar ontmoet en hoe zou jij jullie relatie omschrijven?

Ik heb Aleix ontmoet in 2013, maar toen was ik nog een fan die om een foto vroeg. Nu is hij mijn beste vriend ondanks dat we acht jaar in leeftijd schelen. Aan het begin van mijn GP-periode waren we gewoon vrienden en heeft Aleix mij een beetje geholpen. We hebben beiden dezelfde manager en dat heeft er wel aan bijgedragen dat we dichter naar elkaar zijn gegroeid. De laatste jaren is onze vriendschap steeds hechter geworden. We spenderen veel tijd met elkaar, ook met zijn familie en mijn familie erbij. En natuurlijk helpt het dat we beiden een MotoGP-rijder zijn. Vanwege zijn ervaring kan hij mij adviseren en helpen in sommige beslissingen. Tijdens mijn carrière ben ik zeker door hem in positieve zin beïnvloed. Ik ben blij om hem aan mijn zijde te hebben.

Jorge Martin finishte tweemaal als tweede in Assen, maar gaat nog steeds aan de leiding in het MotoGP-wereldkampioenschap.

Speelde Aleix een belangrijke rol in je keuze om volgend jaar naar Aprilia te gaan?

Het was 100% mijn eigen beslissing. Ik heb mijn gevoel gevolgd en ben er vol voor gegaan. Daarna heb ik Aleix wel ontzettend veel dingen gevraagd over Aprilia. Ik wilde informatie verzamelen waar ik naartoe zou gaan. Het hielp dat mijn manager in het verleden al contracten voor Aleix heeft gemaakt met Aprilia. Dat zorgde er mede voor dat we er zeer snel uit konden komen.

Gefeliciteerd met je Aprilia-contract vanaf 2025. Het was ook verrassend. Je doet eigenlijk alles goed bij Ducati. Je gaat aan de leiding in het WK, maar het was niet genoeg voor een plek in het fabrieksteam. Was dat frustrerend?

Het is wat je zegt. Als het niet genoeg is wat ik heb laten zien, dan zal het nooit genoeg zijn. Het was buiten mijn controle. Het was voor Ducati ook een lastige beslissing tussen Enea (Bastianini), Marc (Márquez) en mij. Het enige wat ik kan doen is races winnen en 100% geven. Ik wilde mijn toekomst vastleggen in Mugello en dat is uiteindelijk gelukt bij Aprilia. Maar zeker daarna was ik wel gefrustreerd. Ik heb vier jaar geprobeerd om in het Ducati-fabrieksteam te komen. Ik bleek niet de beste oplossing voor Ducati te zijn, dat was Marc. Ik pakte vervolgens de beste kans die ik kon krijgen.

De veelzijdigste winnaars in Assen 

Kan je ons meenemen hoe jij het proces met Ducati hebt beleefd?

Na de Grand Prix van Catalonië leek het er goed uit te zien, maar een week later op Mugello veranderde er veel. Tijdens het raceweekend wilde ik niet over mijn toekomst praten, omdat ik mij wilde focussen op het racen. Dat bleek best lastig te zijn. Het was mentaal en emotioneel een zwaar weekend. Na de race kreeg ik door dat de situatie toch niet zo zeker was. Maar dingen gebeuren altijd met een reden. Nog geen 24 uur later had ik getekend bij Aprilia. Ik denk dat ik de komende jaren veel gelukkiger zal zijn. Ik word fabrieksrijder, wat mijn droom was. Ik heb het gevoel dat ik naar een plek ga waar ze 100% voor mij gaan geven. Er is eerst nog een lang seizoen te gaan. Ik ben nog steeds Ducati-rijder en ik wil het jaar op de best mogelijke manier afsluiten.

Er komt na vier seizoenen een einde aan je samenwerking met Pramac Racing. Wat zijn de belangrijkste lessen die je daar geleerd hebt?

Het waren mooie jaren en het is heel snel gegaan. Ik denk dat de grote crash in Portimão de belangrijkste les is geweest. Dit gebeurde tijdens mijn derde MotoGP-weekend, nadat ik de race ervoor in Qatar mijn eerste podiumplaats had behaald. Ik leerde dat de MotoGP geen grap is. De stap of aanpassing die je maakt moet je eerst checken of deze echt 100% de juiste is, voordat je er vol voor gaat. Want als je dat niet doet, kan dat resulteren in een zware crash. Daarnaast ben ik van een doorsnee rijder gegroeid naar een MotoGP-rijder die vooraan meedoet. Je komt dan ook in aanraking met mensen die niet altijd het beste met je voor hebben. Ik heb de laatste jaren een kleine kring mensen om mij heen verzameld, dat is voor mij een belangrijke sleutel geweest om progressie te maken.

Een bezweet gezicht na afloop van de training op het TT Circuit Assen.

Je gaf het team een uitje cadeau naar Punta Cana (Dominicaanse Republiek) na je eerste MotoGP-overwinning op de Red Bull Ring in 2021. Heb jij je team nu al iets beloofd mocht je dit jaar MotoGP-wereldkampioen worden?

Haha nee, dat heb ik niet. Punta Cana was heel mooi en we zullen dit jaar zeker samen nog wat tijd gaan doorbrengen. Ik mag mijn team heel graag en we hebben een heel sterke relatie opgebouwd. Ik had voor Pramac Racing nooit langer dan twee jaar bij een team gereden. Ik ben hier vier jaar geweest. Ik zal voor altijd hecht blijven met Pramac Racing.

Vorig jaar streed je al voor de wereldtitel, maar kon je voornamelijk vanuit een tweede positie jagen op Bagnaia. Nu ga je aan de leiding in het MotoGP-kampioenschap. Geeft dat een andere druk?

Nee, ik voel geen andere druk. Mijn doel is om ieder weekend een betere rijder te worden. Dat is niet gemakkelijk, want het niveau ligt heel erg hoog. Ik probeer te racen alsof ik alleen op de baan ben. Ik probeer snel te zijn en te begrijpen wat ik nodig heb. In de race kan je niet alles controleren wat er gebeurt. Wat ik wel kan controleren is om zelf 100% te presteren. Dat is dan ook het enige waar ik op gefocust ben.

Helpt het in je strijd om de wereldtitel dat je nu zeker bent van je toekomst?

Ik weet niet of het zal helpen of niet, dat gaan we zien aan het einde van het seizoen. Maar zeker zal ik meer relax zijn. Het geeft meer rust in mijn hoofd nu mijn toekomst vastligt.

De mensen achter Jorge Martin bij Prima Pramac Racing. Teameigenaar Paolo Campinoti (rechts), teammanager Gino Borsoi (midden) en zijn crew chief Daniele Romagnoli.

Marco Bezzecchi wordt jouw teamgenoot bij Aprilia. Ben je daar blij mee?

Ik vind Marco een sterke rijder. We kunnen een goed team worden denk ik. We hebben veel tegen elkaar gestreden om de Moto3-wereldtitel in 2018. Er was toen veel rivaliteit, maar het gaat onderling nu veel beter. We spreken elkaar regelmatig. De race is de race, maar ik denk dat we als team moeten samenwerken om de motor nog beter te maken.

Tijdens de coronapandemie heb je een studie over voeding gevolgd. Waarom deed je dat en welke les heb je daaruit geleerd?

Ik had vrije tijd en wilde niet alleen maar tv kijken. Ik koos voor een studie om iets te leren en om naast het trainen een bepaald routine in de dag te houden. De basis van voeding is belangrijk voor mensen om een gezonde levensstijl aan te kunnen houden. De studie vertelt je niet alleen wat je moet eten, maar ook waarom en hoeveel. Wanneer je bijvoorbeeld meer of anders traint, heb je andere hoeveelheden voeding nodig. Het is cruciaal om de porties van mijn voeding te controleren. In onze sport is het belangrijk om je gewicht op een constant niveau te houden.

Ik las dat je zo’n 15 tatoeages hebt. Welke tattoo vertelt jouw meest bijzondere verhaal?

Ik heb een vrij grote tattoo op mijn rug, een feniks (Een symbool voor wedergeboorte of onsterfelijkheid). Na de crash in Portimão – waar ik al over vertelde – dacht ik op een gegeven moment dat ik wellicht op 23-jarige leeftijd zou moeten stoppen met racen. Ik herstelde, vond mijn motivatie en discipline terug. Later dat jaar won ik de MotoGP-race in Oostenrijk. Daarna plaatste ik deze tattoo op mijn rug. Het symbool zegt veel over mijn historie in de MotoGP.

Sterk karakter
Sommige mensen hebben een sterk aura om zich heen hangen. Jorge Martin is zo’n iemand. Toen hij de Prima Pramac Racing hospitality binnenstapte voor het interview kwam er echt iemand binnen. Hij nam meteen de regie over om het interview snel te laten beginnen. Bij de eerste vragen was het even aftasten, maar al snel kreeg ik in de gaten dat ik een zeer vastberaden en krachtig persoon tegenover mij had zitten. Ik heb Martin vaak gezien tijdens de algemene persconferenties en daar komt hij altijd al krachtig over, maar een op een vond ik hem indrukwekkend. Inmiddels heb ik al heel wat rijders mogen interviewen, maar ik was onder de indruk van hoe Jorge zich presenteerde. Iemand die echt weet wat hij wil en iemand die heeft moeten strijden om te komen waar hij nu is. Maar bovenal was Jorge zeer respectvol en nam hij alle tijd om de vragen te beantwoorden. Ik hoop dat jullie met veel plezier het artikel hebben gelezen.

Foto’s: Henk Keulemans

Kawasaki Ninja 7 Hybrid en Z 7 Hybrid testevent

0

Nadat je hier al alles kon lezen over het unieke Kawasaki Hybrid Testevent, kun je er nu ook alles over zien. En horen! Waarom je dat wilt? Luister naar het verhaal van Dave Hessels, die onder de veelzeggende naam Videomeneer – hoe kom je erop? – waanzinnige producties maakt. Dave: ‘Mijn verwachting was om vrij vroeg in het event de nodige bloopers te mogen vangen op film. Elk testevent is het altijd even wennen aan de motor, maar met een primeur op hybride motorfietsen net iets meer. Echter, los van wat verwarde blikken in het begin, waren de rijders al snel thuis op de machines waar zij dan ook heerlijk hebben kunnen genieten van een rit door een variatie van Noord Hollandse omgevingen en natuurlijk hun gastrol als redacteur op dit event. Alhoewel ik de kijkers niet heb kunnen voorzien van de nodige vermakelijke bloopers, heb ik ze wel voorzien van een vermakelijke behind-the-scenes op zo een dag als gastredacteur met interessante observaties over deze futuristisch ogende hybride machines. Een geslaagde dag voor iedereen.’

In het kort

Het hybride-nieuws van Kawasaki even gemist? Geen paniek! De Z 7 Hybrid en Ninja 7 Hybrid zijn de eerste hybride productiemotorfietsen ter wereld. Met verbrandingsmotor én elektrische tractiemotor. De gekuipte Ninja en de naakte Z zijn op de voorkant en de kleur na verder identiek. Ook qua prijs, die bij allebei €8.999 bedraagt. De Hybriden ogen wat langer dan normaal. En dat klopt ook, want de achterbrug is iets langer om ruimte te creëren voor de 9 kW-elektrische tractiemotor, die achterop de 451cc-paralleltwin zit.

Collin Veijer grijpt net naast historische overwinning tijdens TT van Assen

0
Ivan Ortolá (48) verstoorde het Nederlandse feestje in Assen door Collin Veijer (95) met 0.012 seconde te verslaan.

Moto3-rijder Collin Veijer heeft gisteren net naast een historische overwinning gegrepen tijdens de TT van Assen. De 19-jarige Veijer reed voor eigen publiek rondenlang aan de leiding, maar werd in de allerlaatste bocht ingehaald door de Spaanse coureur Iván Ortolá. Wij van motor.nl hebben Collin dit hele weekend gevolgd, deze reportage lees je hier.

Veijer begon de race vanaf de derde startpositie en verloor in de eerste ronde wat terrein. Hij wist zich echter te positioneren in de kopgroep, bestaande uit ongeveer tien coureurs. Halverwege de race bevond Veijer zich op de tweede positie, achter de leider Ortolá. In de elfde ronde nam hij de leiding over en behield deze positie geruime tijd. Het gat tussen Veijer en zijn achtervolgers groeide zelfs tot bijna een seconde, wat aanzienlijk is in de Moto3.

TT Dagboek Collin Veijer: 0,012 seconde verwijderd van een historische TT-zege

In de laatste ronde kwam Ortolá echter plotseling dichterbij. Veijer deed zijn uiterste best om de Spanjaard achter zich te houden, maar werd uiteindelijk in de allerlaatste bocht ingehaald. Vlak voor de finishlijn slaagde Veijer er bijna in om Ortolá weer in te halen, het verschil bedroeg slechts enkele duizendsten van een seconde.

Na de race toonde Veijer zich nuchter en zelfverzekerd. Hij gaf aan dat het mooi zou zijn geweest om te winnen, maar dat hij blij was met de behaalde punten. Het doel van het weekend was om zoveel mogelijk afstand te nemen van alle afleidingen en zich te richten op de race, en dat is gelukt.

Veijer heeft eerder al twee wedstrijden in de Moto3 gewonnen. Vorig jaar was hij de beste in Maleisië en dit jaar won hij in het Spaanse Jerez. Met zijn tweede plek in Assen staat Veijer nu tweede in het wereldkampioenschap, met een achterstand van 39 punten op David Alonso.

De laatste Nederlandse overwinning in Assen dateert uit 1989. Destijds won Hans Spaan in de 125cc-klasse. Twee jaar later behaalde Egbert Streuer nog een overwinning in de zijspanklasse, samen met de Engelse bakkenist Peter Brown.

Foto’s: Henk Keulemans, Jan Boer, ANP

Video ‘Aprilia Tuareg, queen of Africa’ is nu online

0

Afgelopen januari ging Aprilia Tuareg de geschiedenis in met een van de meest epische prestaties van de afgelopen jaren in de grote Afrikaanse rally raids: in haar debuut in de woestijn domineerde de Italiaanse tweecilinder, bestuurd door Jacopo Cerutti, de Africa Eco Race 2024 – een ongelooflijke rit, waarbij Jacopo en zijn Tuareg de leiding behielden over de meer dan 6.000 kilometer van deze legendarische route van Europa naar Dakar, Senegal, die zowel Marokko als Mauritanië doorkruist.

Deze historische prestatie wordt opnieuw beleefd in een prachtige documentaire gemaakt door Piaggio Studios in samenwerking met Punctum Image: ‘Aprilia Tuareg, koningin van Afrika’, die op 8 juni in première ging tijdens het grote Aprilia All Stars-feest, is nu voor iedereen te zien.

De video brengt een wereld vol emoties samen in slechts twintig minuten beeldmateriaal, met de meest verbazingwekkende beelden van de race en interviews met de sterren: rijders Jacopo Cerutti en Francesco Montanari en de broers Vittoriano en Gianfranco Guareschi van GCorse, de operationele tak van Aprilia Racing op het gebied van wedstrijdrijden.

Uitdagend

Het was een uitdagende en zeer veeleisende productie waarbij het team en de crew nauw betrokken bleven: van de voorbereidingen op de vooravond van de start tot de vieringen aan de oevers van het beroemde Lac Rose (Roze Meer) in Dakar. De documentaire gaat diep in op de gevoelens, verwachtingen, uitdagingen en angsten die zowel de rijders als het team hebben ervaren tijdens een race die even boeiend als onvoorspelbaar is. Een ongekende, diep menselijke blik achter de schermen van een unieke uitdaging, voor zowel mensen als voertuigen.

Snelle Aprilia’s met dank aan Max Biaggi

De video blikt ook terug op de overwinningen van de eerste twee dagen, die Cerutti in staat stelden om een voorsprong op te bouwen en vervolgens vakkundig te beheren tegen sterke tegenstanders als Botturi en Tarres, beiden op Yamaha-motoren, die bleven aanvallen in een poging de leiding terug te winnen.

Ook voor Francesco Montanari liepen de emoties hoog op – als absolute beginner bereikte hij de finish van de Dakar met twee podiumplaatsen in etappes, en behield hij bovendien een constante aanwezigheid bovenaan de specialisatieklassementen, om uiteindelijk een uitstekende achtste plaats te behalen.

De prachtige beelden die tijdens de twaalf dagen in de Afrikaanse woestijn zijn gemaakt, onthullen ook het diepe respect dat er bestaat tussen rivalen en het sterke gemeenschapsgevoel dat zich onder alle deelnemers aan de rally ontwikkelt.

TT Dagboek Collin Veijer: 0,012 seconde verwijderd van een historische TT-zege

0

Het idee was zo mooi. Net als tijdens de laatste Nederlandse TT-zege van Hans Spaan wilden we ook een dagboek maken met Collin Veijer door hem gedurende het weekend constant te volgen. Het scheelde slechts een halve wiellengte of dit verhaal had hetzelfde eindresultaat als in 1989 opgeleverd. De 19-jarige Staphorster kreeg het Nederlandse publiek op de banken, zorgde voor een heftige crash in de kwalificatie, reed een ijzersterk Moto3-race en scoorde met zijn tweede plek de eerste Nederlandse podiumplaats tijdens de TT Assen sinds 1994. ‘Het was een mooie show denk ik’, zei Collin na afloop. Dat was het zeker!

Het was nog maar zijn tweede TT Assen, maar toch waren de verwachtingen voor Collin Veijer hoog gespannen. Voor de editie van vorig jaar had de Staphorster zelfs nog nooit een race op het TT Circuit Assen gereden. Tijdens zijn eerste thuisoptreden werd hij knap zevende in de Moto3-race. Een prestatie die door de Nederlandse fans werd gevierd als een podiumplaats. Een jaar later ligt de lat flink hoger en zou het thuispubliek een zevende plaats als een teleurstellend resultaat zien. Met de twee Grand Prix-zeges op zak – waarvan één dit jaar behaald – begon Collin als de nummer drie in het Moto3-wereldkampioenschap aan zijn thuisrace.

Raalte Races: tienduizenden toeschouwers voor tientallen wereldtoppers

Donderdag

‘Dat was niet best hè’, begint Collin Veijer wanneer ik hem donderdag aan het einde van de ochtend tref op het TT Circuit Assen. De 19-jarige coureur komt aanlopen met zijn personal trainer Stef Raben, die hem tijdens zijn thuisronde constant zal begeleiden. Collin doelt met zijn openingszin op de nederlaag van Nederland tegen Oostenrijk tijdens het EK-voetbal. Naast Grand Prix-coureur is hij ook een groot voetbalfan. We gaan zitten in de hospitality van Liqui Moly Husqvarna Intact GP, het team waar Collin voor uitkomt. Het is een tropische dag. ‘Normaal ga ik in de middag hardlopen over het circuit, maar omdat het nu zo warm is heb ik vanmorgen al mijn training gedaan.’ Wat was deze training? ‘Ik ben vanmorgen met de racefiets van Staphorst (ruim 50 km) hierheen gereden. Het was leuk om te doen, maar wel een vrij saaie rit.’ We praten over de voorbereiding richting de TT Assen. ‘Na Mugello hebben we ruim drie weken geen race gehad. Ik vind dat wel even lekker. Je kan goed herstellen en ik kon veel trainen in Spanje. In een week van een Grand Prix doe ik niet zo enorm veel meer.’ Ben je dan niet bang om het momentum na je goede race in Mugello te verliezen? ‘Nee totaal niet. Vorig jaar hadden we na Assen een zomerstop en kwam ik er op Silverstone ook heel goed uit.’ Over die race van vorig jaar in Assen, toen merkte je pas in de uitloopronde hoe speciaal je thuisrace is. Nu weet je dat al. Maakt dat het nog anders? ‘Nee, we gaan deze Grand Prix niets anders doen dan anders. Natuurlijk voel je de druk wel en ik merk nu al dat er wel heel veel aandacht is. We proberen de mediaverplichtingen tot het minimum te beperken en zoveel mogelijk rust te creëren. Maar om iedere dag even met jou te zitten vind ik geen probleem hoor.’ Wat verwacht je van jezelf? ‘Op dit moment een top-5.’ Wat denk je dat het publiek verwacht? ‘Een overwinning haha, maar zo gemakkelijk is het niet. Natuurlijk heb ik de steun van het publiek, maar op de baan heb ik geen thuisvoordeel. Ik heb hier niet vaker een race gereden dan de rest. En daarnaast ben ik toch degene die de gashendel moet bedienen.’ En wat ga je verder vandaag doen? ‘Ik heb nog wat mediadingen en de trackwalk. Dan lekker naar huis en op tijd naar bed. Ik slaap normaal nooit thuis in een raceweekend, dat blijft wel apart.’

Een geconcentreerde blik tijdens de trainingen.

Vrijdag

In de ochtend zie ik Collin rond 7:30 uur als we beiden praktisch tegelijk aankomen op het circuit. Deze keer is hij samen met vader Jurjen in de auto. ‘Ik lag mooi rond 21:00 uur op bed. Ik probeer altijd voor 22:00 uur te slapen. Het was gisteren ook wel een drukke dag hoor. Dit is qua aandacht toch wel wat anders dan een buitenlandse Grand Prix. Ik heb de wekker in een raceweekend vaak rond 6:15/6:30 uur staan, dat is een beetje afhankelijk van hoe ver we van het circuit afzitten.’ Hoe ziet je voorbereiding op een sessie of race eruit? ‘Die begint veertig minuten van tevoren en is altijd exact gelijk. Dat begint met fietsen gevolgd door reactieoefeningen en stretchen. Vervolgens gaat mijn pak aan. Maar hier in Assen begin ik mij zo’n uur voor een sessie al af met Stef.’

Collin begon de TT Assen met een achtste tijd in de vrije training na lang in de top van het veld te hebben gestaan. In de slotfase staken de meeste Moto3-coureurs een nieuwe band, terwijl Collin bleef doorrijden op dezelfde set. Dit zorgde ervoor dat hij iets zakte op de tijdlijst. Collin reed vrijdagmiddag zeer indrukwekkend. De Nederlander draaide constant de snelste rondetijden en zette met een 1’40,259 een nieuwe ronderecord, waarmee hij 0,3 seconde sneller was dan de rest van het veld. Opvallend was dat hij zijn rondetijden alleen reed, terwijl andere rijders elkaar opzochten voor een slipstream. Daarnaast kwamen zijn grootste concurrenten Daniel Holgado (1x) en David Alonso (2x) ten val. Na deze sessies gaan we weer samen zitten. Ging goed hè? ‘Ja haha, ik sta niet vaak bovenaan op vrijdag. Ik ben tevreden, maar morgen is weer een nieuwe dag en zal het nog harder gaan. Ik was wel verrast dat de anderen deze tijden nog niet konden rijden. Het ligt een beetje aan het weer en de wind, maar ik denk dat we in de ochtend al de 1’39 ingaan.’ Wat denk je dat de poletijd gaat worden? ‘Ik zou zeggen zo rond de 1’39,5 of 1’39,6.’ En kan jij die tijd rijden? ‘Ja, dat denk ik wel. Ik denk dat we een goede kans maken om mee te doen voor de pole, maar dan moet alles wel goed vallen natuurlijk.’

Zaterdag

In de ochtendsessie begint Collin met gebruikte banden van een dag eerder. Dit met als doel om zoveel mogelijk informatie te verzamelen voor de race. In totaal komt hij tot zeventien ronden met deze banden. De Moto3-race in Assen gaat over 20 ronden, waardoor de Nederlander vrij goed weet wat hij qua bandenslijtage kan verwachten. In de laatste fase van de training wisselt Collin naar vers rubber en sluit opnieuw als eerste af met een ronderecord van 1’39,703. Maar deze keer zijn de onderlinge verschillen kleiner. In de kwalificatie laat Collin er opnieuw geen twijfel over bestaan wie de grote favoriet voor de TT-zege is. De Husqvarna-rijder rijdt in zijn eerste geklokte ronde 1’40,055 en staat daarmee ruim op de voorlopige pole position. En dat terwijl hij nog met een gebruikte voorband reed. Collin gaat door, maar aan het einde van de volgende ronde gaat het flink mis bij het uitkomen van de Geert Timmer-bocht. Collin komt na een gigantische highsider keihard op zijn rug terecht. Wonder boven wonder blijft hij ongedeerd, maar zijn motor blijkt zo beschadigd dat hij de kwalificatie niet kan hervatten. Ondanks dat zijn concurrenten nog meerdere ronden kunnen rijden, komen zij telkens maar niet aan zijn tijd. Collin lijkt op weg naar de eerste Nederlandse pole position tijdens de TT Assen sinds Hans Spaan in 1990. Maar bij het vallen van de finishvlag duiken de Honda-rijders Angel Piqueras en Taiyo Furusato toch onder zijn tijd. Voor nieuwkomer Piqueras betekent het zijn eerste pole position in de Grand Prix. Collin eindigt op een derde plek met slechts één geklokte ronde in de kwalificatie. Ik spreek hem vrij kort na zijn crash.

Collin Veijer eerste race in 2023 op Assen: P7 in thuisrace zonder thuisvoordeel

‘Ik heb wel wat meer last dan ik tot nu toe aan de media heb verteld, maar ik denk dat het geen problemen gaat opleveren in de race. Het was mijn eigen fout. Ik wilde nog sneller gaan. Ik deed met opschakelen en qua hellingshoek iets anders dan normaal. Ik raakte de voorkant kwijt toen ik over die hobbel kwam. Verder was het een goede dag.’ De Moto3 heeft geen warm-up sessie op zondagmorgen, geeft dat nog zorgen dat je na de crash gelijk de race in moet? ‘Nee, want ik weet wat ik verkeerd heb gedaan. Wat mij het meeste vertrouwen geeft is dat ik maar één ronde nodig had om deze tijd te zetten en dat ik alles alleen heb gereden. De rest – behalve Alonso – heeft iemand nodig. En ik had niet verwacht dat er maar zo weinig rijders aan mijn tijd zouden komen.’ Wat is het plan voor de race? ‘Wegrijden zal lastig worden, want volgen is hier niet zo moeilijk. Het zal belangrijk worden om in de eindfase qua banden voldoende over te hebben, zodat je dan toe kan slaan. Net zoals Alonso dat in Mugello deed. Hij lijkt het hier iets lastiger te hebben, maar die staat er wel in de race.’ Gezien de trainingen zal iedereen jou als favoriet aanwijzen. Voel jij dat ook zo? ‘Ik zie mijzelf nooit echt als een favoriet. We staan er goed voor, ik doe mijn best en dan zullen we het zien.’ En hoe zit het met de spanning voor je thuisrace? ‘Ik probeer er niet mee bezig te zijn, maar natuurlijk voel ik de druk wel. Maar het is superleuk dat het publiek er allemaal is. Ik ga er morgen na de race zeker wel van genieten.’

Het was – op zijn zachts gezegd – druk op de grid rondom Collin Veijer.

Zondag

In de ochtend laat ik Collin ongemoeid omdat ik hem tijdens zijn voorbereiding niet wil storen. Ik spreek hem wel na de race, waarvan het verloop heel spannend is. Collin komt als vijfde door de eerste bocht. Vervolgens rijdt hij in de eerste helft van de race vaak op de derde en vierde plaats. De kopgroep bestaat uit dertien rijders en af en toe ontstaan er kleine gaatjes, maar telkens valt het weer vrij snel in elkaar. Aan het einde van de elfde ronde neemt – onder luid gejuich van het publiek – Collin de leiding over van Ortolá. Hij blijft het veld aanvoeren en in de laatste vijf ronden probeert hij zich los te rijden. Dit lukt en de hoop op een Nederlandse TT-zege groeit met de minuut. Achter Collin ontstaat een strijd om de tweede plaats. Ortolá weet zich daarin naar voren te knokken en zet de achtervolging in op Collin. Bij het ingaan van de voorlaatste ronde heeft Collin 0,8 seconde voorsprong op Ortolá. De strijd om de derde plaats speelt zich ruim een seconde achter de Nederlander af. Het lijkt er meer en meer op dat Collin gaat winnen. De schrik slaat toe wanneer Ortolá weet te versnellen en in de voorlaatste omloop een halve seconde sneller is dan Collin. In de laatste ronde vindt Ortolá het achterwiel van Collin, maar die blijft ook in de slotronde de race aanvoeren. Het komt – zoals zo vaak – aan op de laatste chicane, de Geert Timmer-bocht. Ortolá heeft zichtbaar meer van zijn banden over en gaat Collin buitenom voorbij voor het aanremmen van de Geert Timmer-bocht. In de sprint naar de finishlijn komt Collin nog wel dichtbij, maar hij komt 0,012 seconde – zeg maar een half wiel – tekort voor de winst in Assen. Wel scoort hij de eerste Nederlandse TT-podiumplaats sinds Wilco Zeelenberg (250cc) en Loek Bodelier (125cc) dat in 1994 deden, exact dertig jaar geleden. Ook stijgt Collin van een derde plaats naar een tweede in het WK-klassement, doordat hij Holgado (elfde in Assen) passeert. Ook loopt hij punten in op kampioenschapsleider Alonso die als vijfde finishte. Maar wat was Collin dicht bij een historische TT-overwinning!

Na de race zoek ik hem op en vraag hem hoe zijn voorbereiding op de race was geweest. ‘Ik heb wel slecht geslapen hoor. Je ligt toch wel te piekeren. Wat als ik de race win of wat als ik crash.’ Ben je tevreden of baal je van het mislopen van de eerste plek? ‘Ik ben echt wel tevreden. Tweede worden in je thuisrace is geweldig, zeker onder deze omstandigheden. Ik probeerde de druk tijdens het weekend niet te veel toe te laten, maar natuurlijk voel je die wel. Zoiets heb ik ook nog nooit meegemaakt. Ik was blij dat mijn trainer Stef erbij was, die heeft mij zo goed als mogelijk overal bij weggehouden. En al die camera’s voor mij op de grid waren ook bizar. Ik probeerde constant naar boven richting de startlichten te kijken, zodat ik ze niet zag.’ Wat was je plan voor de race? ‘Om hetzelfde te doen als Alonso in Mugello, door in de laatste ronden toe te slaan. Ik begon vrij vroeg met aanzetten en misschien achteraf iets te vroeg, want in de laatste twee ronden had ik weinig grip meer aan de achterkant. Het was een knappe race van Ivan (Ortolá). Hij heeft in het begin van de race ook lang aan de leiding gereden. Ik denk dat wij vandaag de sterksten waren. Het doel was om na het weekend tweede te staan in het WK. En dat is gelukt. Ik denk dat het een goede show was en volgens mij waren de fans en alle mensen uit Staphorst blij met mijn prestatie.’ Heb je tijdens de race nog gedacht aan de crash van gisteren? ‘Ik had wel wat last, maar het belemmerde mij niet. Bij het uitkomen van de chicane pushte ik niet te hard. Ik wilde natuurlijk niet weer crashen en goede punten pakken.’ Tot slot loop ik langs manager Laurens Klein Koerkamp om naar de toekomstplannen van Collin te vragen. ‘De ogen zijn voor volgend jaar niet gericht op de Moto3, maar op een plek in de Moto2. Er is veel interesse voor Collin, waardoor ik er vertrouwen in heb dat we een goede plek voor hem kunnen vinden.’

Foto’s: Henk Keulemans, Jan Boer, ANP

World Ducati Week 2024: feesten aan de Romagna Riviera

0
World Ducati Week 2024

Van 26 tot 28 juli slaat de Schaal van Richter weer alle kanten uit, want dan vindt in en om het legendarische circuit van Misano de 2024-editie van de World Ducati Week plaats. Een feest voor iedereen die van motoren houdt. Want anders dan de naam laat vermoeden, zijn alle motorliefhebbers welkom. Ongeacht het merk van je motorfiets.

De Ducati World Week werd voor het eerst georganiseerd in 1998 en is sindsdien uitgegroeid tot een van de meest prestigieuze evenementen in de motorwereld. Bij iedere editie nam de belangstelling voor de WDW toe en ook dit jaar worden meer dan 80.000 motorliefhebbers verwacht voor een motorfeest dat z’n gelijke niet kent. Uiteraard draait alles om het merk Ducati, maar liefhebbers van andere merken zijn ook meer dan welkom. Dus als je eind juli nog wat plaats hebt in je agenda overweeg dan zeker een bezoekje.

Nieuw model

Wat kan je zoal verwachten? Het epicentrum van het evenement is het iconische Misano World Circuit Marco Simoncelli. Daar vinden tal van events plaats die een voor een uniek zijn in de motorwereld. Het thema van deze twaalfde editie is ‘All In One’ wat betekent dat het een totaalbeleving moet worden, waarbij elk aspect van motorrijden en motorsport ruim aan bod komen. Verwacht georganiseerde rondritten, workshops met de Ducati- ingenieurs, stuntshows, reusachtige barbecues en tal van party’s op de stranden van de Romagna Riviera. Maar ook een meet & greet met wereldsterren als Pecco Bagnaia en Marc Márques én de onthulling van een nieuw Ducati-model staan op de planning.

Producttest: 12 verkoelende doorwaaijassen getest

De World Ducati Week kent traditioneel twee échte hoogtepunten: de motorenparade op het circuit en natuurlijk ‘La Notte Del Campioni’, de ‘nacht der kampioenen’. Deze laatste vindt plaats op 27 juli en is dé knaller van het hele Ducatifeest. Het circuit wordt dan omgedoopt tot een groot feest waarbij de opzwepende sfeer (met onder meer DJ-sets van Fargetta, Marco Melandri en Rudeejay) wordt toegespitst naar de Lenovo Race of Champions. Dat is een race waaraan liefst vijftien Ducati-toppers uit verschillende raceklassen het tegen mekaar opnemen. De race wordt verreden op identieke Panigale’s V4 en vormt daardoor een echte graadmeter voor de coureurs én de verschillende raceklassen. Is WorldSBK-kampioen Alvaro Bautista in staat om Pecco Bagnaia het vuur aan de schenen te leggen? Of is het regerend wereldkampioen WorldSSP Nicolo Bulega die het achtvoudig wereldkampioen Marc Márques moeilijk maakt? Ik sprak op de persconferentie van de WDW kort met Pecco Bagnaia en vroeg hem hoe hoog hij de Race of Champions inschat. Bagnaia: ‘Dit is de enige race in het jaar waarin al onze toprijders het tegen elkaar opnemen op gelijke motoren. Ik won de wedstrijd bij de vorige editie van de WDW (2022) en zal er ook dit jaar alles aan doen om de race te winnen. Maar de Ducati-racefamilie wordt elk jaar groter en succesvoller, dus ik verwacht zeker hevige tegenstand …’. De volgende toppers staan zeker aan de start: Pecco Bagnaia (tweevoudig wereldkampioen MotoGP), Mark Márques, Jorge Martin, Enea Bastianini, Alvaro Bautista (wereldkampioen WorldSBK), Nicolo Bulega (wereldkampioen WorldSSP), Marco Bezzecchi, Fabio Di Giannantonio, Andrea Iannone, Glenn Irwin, Alex Márques, Franco Morbidelli, Denilo Petrucci, Michele Pirro en Michel Ruben Rinaldi. Al deze rijders zijn tijdens het event beschikbaar voor foto- en handtekeningensessies.

Racelegenden

Het andere hoogtepunt is de motorenparade op vrijdag 26 juli. Het vormt traditioneel de grootste Ducati-parade ter wereld. Nadat al deze motoren zorgen voor een overvolle omloop van Misano rijden ze in kolonne door de straten van de Romagna Riviera om halt te houden op de Samsara Beach in Riccioni voor de ‘Land Of Joy on the Beach Party’. Op het Samarastrand voorziet Ducati een ‘Rustida’, een typische barbecue van de streek gevolgd door een feest met DJ’s dat tot in de late uurtjes zal doorgaan. Het feest staat trouwens in het teken van tien jaar Ducati Scrambler.

Helemaal nieuw is de aanwezigheid van het voltallige crossteam van Ducati. Om de ontwikkeling van de Desmo 450 MX verder te ondersteunen, neemt Ducati onder meer deel aan het Italiaanse crosskampioenschap. Het volledige team mét negenvoudig wereldkampioen Antionio Cairoli zal er zijn en de prototypemotoren zullen heel toegankelijk worden opgesteld. Uiteraard mag ook de Ducati 916 niet ontbreken. De 916 viert dit jaar immers z’n dertigste verjaardag en dat zal met veel activiteiten worden gevierd. Je mag racelegendes Carl Fogarty en Troy Bayliss verwachten. Uiteraard zal de volledige Ducati line-up in verschillende thematentoonstelling worden getoond en kan er getest worden met zowat alle modellen.

Heb je na het lezen van bovenstaande zin gekregen in een bezoekje aan de WDW, kijk dan hier voor meer informatie. Er zijn verschillende formules beschikbaar, maar wacht niet te lang want traditioneel vliegen de tickets de deur uit. Hopelijk ontmoeten we mekaar daar!

Toertocht Friesland: door het land van de Hemel Bouwer

0

Het Planetarium van amateur-astronoom Eise Eisinga staat sinds vorig jaar op de Unesco Werelderfgoedlijst. Dat saaie ding van schoolreis? Ja die. Maar het is allesbehalve saai. Net als het leven van maker Eise én het motorterrein rondom zijn levenswerk. Op naar Franeker!

Ochtend in Dronryp, de geboorteplaats van Eise Eisinga. Het is nog stil als ik er na de lange aanloop over de snelweg binnenrijd. Wie denkt dat ze in Dronryp te koop lopen met hun beroemdste zoon, heeft het mis. Het geboortehuis, zijn graf en het beeld van de hobby-astronoom staan niet met grote borden aangegeven.

Nadat de navigatie me drie rondjes door het dorp laat rijden, wijst een behulpzame Friese me de juiste route: ‘Naar Eise? Dan moet je in het oude dorp zijn. Hier terug naar de grote weg, linksaf en dan een paar honderd meter verderop tussen twee herenhuizen door het laantje nemen. Is prachtig!’

De dame had gelijk. Een mooie route brengt me naar het deel van het dorp dat kennelijk nog ouder is dan waar ik aan het ronddwalen was. Lage huizen rondom een grasveld met de witte Salviuskerk als blikvanger. Hoewel ik langzaam rijd en mijn motor nauwelijks geluid maakt, voel ik me bijna schuldig aan het verstoren van de serene rust en stilte van deze fraaie plek.

Ik parkeer naast het beeld van Eise Eisinga. Hij kijkt open en nieuwsgierig de wereld in. Tikje brutaal misschien. Zeker niet hooghartig. Recht tegenover staat het huis waar hij op 21 februari 1744 werd geboren, bij de kerk bevindt zich zijn graf. Lesje wiki-historie: Eise is de zoon van wolkammer Jelte en zijn vrouw Hitje, was al vroeg geïnteresseerd in wis- en sterrenkunde en werd rijk dankzij de wolkammerij. Zijn eigenzinnigheid zou hem ook een boel ellende opleveren, waarover later meer.

Toertocht Walcheren, Zeeland: Let’s Go West!

Nu eerst het dorp uit. De wijde wereld in. Het plan? Een ronde in het teken van Eise Eisinga, met zijn planetarium als finish. Het begint in elk geval goed. Lekker rijden over Friese polderwegen. Ademhalen. Het terrein is bochtiger dan je van zo’n landschap met rechte kavels zou verwachten. De gps leidt me langs dorpen, boerderijen, kerkjes, vaarten en sloten. Aan de horizon ligt de stad Leeuwarden, de volgende stop. Nog even geduld, want de route maakt een omtrekkende beweging en laat me genieten van een paar fijne bochten.

Doodstraf

Als vernieuwer en man van de wetenschap en verlichting had Eise Eisinga, toen hij al vermogend en machtig was, zich aangesloten bij de patriotten. Deze beweging wilde af van de Oranjes en dat leidde uiteindelijk tot een soort kleine burgeroorlog. Lang historisch verhaal kort: de patriotten verloren en Eise ging noodgedwongen op de vlucht naar Duitsland.

Ik stuur de motor Leeuwarden in voor een koffiestop in Café De Bak. Deze bevindt zich in het voormalige huis van bewaring. Net zoals onder meer een bibliotheek en een hostel met de passende naam Alibi. Historische grond, want op de plek waar ik nu mijn koffie drink, zat Eise uiteindelijk toch nog gevangen. Hij was uitgeleverd en wachtte zijn straf af. Met dank aan goede relaties ontsnapte hij aan de doodstraf en werd hij voor vijf jaar uit Friesland verbannen. Een meevaller.

Ik stuur mijn motor door de gevangenispoort weer naar buiten. Na een klein rondje centrum laat de stad me al snel los. Binnen anderhalve minuut maakt de drukte plaats voor de totale rust. Sturen door de ruimte. Soms over rechte wegen, dan weer over een slingerende weg langs het water. Ik volg het spoor van vluchteling Eise naar het oosten. De wereld om me heen is groen van de weilanden, blauw van de hemel, wit van de wolken. Zoeken naar een fijn ritme en genieten van de combinatie rijden en kijken. De wind glijdt langs mijn gezicht.

Keerpunt is Visvliet, een klein dorp in Groningen. Daar zit een verhaal aan vast. Hier woonde Eise eerst als vluchteling en daarna tijdens zijn ballingschap. Na het overlijden van zijn eerste vrouw Pietje Jacobs, trouwde hij in Visvliet met Trijntje Eelkens Sickema. Het dorp eert zijn beroemde zoon met onder meer De Droomtocht, een route langs objecten die aan Eise herinneren zoals schaalmodellen van planeten, zonnewijzers en sterrenbeelden.

Zoveel hemel

Net als Eise keer ik vanuit Visvliet terug naar Friesland. Dwars door het noorden. Voorbij sfeervol Dokkum is het leeg, leger, leegst. Voor ons motorrijders allerminst vervelend terrein. Er is nauwelijks ander verkeer en zoveel overzicht dat je zelfs de haakse bochten scherp kunt insturen.

Helm open. In de rijwind hangt een vleugje zilte lucht van de verderop gelegen Waddenzee, die ook op de Werelderfgoedlijst staat. Heerlijk rijden. De wegen worden smaller en smaller, de luchten groter en groter. De kleigrond op het wegdek is droog en aangekoekt. Met een adventure motor geen probleem. Goed, het rijdt niet altijd even comfortabel maar zolang het niet gaat regenen is er geen gevaar voor een onverwachte schuiver.

Prachtige stapelwolken drijven op snelheid over. Met zoveel hemel boven Friesland is het misschien geen toeval dat juist hier zo’n beroemd planetarium is gebouwd. Tegenwoordig staat het noorden ook bekend om zijn donkere nachten. Bij Lauwersoog bevindt zich een internationaal erkend Dark Sky Park, een gebied met zo weinig lichtvervuiling dat je er de sterrenhemel goed kunt bestuderen. Nederland telt maar twee van zulke plekken.

Dat Eise Eisinga altijd al in planeten geïnteresseerd was, is niet per se de reden geweest dat hij zo’n ingenieus en groot planetarium heeft gebouwd. De aanleiding was, aldus de overlevering, de voorspelling van een predikant uit Bozum dat de wereld zou vergaan. Volgens hem had dit te maken met de stand van vier planeten. Het leek Eise daarom wel leuk om een sterrenhemel te bouwen waarop je op elk moment kon zien wat er precies met de planeten gebeurde. En dat liep vervolgens wat uit de hand.

Zeebodem

De route voert ondertussen langs leuke plaatjes als Burdaard met een museum over de primitieve schilder Ruurd Wiersma, ook een Fries fenomeen. Als niet opgeleide kunstenaar beschildert hij alles dat los en vast zit. Van de muren van zijn huisje tot de kolenkit en zijn instappers. Iets verderop passeer ik Bartlehiem met het beroemde bruggetje van de Elfstedentocht.

Bij het gehucht Zwarte Haan eindigt de weg aan de Waddendijk. Parkeren bij de herberg met fijn terras en daarna de dijk beklimmen. Vanaf de top is er vrij uitzicht over de Waddenzee. Het is eb. Vogels snacken op de drooggevallen zeebodem en aan de horizon liggen de contouren van Ameland en Terschelling.

GPS-tocht Noord-Brabant/Zuid-Holland: dwalen door de polders

Het lege land bevalt me. Er rijdt nauwelijks ander verkeer zodat je vaak onbezorgd de bochten kunt insturen. Het geeft een gevoel van vrijheid. Die leegte heeft natuurlijk nadelen voor wie er woont. Er zijn zorgen over de leefbaarheid, het verdwijnen van voorzieningen als winkels en openbaar vervoer. Het is de prijs die wordt betaald voor wonen in schoonheid.

Langzaam rijd ik richting Franeker. Natuurlijk staat daar het bezoek aan het planetarium op het programma. Franeker was na Leiden de tweede Nederlandse stad met een universiteit, de Academie. Eise vergaarde er de kennis van wiskunde en astronomie die nodig was om zijn planetarium te bouwen. Daarnaast had hij als succesvol ondernemer de tijd en het geld om zich op zijn project te storten.

Ik rijd het leuke stadje in met zijn grachten en historische centrum. De motor gaat op de standaard en ik loop naar Nederlands jongste aanwinst op de Werelderfgoedlijst. Het museum geeft een tijdsbeeld, vertelt over Eise en zijn tijdgenoten en uiteraard is er aandacht voor sterrenkunde.

Het hoogtepunt is natuurlijk de planetariumkamer. Hier bouwde Eise samen met zijn vader en zijn broer een model van ons zonnestelsel, althans, van de zon met daaromheen zes planeten. Hij vond het zo belangrijk dat hij er de woonkamer van zijn huis aan opofferde. Het raderwerk van houten tandwielen op de etage erboven is misschien al net zo bijzonder, want alles werkt ontzettend nauwkeurig. Sinds 1781!

Het is bijna sluitingstijd als ik naar buiten wandel. Aan de overkant van de gracht stap ik op de motor en rijd Franeker uit. Het begint te schemeren en aan het plafond boven me verschijnt een eerste ster.

Download de route Friesland

Download hier de route Friesland.

Foto’s: Hans Avontuur

Eise Eisinga & Het Planetarium
– 1744 Geboren in Dronryp
– 1774 Ontstaan idee planetarium
– 1778 Eise kondigt bouw aan
– 1781 Opening planetarium
– 1782 Bezoek koning van Zweden
– 1787 Op de vlucht
– 1791 Uitgeleverd en verbannen
– 1795 Terugkeer Franeker
– 1818 Bezoek Koning Willem I
– 1828 Overleden Franeker

Motor.NL Kawasaki Ninja 7 Hybrid en Z 7 Hybrid testevent: Energieboost

0

De Kawasaki Z 7 Hybrid en Ninja 7 Hybrid zijn de eerste hybride productiemotorfietsen ter wereld. Met verbrandingsmotor én elektrische tractiemotor. Vandaag is dus alles anders. Of toch niet?

De hagelnieuwe hybriden staan in het volle zonlicht op het parkeerdek van Kawasaki in Hoofddorp als de eerste lezers binnendruppelen. Het is een diverse groep heren en één dame. De groep heeft over het algemeen beroepsmatig en privé een affiniteit met techniek. Iedereen heeft zin in de dag en is heel benieuwd hoe dat nou rijdt, zo’n hybride motorfiets.

Het is eerst eens even goed kijken en rond de motoren lopen. Even voelen, even kloppen, even zitten. De gekuipte Ninja en de naakte Z zijn op de voorkant en de kleur na verder identiek. Ook qua prijs, die bij allebei €8.999, inclusief 4 jaar garantie en pechhulp, bedraagt. We vinden het allemaal slanke en strak vormgegeven motoren. De Hybriden ogen wat langer dan normaal. En dat klopt ook, want de achterbrug is iets langer om ruimte te creëren voor de 9 kW-elektrische tractiemotor, die achterop de 451cc-paralleltwin zit.

Prikkelende stelling

Aan de linkerkant van de hybriden lijken op het eerste gezicht wat zaken te missen. Schakelvoetsteun? Niet aanwezig. Koppelingshendel? Ook niet. Wat dan wel? Nou, twee knoppen om te schakelen op de linker stuurhelft bijvoorbeeld en op rechts een intrigerende knop waar e-boost op staat.

Dat Kawasaki erop vertrouwt dat het ontbreken van conventionele schakelarij en wat nieuwe knoppen ons geen parten gaat spelen, blijkt wel uit het feit dat we acht motoren meekrijgen. Ik mag in het zadel van een Ninja 7 Hybrid voorrijden met hulp van een TomTom. Voordat het zover is, krijgen we een uitgebreide presentatie onder het genot van koffie en gebak. Wat bij velen blijft hangen is dat de hybridetechniek kan zorgen voor het verbruik van een 250cc-motor, maar ook een acceleratie heeft vergelijkbaar met een 1000 cc. Een stelling die de groep prikkelt.

Techniek Kawasaki Ninja 7 Hybrid: het verhaal dat de persmap niet vertelde

Al het goede…

Kawasaki lijkt te weten: al het goede komt in drieën. De hybriden hebben dan ook drie standen: Sport Hybrid, Eco-Hybrid en EV. Ieder met hun eigen kenmerken. Kort samengevat: Eco-Hybrid is standje zuinig – opgegeven verbruik 1 op 27,2 – waarbij de motor standaard automatisch schakelt, maar je ook kan switchen naar handmatig schakelen. In Sport-Hybrid geeft het 451cc-blok z’n volle vermogen, waarbij je zelf schakelt met de ‘stuurflippers’ en voor vijf seconden per keer assistentie van de elektromotor kunt inschakelen met de e-boost knop. In de EV-modus rijden ze volledig elektrisch, waarbij de maximumsnelheid 60 km/u is en het rijbereik tien kilometer. Genoeg om elke ‘zero-emissiezone’ fluisterstil door te glijden. Handig, want vanaf volgend jaar komen die er in zo’n 25 Nederlandse gemeenten.

De motoren staan standaard in de ALPF-stand. Dat staat voor Automatic Launch Position Finder. Dan schakelt de Hybrid ook bij handmatig schakelen zelf terug naar z’n één als je tot stilstand komt. Ook handig. Het uitschakelen hiervan lijkt me dan ook nogal nutteloos en enkel weggelegd voor de ware controlfreaks onder ons.

Klaar?

Even later zit ik in het zadel van mijn ‘voorrijders- Ninja’. Sleutel om en even checken of er ‘Ready’ in het display staat. Ja hoor. De Ninja is er klaar voor en staat standaard in de Sport-Hybrid stand. Met een druk op de startknop roffelt de twin tot leven. In deze stand is het zelf schakelen. Het is in eerste instantie een bijzondere gewaarwording om deze motor met slechts je wijsvinger in z’n één te zetten en dan niet vooruit te bewegen. Dat verandert zodra je gas geeft. Het werkt fantastisch en schakelen gaat hartstikke vlot en soepel met de knoppen. ‘Wel gas helemaal loslaten bij terugschakelen met de min-knop’, hoor ik nog in mijn hoofd. Check. Met de groep in mijn kielzog vertrekken we.

Mijn vingers moeten de eerste kilometers even wennen aan de positie van de schakelknoppen. Daardoor tik ik per ongeluk zowel het richtingaanwijzerlicht als de claxon een keer aan. Dat gebeurt daarna niet meer. Ik zet de motor onder het rijden in de Eco-Hybrid modus. De motor schakelt dan automatisch en bij laag toerental. Niet teveel benzine verstoken is hier immers de missie. Evengoed voelt de twin bij de laagtoerige schakelmomenten goed bij de les. Toch kies ik snel weer voor Sport-Hybrid en druk nieuwsgierig even de e-boost knop in. Daarbij voel ik duidelijk een extra versnelling, maar als een 1000 cc voelt het nog niet.

Soepel

Zoals afgesproken stoppen we vandaag al na een kwartiertje om te checken hoe het met iedereen gaat. De gewenningsperiode blijkt verrassend kort; iedereen kan prima uit de voeten met de Hybriden. Vooral dat elektrische wegrijden in Eco-Hybrid oogst lof. Want we hadden afgesproken dat we in die stand zouden beginnen, toch? Blijkbaar had ik dat even gemist. Daarna rijd ik licht beschaamd uiteraard weg in Eco-Hybrid. De motor accelereert soepel maar rustig en bij 20 km/u neemt de verbrandingsmotor het werkelijk naadloos over. Ik ben onder de indruk en begrijp meteen ook het enthousiasme van de groep. Het vermogen verrast je niet, maar het werkt gewoon goed. Wanneer we op een krappe weg even achter een vrachtwagen rijden, doen we dat stil. Dat heeft in Eco-Hybrid een dubbele betekenis, want de benzinemotor onder je laat even niks van zich horen en je hoort de vogeltjes fluiten.

Check hier een video van deze dag.

Wat vinden de lezers?

Na wat fotomomenten stoppen we voor een uitgebreide lunch. Sommigen van ons spelen bij het neerzetten van de motoren nog even met de ‘walk-modus’. Dan loop je naast de motor en laat je ‘m met een kilometer of twee drie laten rollen op de elektrische tractiemotor. Dat werkt naar voren én naar achteren. Dat laatste doe je door de gashendel naar voren te draaien. Werkt fantastisch en kan tot enige hilariteit leiden als je in het zadel blijft zitten. Maar goed, tijd om de eerste balans op te maken.

Giel en Sylvester zijn beiden van de computers en software. Wat vinden ze van de high tech hybriden? Sylvester is er vanachter zijn broodje hete kip kort over. ‘Dit rijdt heerlijk. En ik vind ‘m verrassend wendbaar voor het opgegeven gewicht van 227 kilo. Met de e-boost erbij vlieg je echt weg, man!’

Giel heeft als berijder van een Zero DSR als enige van de groep ruim ervaring met elektrisch motorrijden. Hij kan dus wat vergelijkingen maken. ‘Qua power heeft deze Kawasaki niet in huis wat mijn volledig elektrische Zero wel heeft. Maar die heeft een beperkte actieradius en daar doet deze hybride het weer veel beter. Met de Kawasaki kun je wel op reis. Ik mis wel de mogelijkheid om ‘m met een kabel thuis op te laden. De Hybriden laden alleen op tijdens het rijden, wat aan de andere kant ook wel weer laadstress onderweg voorkomt.’

Marco is enthousiast: ‘Echt een leuke motor, het concept is helemaal goed.’ Schakelen doet Marco het liefst zelf: ‘In de Eco stand vind ik de automaat soms wat schokkerig. De EV-modus is top. Overall is de motor wat sportiever dan mijn Honda NC700.’ En hoewel deze milieuvriendelijke motoren het predicaat ‘Groen’ verdienen, had Marco dat graag wat letterlijker zo gezien. ‘De kleuren zijn goed maar ik had ook graag een volledig groene versie gezien.’

Rob heeft de hele dag al een twinkeling in zijn ogen. Zijn korte samenvatting over de Hybriden is dan ook: Vermakelijk!’ Omdat Rob en zijn vrouw allebei op zoek zijn naar een nieuwe motor heeft hij de laatste tijd veel gezien en geprobeerd. De hybriden scoren bij hem op technische innovatie, zithouding en afwerking. Het zadel is voor hem wel wat aan de harde kant. Hij concludeert: ‘Eigenlijk is dit de perfecte motor voor mijn vrouw. Die is een stuk lichter en kleiner dan ik en voor haar is de walk-modus geniaal.’

De Almelose Jeffrey vat het met oosterse nuchterheid en tongval als volgt samen: ‘Een fijne fiets, voelt gelijk vertrouwd.’ Als trotse bezitter van een Versys 650 zou hij uitbreiding van de hybride techniek naar de Versys-lijn ook verwelkomen. Daarin is hij niet de enige in de groep.

Anne is helemaal vriendjes geworden met de Ninja 7 Hybrid. Ze geniet en is druk in de weer geweest met het testen van de verschillende modi. ‘Die walk-modus is superhandig en de e-boost knop is echt vet.’ Ze is ook goed te spreken over de zithouding. ‘Ergens tussen supersport en toer in.’ Goed uit te houden dus.

Test 2024 Kawasaki Ninja 7 Hybrid: een blik op de toekomst of een imago-kwestie?

Freek is het dagelijks leven controller en heeft na een ochtend rijden de Z 7 Hybrid ook helemaal onder controle. ‘Het is even wennen, maar als je het door hebt is het top. De motor rijdt heel makkelijk en in EV is ie heel soepel. Wel een beetje onhandig dat je eerst langzamer dan twintig moet rijden om terug te gaan naar de Eco- of Sport-modus.’

Dat laatste punt hoor ik vaker vandaag. Uit navraag hierover bij Kawasaki blijkt dat dit ook is aangedragen door het motorjournaille dat de motor eerder dit jaar testte. Hoewel er nog geen nieuws over is, zal dit waarschijnlijk typisch zo’n ding zijn dat later met een update aangepast kan worden. ‘Kosteloos uiteraard!’

Van braaf naar beestachtig

Tijdens de lunch valt het op dat de meningen over de e-boost knop verdeeld zijn. Waar de één een pittige acceleratie vermeldt, is de ander minder onder de indruk. Rob bijvoorbeeld. Nee, dit voelt hooguit als een pittige 650, vindt hij. Maar wat blijkt: Rob heeft het verkeerd aangepakt, want hij deed het bij vrij lage toerentallen en in een hoge versnelling. Na de lunch pakt hij het anders aan. En het moet gezegd: de e-boost knop indrukken bij vol gas in z’n eerste en tweede versnelling is andere koek! Dan schiet je echt weg. Het motorkarakter gaat dan ineens van best braaf naar beestachtig. De combinatie van het volle vermogen van de benzine- en elektrische tractiemotor leidt voor maximaal vijf seconden aaneen tot 17% meer vermogen en 39% meer koppel, dat al vanaf 2.800 tpm beschikbaar is. En geloof me, dat voel je. Rob doopt de e-boost knop dan ook volkomen terecht om tot pretknop.

Aan het einde van de rit moeten de Hybriden uiteraard volgetankt terug. Na zo’n honderd kilometer waarbij ook lustig met de e-boost knop is gespeeld, gaat er bij de meesten nog geen vier liter in de tank. Netjes hoor. Geïnspireerd hierdoor, besluit ik geen druppel meer te verstoken. Het laatste stukje is kort en binnendoor dus ik zet mijn Ninja 7 Hybrid in de volledig elektrische EV-stand. Dat had ik als voorrijder van de groep nog niet gedaan. Een bijzondere ervaring, zo blijkt. Zoals anderen al rapporteerden vandaag: dit rijdt heel soepel. Met het gas vol open tik ik nu maximaal 63 km/u aan op het kraakheldere display, terwijl ik de wind langs m’n helm hoor ruisen.

Conclusie Kawasaki Ninja 7 Hybrid en Z 7 Hybrid testevent

Terug bij Kawasaki concluderen we dat deze motoren echt drie gezichten hebben. In Eco-Hybrid is de techniek gericht op zuinigheid en kan je werkelijk moeiteloos automatisch rijden. In EV krijg je de stille sensatie en voordelen van helemaal elektrisch rijden. En Sport-Hybrid is gericht op prestaties en plezier, waarbij je zelf -letterlijk- aan de knoppen zit en los kunt gaan met de e-boost knop. Dat de Hybriden in essentie ontwikkeld zijn als zuinige woon-werk-motorfietsen waarop je je ook even lekker kunt uitleven, snappen we dan ook helemaal. Missie geslaagd wat ons betreft. Maak je een proefrit, laat je dan goed informeren. Neem de tijd en probeer alles rustig uit. Laat de andere bediening je niet weerhouden, want je went er echt zo aan.

Foto’s: Guus van Goethem

Specificaties Kawasaki Ninja 7 Hybrid / Z 7 Hybrid

MOTOR
Type vloeistofgekoelde tweecilinder + 9 kW-elektromotor
Cilinderinhoud 451 cc
Boring x slag 70,0 x 58,6 mm
Compressieverh. 11,7:1
Koppeling natte multiplaat, automaat
Transmissie zesbak
Eindoverbrenging ketting
PRESTATIES
Max. vermogen 69 pk (51 kW) @ 10.500 tpm (met e-boost)
Max. koppel 60,4 Nm @ 2.800 tpm
ELEKTRONICA
Motor rijmodi, start/stop
RIJWIELGEDEELTE
Vering voor 41mm-telescoopvork
Stelmogelijkheden geen
Vering achter monoshock
Stelmogelijkheden veervoorspanning
Veerweg v/a 120/114 mm
Rem voor dubbele 300mm-schijf met tweezuigerklauwen
Rem achter enkele 250mm-schijf met eenzuigerklauw
Banden v/a 120/70-R17, 160/60-R17
PRIJZEN
Nederland € 8.999 (inclusief 4 jaar garantie en pechhulp)
België € 8.499 (inclusief 4 jaar garantie en pechhulp)
ALGEMEEN
Gewicht rijklaar 227 kg
Tankinhoud 14 l
Wielbasis 1.535 mm
Zithoogte 795 mm
Balhoofdhoek 25°
Naloop 104 mm

Nieuwe Ducati heet DesertX Discovery

0

Ducati heeft een nieuwe variant van de DesertX-enduro aangekondigd: de DesertX Discovery. Deze zal vanaf volgende maand beschikbaar zijn in een zwart-rode kleurstelling.

De Discovery onderscheidt zich van de standaard DesertX door diverse avontuurlijke accessoires. Zo is hij uitgerust met aluminium zijkoffers met een totale inhoud van 76 liter, een middenbok, stalen valbeugels, motorbeveiliging, aluminium radiatorrooster, handkappen, verwarmde handgrepen en een hoger windscherm.

Qua blok en onderstel is de Discovery identiek aan de standaard DesertX. Hij wordt aangedreven door een 937 cc V-twin met 110 pk en 92 Nm koppel. Het rijwielgedeelte bestaat uit een stalen buizenframe, aluminium achterbrug en verstelbare voor- en achtervering van KYB met lange veerwegen. De Discovery heeft een zithoogte van 875 mm en weegt naar schatting circa 250 kg rijklaar.

Wat de DesertX Discovery gaat kosten konden we op de website van Ducati niet achterhalen. Een standaard DesertX kost €19.690, de DesertX Rally €25.490. Ter er een kleine 3.000 euro bij op en je komt dicht in de buurt van de 30 mille…

Producttest: 12 verkoelende doorwaaijassen getest

0
doorwaaijassen
doorwaaijassen

In de hoogzomer verlangen motorrijders naar verkoelende rijwind, zonder afstand te doen van bescherming. Wij laten de wind de vrije loop in twaalf mesh-jacks.

‘Zet gewoon het raam open!’ Op de motorfiets is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Want bij hoogzomerse temperaturen kennen ook de langste ventilatieopeningen hun grenzen, vooral wanneer de rijwind over een vast ingebouwd membraan kan waaien in plaats van direct over je huid. Met de jas open rijden, is meestal geen goed idee. Die bolt op tijdens het rijden, gaat flapperen, zorgt voor onrust bij hogere snelheden en je vangt insecten met zo’n buitengewoon groot vlindernet. En in geval van een schuiver zit de jas te los en zal het je onvoldoende bescherming bieden.

Producttest: 11 onderlagen voor elk weertype getest

In plaats daarvan lokken airflow-jassen als zomergeschikt alternatief. De jassen zijn gemaakt van een bijzonder luchtdoorlatend weefsel, dragen meestal strak, zijn slijtvast, voorzien van protectoren. Dat je in de zomer je benauwde jas met klimaatmembraan in de kast laten hangen is in de zomer dan ook helemaal niet zo vreemd. Ga je voor een doorwaaijas, moet er wel een regenpak mee in de zijkoffer. Niet alleen om een wolkbreuk te weerstaan, maar ook omdat het in de koele avonduren in zo’n geventileerd jasje al snel te koel wordt. Een jas van windstopper helpt dan ook enorm. Op zoek naar de meest praktische ‘frisse lucht jas’ voor de zomer laten we ons door twaalf jassen de les lezen.

Zo test Motor.NL
Alle mesh-jassen werden in maat XL getest op een naked Suzuki GSX-8S bij temperaturen rond de 30 graden Celsius en nogmaals bij minder dan 20 graden Celsius. Aangezien de meeste jassen zonder rug- en borstbeschermers worden verkocht, werden deze vóór het wegen uit alle jassen verwijderd om de resultaten met elkaar te kunnen vergelijken. Dit geldt ook voor meegeleverde voering, windstopper of membranen. Naast de beschermingsklasse hebben we ook de maximale ventilatie-effectiviteit en de grootte van het temperatuurbereik waarin je je nog comfortabel voelt in de jas beoordeeld. Dit is natuurlijk een subjectieve waarde, maar geeft wel een belangrijke indicatie.

Alpinestars SMX Air

  • Bescherming op schouder en elleboog: Niveau 1
  • Rugbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: S–4XL; dames XS–2XL
  • Gewicht: 1,58 kg, Windstopper 0,14 kg
  • Prijs: €259,95

In warm weer behoort de Alpinestars-jas tot de meest luchtige opties in deze vergelijking. Voor koudere temperaturen is bovendien een winddichte voering inbegrepen in de prijs, die je overdag compact kunt opbergen. Tegen regen staat hij weliswaar machteloos, maar in ieder geval beschermt een waterdichte zak de allerbelangrijkste spullen. Kritiek kan er zijn op de vrij korte snit en de minimalistische veiligheidsuitrusting.

Gecertificeerde beschermingsklasseA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ● ●
Maximale ventilatie● ● ● ● ●

Berik Imola Air

  • Schouder- en elleboogbeschermers: Level 1
  • Rugprotector: voorbereid
  • Herenmaten: 48–58; dames: 38–48
  • Gewicht: 1,62 kg, thermische voering 0,32 kg
  • Prijs: €219,95

Veiligheidstechnisch doet de Berik Imola Air het goed: AA-certificering, grote reflecterende prints en Level 2-beschermers op schouders en ellebogen bieden een goed beschermingsniveau. Bovendien is een verwijderbare thermische voering meegeleverd. Bij hitte zijn torso en bovenarmen goed geventileerd. Het materiaal en de minder bodyfit snit kunnen niet helemaal tippen aan de andere kandidaten.

Gecertificeerde beschermingsklasseAA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ● ●
Maximale ventilatie● ●

Bowtex Elite Shirt

  • Beschermers op schouder en elleboog: Level 2
  • Rug- en borstbeschermer: inbegrepen in de prijs
  • Herenmaten: XS–2XL; dames: in ontwikkeling
  • Gewicht: 0,82 kg
  • Prijs: €399

Wat eruitziet als functioneel ondergoed, is volwaardige beschermende kleding met beschermingsklasse AAA, Level 2-beschermers op schouders, ellebogen en rug, evenals een Level 1-borstbeschermer. Kritiek is er echter op de zeer korte en smalle rugbeschermer. Reflecterende accenten en zakken ontbreken ook. Rechtstreeks op de huid gedragen, voelt het Bowtex-shirt lekker koel aan, het elastische materiaal beperkt de bewegingsvrijheid niet.

Gecertificeerde beschermingsklasseAAA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ●
Maximale ventilatie● ● ● ● ●

Büse Livorno

  • Beschermers op schouders en ellebogen: Niveau 1
  • Rugbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: S-5XL; dames: 34-48
  • Gewicht: 1,74 kg
  • Prijs: vanaf €199,95

Tijdens het rijden biedt de Büse Livorno je veel frisse lucht. Des te verrassender is het iets zweterige gevoel dat zich al na korte tijd bij stilstand voordoet. Pluspunten zijn de aangename snit, praktische verstelbare mogelijkheden en grote zakken. Ook het materiaal, afwerking en de looks spelen een belangrijke rol. Maar uiteindelijk is het comfortabele temperatuurbereik te klein.

Gecertificeerde beschermingsklasseA
Comfortabel temperatuurbereik
Maximale ventilatie● ● ● ●

FLM Ram Air

  • Beschermers op schouders en ellebogen: Level 2
  • Rug- en borstbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: M–3XL; dames: XS–XL
  • Gewicht: 1,62 kg
  • Prijs: €179,99 euro

De Ram Air van Polo voorziet je tijdens het rijden van voldoende frisse lucht, en eenmaal op je bestemming aangekomen, kan je de jas snel uittrekken. Gecertificeerd volgens klasse A, biedt deze jas slechts basisbescherming tijdens een schuiver, maar de ellebogen en schouders zijn gepolsterd met level 2-beschermers. In het gebied van de schouders ontbreekt een flexzone voor onbeperkte bewegingsvrijheid, maar verder draagt de Ram Air comfortabel zonder te klapperen in de wind.

Gecertificeerde beschermingsklasseA
Comfortabel temperatuurbereik● ●
Maximale ventilatie● ● ●

Held Sonic II

  • Beschermers op schouder en elleboog: Level 1
  • Rugbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: S–5XL; dames: S–2XL
  • Gewicht: 1,60 kg
  • Prijs: €189,95

Er is bijna geen jas die zo perfect zit op de armen en zo elegant gesneden is als de Held Sonic II. De geventileerde frontritssluiting, die je bij koudere temperaturen kunt afdekken, breidt het comfortabele temperatuurbereik uit. De veiligheidsuitrusting beperkt zich met beschermingsklasse A en Level-1-beschermers tot de basisbeveiliging. Het 3D-geweven materiaal zorgt voor een luchtkussen tussen de beschermer en de rug.

Gecertificeerde beschermingsklasseA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ● ●
Maximale ventilatie● ● ● ●

iXS Trigonis-Air

  • Beschermers voor schouder en elleboog: Level 1
  • Rugbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: S–5XL; dames: S–5XL
  • Gewicht: 1,52 kg
  • Prijs: €179,95

Dankzij de goede slijtvastheid is de Trigonis-Air, ondanks de Level 1-beschermers op schouders en ellebogen, gecertificeerd in beschermingsklasse AA. De binnenzijden van de armen worden effectief gekoeld, maar we zouden graag meer ventilatie voor de romp zien. Ook de ritsen aan de buitenkanten van de polsen zijn irritant, omdat ze gemakkelijk vanzelf opengaan. Wat betreft draagcomfort en materiaaluitstraling is er echter weinig op aan te merken.

Gecertificeerde beschermingsklasseAA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ●
Maximale ventilatie● ● ● ●

Klim Induction Pro

  • Schouder- en elleboogbeschermers: Level 2
  • Rugbeschermer: Level 1 meegeleverd
  • Herenmaten: S-3XL; dames: XS-2XL (model Avalon €470)
  • Gewicht: 1,86 kg
  • Prijs: vanaf €590

De Klim Induction Pro valt duidelijk te groot uit. Twee maten kleiner dan gebruikelijk zit deze echter goed. Dankzij grote mesh-gedeeltes behoort deze tot de luchtigste jassen in de vergelijking. Met geitenleren accenten op de ellebogen, signaalkleur, grote reflecterende gebieden en een uitstekende beschermeruitrusting ligt het veiligheidsniveau boven het gemiddelde. Zelfs het draagcomfort hoeft daar niet onder te lijden.

Gecertificeerde beschermingsklasseAA
Comfortabel temperatuurbereik● ●
Maximale ventilatie● ● ● ● ●

Modeka Khao Air

  • Protectors op schouder en elleboog: Level 1
  • Rugbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: S–3XL; dames: 34–48 (€189,90)
  • Gewicht: 1,70 kg, membraan 0,56 kg
  • Prijs: €194,90

Met CE-beschermingsklasse AA voldoet de Khao Air aan meer dan alleen het minimum. Hij is comfortabel en bodyfit gesneden – het enige dat stoort is dat de jas de neiging heeft om omhoog te kruipen tijdens het zitten en de zachte kraag merkbaar op het strottenhoofd rust. De voorritssluiting mag ook wat steviger zijn. Daar tegenover staat dat een waterdicht, verwijderbaar membraan is inbegrepen. Zonder dit membraan rijdt de jas uiterst luchtig, zonder dat je last hebt van tocht.

Gecertificeerde beschermingsklasseAA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ● ● ●
Maximale ventilatie● ● ● ●

Rukka Airgobi

  • Beschermers op schouder en elleboog: Level 2 (dames alleen Level 1);
  • Rug- en borstbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: 46–66; dames: 34–50
  • Gewicht: 1,82 kg
  • Prijs: €479

Met zijn fijne poriën blaast de wind niet zo stormachtig door de Airgobi als door de grofmazige mesh-stof van de concurrentie. Toch wordt de huid voldoende en zeer gelijkmatig geventileerd. Een waterdichte zak herbergt documenten en smartphone. Terwijl de herenformaten zijn voorzien van Level 2-beschermers, moeten dames tevreden zijn met iets mindere Level 1-beschermers. En je moet de korte snit wel leuk vinden.

Gecertificeerde beschermingsklasseA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ●
Maximale ventilatie● ● ● 

Touratech Companero Summer Traveller

  • Schouder- en elleboogbeschermers: Level 2
  • Rugbeschermer: Level 2
  • Borstbeschermer: voorbereid
  • Herenmaten: 46–64; dames: 36–44
  • Gewicht: 2,16 kg
  • Prijs: €749

Gezien het gewicht en de stijve buitenkant van de gedetailleerde Companero Summer Traveller’ verbaast het bijna dat de jas, die in samenwerking met Stadler is gemaakt, genoegen neemt met een AA-certificering. Praktisch zijn de twee zakken aan de linkerkant van de arm en de afsluitbare borstventilatie, die het comfortabele temperatuurbereik vergroten. Het outdoor-gevoel van sommige mesh-kandidaten heeft de Touratech-jas niet.

Gecertificeerde beschermingsklasseAA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ● ●
Maximale ventilatie● ●

Vanucci VAJ-3

  • Bescherming op schouders en ellebogen: Level 2
  • Rugbeschermer: aanwezig
  • Herenmaten: 48-58; dames: 34-46
  • Gewicht: 1,66 kg
  • Prijs: €319,99

Louis heeft extreem luchtige Level 2-beschermers geplaatst op de schouders en ellebogen van de VAJ-3-jas. De VAJ-3 is echter slechts CE-gecertificeerd volgens Klasse A. Het koelende effect is altijd voldoende, maar nooit te veel, zodat het ook bij gemiddelde temperaturen niet te koel wordt. Ook de vele zakken zijn praktisch. De zwarte bodycooler met witte ritsen heeft een hoge kraag, die vervelend op het strottenhoofd drukt.

Gecertificeerde beschermingsklasseA
Comfortabel temperatuurbereik● ● ● ●
Maximale ventilatie● ● ●