Wij zijn niet vies van een uitdaging. In 2023 reden we door 15 landen op één dag, vorig jaar stuurden we een Kawasaki Versys 1000 naar Dakar en dit jaar willen we de vier uitersten van het Europese vasteland aandoen op één set Bridgestone-banden én een Versys 1100. Dik 13.000 km. In de vorige aflevering van deze vierdelige reeks las je al hoe we naar het oostelijkste puntje van de EU in Finland reden. En nu gaan we naar het noorden, naar de Noordkaap.
De rit van de Oostkaap naar de iconische Noordkaap werd er eentje om in te kaderen. Een motoravontuur door Lapland, langs bevroren meren, ijsblauwe fjorden en over kronkelende wegen. Maar ook ijs, sneeuw en verdwaalde rendieren. Het werd een uitdagende trip, niet alleen voor onszelf, maar ook voor T33’s en de Versys 1100.
Finland: IJs en stilte
Vanuit het Finse Virmajärvi trokken we noordwaarts, Lapland in. De wegen slingerden zich door de uitgestrekte bossen en langs talloze dichtgevroren meren en plassen, waar we een moment van absolute stilte vonden op een verlaten parkeerplaats. Verwarmde toiletten midden in de Finse wildernis; typisch Scandinavisch en een feest voor onze bevroren billen. We waagden ons even op het ijs van het meer. Het voelde stevig, al lag er tien meter verder nog wel open water. Toch weer een bewijs dat voorzichtigheid en vertrouwen in je uitrusting cruciaal zijn. Ook op de weg was het uitkijken geblazen, maar het deed ons deugd dat in deze koude omstandigheden de Bridgestones uitstekende tractie bleven bieden. En als dat niet zo was, bleek de elektronica van de Kawasaki onwrikbaar. Het samenspel van de banden en de motor bleek een gouden mix in deze omstandigheden. Natuurlijk moesten we wel over de nodige stuurmanskunsten beschikken om de boel overeind te houden. Uiteindelijk bepaalt de mens hoe ver-ie wil gaan. Dat spreekt voor zich.
Naar de vier kapen van Europa met de Kawasaki Versys 1100 #1: Naar de Oost
Noorwegen: Koude en bergen
Maar aan alles zijn grenzen. Niet alleen aan landen, maar ook aan rijomstandigheden en grip. De route naar Karasjok, op de grens Finland-Noorwegen, bracht ons diep de sneeuw in. Niet meer in centimeters, maar meters. Gelukkig lag die naast en niet op de weg. Het asfalt bleef droog en prima berijdbaar, dankzij goed onderhoud en een speciale structuur. Het wegdek in Scandinavië is veel ruwer dan hier. Het lijkt wel schuurpapier. Dat biedt extra veel grip, maar het vreet ook banden. Niet goed voor de kilometers die de T33’s nog voor de boeg hadden, maar wel voor het zelfvertrouwen in deze barre omstandigheden. We voelden ons goed en besloten spontaan verder te rijden naar Olderfjord, het begin van de E69 richting de Noordkaap. Maar helaas: een bord kondigde aan dat de weg gesloten was. Een buschauffeur bevestigde het: ‘The sign is always right’, maar hij voegde er met pretoogjes aan toe: ‘See how far you can get.’ Die had wel door dat we ons niet zouden neerleggen bij een extra uitdaging! Meer aansporing hadden we niet nodig om onze bevroren neus richting Noordkaap te richten en het gas van de Versys 1100 nog eens lekker open te draaien.
Poging 1: vast in de sneeuw
Die E69 bleek aanvankelijk perfect berijdbaar; een bochtige droomweg langs het Porsangerfjord. We begonnen zowaar te twijfelen aan het bord. Maar, na de passage van de tunnel naar Magerøya, het eiland waarop de Noordkaap ligt, reden we ons vast op een bevroren helling, slechts zes kilometer van de Kaap. De T33’s boden nog verrassend veel grip, maar de sneeuw won het van onze moed. Terugkeren en overnachten in Honningsvåg was de enige optie. De nacht moest raad brengen. Want 4.500 km rijden om te stranden op zes kilometer van ons doel, dat was eerlijk gezegd geen optie.
Poging 2: naar de top
De volgende ochtend stonden we vroeg op. Deze keer lieten we de motor veilig aan de kant net voor de moeilijke passage en verkenden met de mobilhome waarin fotograaf Manu De Soomer de hele expeditie volgde. Het bleek de juiste keuze. We passeerden het punt waar we gisteren strandden en zagen in de verte een sneeuwruimer aan het werk. De laatste kilometers waren geruimd en eindelijk lag de Noordkaap voor ons. Even geduld en we konden verder. Al zouden we hoe dan ook het laatste stukje te voet moeten afleggen.
Noordkaap: eindpunt én hoogtepunt
Glijden met de Versys, ploeteren door de sneeuw om uiteindelijk voet te zetten op de Noordkaap: het was de moeite waard. Er was nog maar weinig volk en een ijzige wind poederde alles wit. De Versys en T33’s hadden ons veilig tot hier gebracht; een indrukwekkende prestatie gezien de omstandigheden. Binnen in het bezoekerscentrum warmden we ons op met een koffie en verkenden het museum. En even later was het plotseling druk: vijf bussen vol toeristen! Nog voor een allergische reactie de kop kon opsteken, zaten we alweer in het zadel van de Kawasaki. Tijd om verder te trekken, richting Alta.
E6 en Lofoten: rit als een droom
De volgende dag wachtte de E6: een kronkelende weg langs fjorden, vissersdorpjes en rode houten huizen. Héérlijk motorplezier in zijn zuiverste vorm. Aanvankelijk reden we verder dan gepland, maar halverwege een beklimming sloeg het weer om als het humeur van een zwangere vrouw: we kregen een sneeuwstorm op ons dak. Het zicht werd minder dan tien meter. Koel blijven in deze omstandigheden was niet moeilijk, het vroor verdorie de stenen uit de grond. Maar we bleven ook kalm, zelfs in de barre kou. De aankomst in Bjerkvik voelde als een overwinning.
Lofoten: vier seizoenen in een dag
’s Ochtends lag er tien centimeter sneeuw op de motor, maar de wegen waren kurkdroog en geveegd. Beter zo dan omgekeerd. De T33’s konden hun allroundkwaliteiten volledig tonen op de E10 over de Lofoten. Idyllische uitzichten, tunnels, zon, sneeuw, regen, mist – het zat allemaal in één dag besloten. We overnachtten bij de ferryterminal in Moskenes. Niet de meest idyllische omgeving, maar wel handig vanwege de timing. We liepen voor op het schema en konden ons zowaar een extra lus veroorloven om de Lofoten beter te ontdekken. De volgende dag maakten we die lus langs Hamnøy, Reine en Ramberg Beach. Drie surfers trotseerden het ijskoude water, wij hielden het bij een warme koffie voor het vertrek met de ferry naar Bodø.
Zweden: Sneeuwwanden en gravel
Vanuit Bodø ging het snel richting Zweden. Via Junkerdal reden we tussen sneeuwwanden van wel drie meter. De temperatuur daalde opnieuw tot -5 en hoewel de kou stevig beet, bleven de T33’s ook bij deze temperaturen hun werk doen. Naarmate we verder reden, verdween de sneeuw en klom de temperatuur naar een zowaar aangename 7 graden. In Lycksele vonden we een topcamping, met zelfs voorzieningen voor motorrijders.
Denemarken: Lange ritten, soepel draaien
De rit naar Gävle startte prachtig, met perfect asfalt, tot plots de weg overging in 25 km gravel. Een serieuze test, maar de T33’s slaagden ook daar met glans. Ook al omdat de Versys 1100 verrassend uit de hoek komt op het onverharde. De vlotte gasrespons, de juiste balans… op de een of andere manier is deze motor een veel betere offroad dan je zou vermoeden. Ook al omdat-ie er helemaal de wielen en het gewicht niet voor heeft. We wisten vorig jaar al dat de 1000cc-versie dit kon – de rit naar Dakar, weet je nog – maar de 1100 kan het ook. Hij is overigens ook niet zo heel anders dan zijn voorganger. Via Malmö, waar we een magische zonsondergang zagen boven Kopenhagen, ging het verder richting Denemarken. We namen de tolbrug en staken vlot door naar Esbjerg.
Duitsland: Citytrip Hamburg
Een korte citytrip in Hamburg vormde het sluitstuk van dit noordelijke avontuur. Van daaruit trokken we huiswaarts, met bij aankomst bijna 9.000 km op de teller, maar vooral met een brede glimlach. De Bridgestones Battlax T33 toonden sporen van slijtage, maar we hadden er vertrouwen in dat de 4.000 km naar het Spaanse Tarifa, het zuidelijkste puntje van de EU, en naar Cabo da Roca, het westelijkste puntje, in Portugal ook nog wel zouden lukken.
In deel 3 nemen we de proef op de som, maar eerst is het tijd om de Versys eens grondig onder handen te nemen. Motul leverde een carepakket waarmee de Kawasaki in een mum van tijd weer als nieuw leek. Op de banden na, die raken we niet aan.
Foto’s: Manu De Soomer, motorsportspics.com
