Ik had de dure eed gezworen om nooit meer naar India te gaan: te chaotisch, te vuil, soms ronduit angstaanjagend. Dan liever andere landen. Toen ik het verzoek kreeg om voor een reportage naar Rajasthan in India te trekken, was mijn eerste reactie dan ook: nee, dank u. Tot ik hoorde dat de route voornamelijk offroad was. Daarop besloot ik dat het tijd was om mijn India-vrees te overwinnen.
Een beetje zenuwachtig stap ik de Thalys richting Schiphol binnen. Het avontuur kan beginnen. Of bijna … Mijn trein blijkt niet te vertrekken en er zit niets anders op dan halsoverkop in de auto te springen en met illegale snelheden richting Schiphol te scheuren, met Waze en een bezorgde moeder als bijrijder. Het lijkt een gebaar van bovenaf dat ik beter braafjes thuis kan blijven, maar nipt op tijd haal ik toch mijn rechtstreekse KLM-vlucht naar Delhi. De wind zit blijkbaar mee, want slechts zeven uur later staat de Queen of the Skies al terug aan de grond. In het hotel ontmoet ik de rest van de groep.
Luxe in de Woestijn
De volgende ochtend vertrekken we met een binnenlandse vlucht naar Bhimsar, waar het avontuur zal beginnen. Een transfer brengt ons naar een luxueuze hut, waar je overnacht omringd door zandduinen. De ondergaande zon wordt prachtig in de vijver weerspiegeld; een memorabel moment dat dient als startschot voor het moois dat ons te wachten staat. Een gezellige vuurkorf houdt ons warm bij nachtelijke woestijntemperaturen terwijl we de eerste pinten kraken om de tongen los te wrikken. Het avondeten is op en top: lekker pittig. Dat geeft energie voor de komende uitputtingsslag.
Vers Blik KTM’s
De zon verschuilt zich achter de duinen als we ons naar de motoren begeven. Vijf hagelnieuwe KTM’s 450 EXC-F met maagdelijke kilometerstand staan op ons te wachten. Ons improvisatievermogen wordt meteen beproefd, want nieuw of niet, de motoren weigeren te starten. Met behulp van een simpel touw wekken we de machines een voor een tot leven. Lichtjes vertraagd vlammen we na dit oponthoud over Indische landbouwgronden, waarop de eerste boeren al aan het werk zijn. De ochtenddauw verleent het landschap een magische sfeer. Het tempo zit er meteen stevig in en met behulp van het soepele schakelsysteem navigeren we door het doolhof van akkers. Meermaals moeten we de tolerantie van de lokale boeren testen als we hun afgesloten hekken kortstondig openen om verder te kunnen. Het mulle zand zet meteen de toon voor het verdere verloop van dit avontuur. De keuze voor de enduro-machines van Oostenrijkse makelij is dan ook niet toevallig. Het belooft een pittige expeditie te worden, met etappes van maar liefst driehonderd kilometer (offroad). Na een voorspoedige start arriveren we in het dorp waar we met de volgauto hebben afgesproken. Hier nemen we het lunchpakket in ontvangst dat sober is maar voedzaam. Onze feloranje exoten staan te blinken in de middagzon en trekken, net als hun berijders, enorm veel aandacht. Het duurt niet lang of we zijn omringd door de halve populatie van het lokale dorp, die selfies maken dat het een lieve lust is.
Aanvaring met een Heilige
We nemen afscheid van ons publiek en trekken richting Pokhran. Ik rijd als tweede over een zeldzaam stuk verharde weg, achter organisator Philippe. De weg is recht en verkeert in uitstekende conditie. In de verte zie ik de zoveelste koe op de pechstrook staan, de lodderige blik gericht op de velden. Zoals bekend heeft een koe in India een heilige status en dient het ontzien te worden. De briefing van Philippe was duidelijk: ‘Passeer een koe achterlangs: als ze schrikt, loopt ze naar voren omdat ze geen achteruit heeft.’ Philippe passeert de koe en ik volg. Maar het dier schrikt van de felle KTM-uitlaat en in plaats van de veiligheid op te zoeken in de velden, besluit het abrupt te keren en de weg op te sprinten. Ik probeer nog te remmen, maar een botsing is onvermijdelijk. Met een harde smak raak ik het achterste van de heilige herkauwer. Terwijl ik over de weg glij zie ik nog in een flits hoe de koe ervandoor gaat en mijn motor vonkend het asfalt schraapt. Als ik even later mijn ogen opendoe, lig ik in een gracht aan de andere kant van de weg, verdwaasd en zonder enig idee van waar ik ben. De verklaring voor mijn verwarde staat ligt naast me: mijn zwaar beschadigde helm. Even later komt de volgauto, die naar de plaats des onheils is geroepen om me op te halen en naar een ziekenhuis te brengen.
Motorreis door donkere Duits-Griekse geschiedenis: ‘Griekenlands vergeten dorpen’
The Golden City
De volgende ochtend hijs ik mijn gekneusde lichaam uit het harde bed. Nu pas wordt me duidelijk waar de blauwe plekken zich zullen manifesteren. Nurofen en Voltaren-gel moeten soelaas bieden. Het is onaangenaam koud en het regent. Ik ben er stiekem niet rouwig om deze grauwe dag in de volgauto te vertoeven. Niet veel later zitten we al in Jaisalmer en heb ik tijd om ‘The Golden City’ te bezichtigen. Dit kleurrijke land is een geschenk voor fotografen, maar bij het betreden van de stad constateer ik dat mijn camera het ongeluk helaas niet heeft overleefd. Ik baal, maar vreemd genoeg kan de materiële schade me niet echt deren; het ongeluk heeft me blijkbaar een dosis relativering ingespoten.
Bij het vallen van de avond arriveren de motorrijders in het hotel. Ik kan het niet opbrengen om met meer dan een half oor te luisteren naar hun verhalen over de boeiende etappe die ik heb gemist. We zitten hier aan het begin van de woestijn en het landschap is spectaculairder dan gisteren. De militaire basissen en overvliegende straaljagers wijzen erop dat we een steenworp verwijderd zijn van Pakistan. Zo nu en dan lopen de spanningen tussen beide grootmachten over de regio Kasjmir hoog op. Laten we hopen dat ze deze week niks te bewijzen hebben.
Beproeving
De volgende dag waag ik het erop; na de middagpauze trek ik mijn pak aan. Voorzichtig, alsof ik voor het eerst op een motor zit, tast ik af tot welke stunts mijn arm in staat is. Vreemd genoeg verdwijnt de pijn als sneeuw voor de zon als ik op de KTM zit; het lijkt alsof mijn lichaam baat heeft bij de motorhouding. De ondersteuning van het stuur biedt zelfs rust aan de rechterarm. Ik kan het amper geloven, maar niet veel later volg ik zonder problemen mijn reisgenoten. We rijden door een opgedroogde rivierbedding en ploeteren over de ferme keien, een beproeving voor iedereen. Wat ben ik blij dat ik weer van de partij ben!
We doen een dappere poging het hotel voor de nacht te halen, maar beseffen al snel dat het een verloren strijd is. De offroadpaden zijn niet meer begaanbaar, er zit niets anders op dan over gevaarlijke secundaire wegen verder te rijden. Regel één in India: vermijd ritten in het donker. Mijn verbeelding slaat op hol en ik begin me serieus zorgen te maken. Deze situatie wilde ik koste wat kost vermijden. Mijn zicht in het donker is niet bijster goed, de bril op mijn helm heeft een zonnefilter en het licht van de motor is beperkt. Daar komt nog bij dat de weg niet verlicht is en elke tegenligger met groot licht rijdt. Je kan bij wijze van spreken evengoed geblinddoekt rondrijden. Suïcidale koeien of Indiërs die plots de weg oversteken zijn onmogelijk te spotten op het zwarte doek. Stoppen aan de zijkant van de weg is geen optie, dus zit er niets anders op dan de tanden op elkaar te bijten, al kan ik mijn frustratie moeilijk verbergen. Bijna twee uur later is de opluchting immens als we uitgeput maar ongedeerd het hotel bereiken. De eerste pint is een godsgeschenk, net als de maaltijd die daarop volgt.
Zeldzame vrijheid
De nachtrust doet me goed. Het ochtendlicht onthult de pracht van het domein dat we gisternacht in het donker niet hebben gezien. Dankzij de goede zorgen van de meegereisde KTM-mecanicien staan de motoren er elke ochtend weer als nieuw bij. Met de nachtrit van gisteren in het achterhoofd vertrekken we goed op tijd. Niet ver van het hotel ligt een groot meer waar omheen rotsen het terrein domineren. Plots draait Philippe het zandpad af en rijden we de steile rotsen op. Ja, hier doen we het voor! Op de top van de berg houden we halt. We voelen hoe de zon met de minuut aan kracht wint. Het panorama is weidser dan ooit en de rust werkt inspirerend. De vrijheid die we hier ervaren is in West-Europa zeldzaam, om niet te zeggen onbestaand.
Knallende muziek
De laatste ochtend en nu pas wordt de pracht van de omgeving ten volle duidelijk. Maar voor we het weten moeten we de luxe weer achter ons laten en trekken we de velden in richting Jaipur, onze eindbestemming. Jammer genoeg besluit één KTM er de brui aan te geven. Een kapotte zekering blijkt de boosdoener. De communicatie met de volgauto verloopt weer moeizaam en we verliezen ettelijke uren met dit voorval. We besluiten in een dorp te wachten. Zeer onverwachts trekken enkele trouwstoeten door de straten, met knallende muziek, eindeloos enthousiasme en vooral een explosie van kleur zoals je alleen in India ziet. Zo wordt een onvoorzien oponthoud ineens een ervaring voor het leven. Iets na de middag bereikt de volgauto onze locatie. Het duurt allemaal veel te lang en net voor elf uur draaien we de oprit van de laatste slaapplek op. We zijn zichtbaar afgepeigerd, maar hadden we het willen missen? Nooit!
Foto’s: Pascal Sibeyre, Charly de Kinderen
| Adventureride |
| Adventure Rides is een offroadreisagentschap in India onder leiding van de Belg Philippe Geelhand. Het biedt uitdagende ritten door de woestijn van Rajasthan en naar de hoogste bergtoppen in de Himalaya’s op een eigen vloot van KTM’s. De reizen zijn voor echte avonturiers met offroadervaring. Ver van de gebruikelijke toeristische routes verken je het land over vergeten paden, kameelroutes en singletracks. Alle info op www.adventurerides.travel |
Indicatieve route
Reisduur: 10 dagen
Kilometers: 1.200 km
