De oude Etrusken wisten het al, en ook de moderne mens hoeft niet uitgelegd te worden dat Toscane een fantastische plek is om te vertoeven. Deze rijke en vruchtbare regio tussen de Apennijnen en de Tyrreense Zee is een populaire vakantiebestemming, boordevol culturele hotspots. Het Belgische Motortours.eu heeft een zevendaagse route samengesteld om motorrijders van al deze rijkdom te laten proeven.
Motortours biedt maar liefst 57 motortrips aan in veertien Europese landen. Je kunt zowel individueel (met flexibele data) als in een groep (met vaste data) reizen. Toscane stond al langer op mijn verlanglijstje, dus koos ik deze trip uit het ruime aanbod van de touroperator. In de vroege lente trek ik er alleen op uit om dit, volgens velen, mooiste stuk van Italië te ontdekken. Mijn reisgenoot is de Moto Morini X-Cape.
Motorreis India: woestijnrit in Rajasthan
Groen op Maat
De aanrijroute die ik kreeg is al fenomenaal: via het Duitse Landsberg am Lech doorkruis ik de Dolomieten richting Levico Terme. De officiële trip begint de volgende dag bij de meren van Levico, in de Noord-Italiaanse regio Trentino-Zuid-Tirol. Je rijdt langs wijngaarden op steile berghellingen, om vervolgens via de autostrada de saaie Povlakte over te steken richting Modena. De trip kent de nodige ongemakken. Al wevend door de file word ik een paar keer bijna van mijn motor gekegeld door een openzwaaiende vrachtwagendeur. De eigenwijze GPS leidt me naar een punt dat kilometers van de uitgestippelde route ligt. En als kers op de taart belandt mijn drone in een boom, waardoor ik acrobatische stunts moet uithalen om hem terug te krijgen. Om het patroon van kleine tegenslagen te doorbreken, zoek ik even een café voor een snelle hap. Een droge toast helpt niet echt om mijn humeur op te vrolijken, maar het uitzicht op de Apennijnen, die de grens met Toscane vormen, maakt veel goed. Het is nog fris voor de tijd van het jaar en in de verte zie ik zelfs besneeuwde toppen.
Ik vervolg mijn tocht over slingerende wegen, die er redelijk bij liggen. Nu kan de trip echt beginnen, en door het fijne stuurwerk kom ik weer in een relaxte mood. De Apennijnen eindigen plots met een steile afdaling naar Pistoia. Ik mijd het drukke centrum van de stad, die omringd wordt door talloze planten- en boomkwekerijen; er waaien heerlijke frisse geuren door mijn helm. Ik rijd door chique buitenwijken, waar al dat groen de tuinen siert van prachtige Toscaanse villa’s zoals je ze op ansichtkaarten ziet. ’s Avonds bereik ik mijn uitvalsbasis voor de komende dagen: een tot hotel verbouwd wijndomein in Poggibonsi. Van hieruit ga ik vijf lussen rijden die me naar alle hoeken van Toscane zullen brengen.
Weg van de drukte
De volgende ochtend zie ik vanaf de parking van het hotel het dorp San Gimignano al liggen met zijn beroemde torens. Om de drukte te vermijden, stop ik niet in San Gimignano, maar daal meteen verder af richting de kust. De wijnvelden maken al snel plaats voor dichte bossen en de wegen zijn een genot voor elke motorrijder: overzichtelijk, weinig verkeer en midden in de natuur. Na een paar dagen in het binnenland is er altijd dat speciale moment wanneer je voor de eerste keer de zee ziet. Vanaf een heuvel verschijnt plots het blauwe, glinsterende oppervlak in mijn gezichtsveld. De echte afdaling naar zeeniveau kan nu beginnen. Beneden blijkt de drukke kuststrook niet bepaald schilderachtig. Bij wijze van bezigheidstherapie spreek ik de zangerige namen van de Italiaanse dorpen of steden die ik passeer hardop uit telkens als ik een naambord zie. Plots zie ik een plaatsnaambord dat een belletje doet rinkelen: Rosignano Solvay. Een vertrouwde naam. Wij kennen Solvay als een industriële mastodont. Een snelle blik op Wikipedia leert me dat de stad zijn naam te danken heeft aan een Belgische vestiging van Solvay. Dat het strand van Rosignano Solvay zo mooi wit is, zou komen door lozingen van de Solvay-fabriek. Een bizar verhaal, maar de witte stranden zijn door hun tropische uitstraling wel populair.
De route langs de kust is van korte duur, en al snel bereik ik Pisa. De Toren van Pisa en het Colosseum in Rome zijn dé twee iconen van Italië. Ik kan het gewoon niet laten om even te stoppen om de scheve toren te bekijken. Het Piazza dei Miracoli is een prachtige plek, maar de toeristische uitwassen moet je er wel bij nemen: kraampjes met prullaria, een McDonald’s en een plein vol mensen die poseren voor de ultieme toeristische clichéfoto. Als antidotum voor de drukte rijd ik een uurtje door en installeer me op een dorpsplein. Ik bestel een espresso en een stuk kaastaart. Terwijl ik geniet van de lokale zoetigheid, staan de dorpelingen op het plein nieuwtjes met elkaar uit te wisselen, begeleid door typisch Italiaanse gebaren. Ik geniet veel meer van de zalige traagheid van dit dorpsplein dan van het wereldberoemde plein van daarnet.
5 Verborgen motorpassen in Trentino: parels in Noord-Italië
Rijke Wijnstreek
De volgende ochtend zijn alle pijlen gericht op Florence, de hoofdstad van Toscane en een ware culturele schatkamer. Het grootstedelijk gebied geeft weinig hoop op een fijne route, maar dat valt mee. De GPS leidt me via een leuk traject naar de buitenwijken. Wat je daarna doet, kies je zelf. Om deze prachtige stad en zijn vele musea grondig te verkennen heb je meerdere dagen nodig, maar al wandelend de sfeer opsnuiven is op zich al een genoegen. Het is Paasweekend en dat is een belangrijk feest in Italië. In het centrum wemelt het dan ook van het volk, dus zoek ik het hogerop. Via de brede boulevards van de Viale Machiavelli en de Viale Galileo, omzoomd door residentiële paleizen, bereik ik het Piazzale Michelangelo, het bekende plein dat op een heuvel ligt en de hele stad overziet. Het schemert ondertussen al, dus niet veel later zet ik weer koers naar Poggibonsi. De autostrada is niet gratis, maar aan de swingende vrouwelijke computerstem die me ‘Arrivederci’ wenst, betaal ik met plezier een kleine tol.
De dag daarna breng ik voor de afwisseling een bezoek aan de beroemde Chianti-streek met zijn eindeloze wijnvelden. De rit door het Toscaanse landschap is soms onwezenlijk. Op elke heuveltop lijkt wel een kasteel, landhuis, paleis of villa te staan. Waarom zien wijnstreken er altijd zo welvarend en idyllisch uit? Waarschijnlijk helpt de welvaart die de wijnbouw brengt en het gegoede publiek dat wijnstreken aantrekt daar een handje. Deze mijmeringen houden me bezig tot ik het bekende wijndorp Montepulciano bereik. Het is een prachtig plaatsje boven op een heuvelkam, maar wat ben ik blij dat mijn vervoermiddel maar twee wielen heeft in plaats van vier… Terwijl auto’s zich hopeloos vastrijden in smalle straten op zoek naar een parkeerplek, rijd ik zonder zorgen vlotjes door naar het centrum.
Iets meer naar het zuiden ligt het Lago Trasimeno. Hier bereiken we de grens van de rijke Chianti-streek. Gelukkig maakt de route, zoals elke dag, een lus. Via een andere weg word ik opnieuw door de prachtige streek geleid, vaak over leuke bergwegen, terug naar mijn thuisbasis.
Kerk zonder Dak
De torens van San Gimignano begroeten me opnieuw als ik de volgende ochtend vertrek, deze keer richting Volterra. Dit gezellige dorp staat bekend om zijn Romeinse theater en ambachtelijke winkels en ateliers, die je in de verleiding brengen om een albasten beeldje, sieraden of andere souvenirs te kopen. Gelukkig reis ik met de motor en zitten mijn koffers vol. Via een zuidelijke uithoek van Toscane rijd ik door een kaal bos, dat wacht op meer zon om zijn bladeren uit te vouwen. Maar de wegen zijn heerlijk: weliswaar niet van de beste kwaliteit, maar ze slingeren mooi. Uiteindelijk wordt het weer vlakker en beland ik bij San Galgano, een oude abdij met een klooster en een kerk zonder dak, die er mysterieus bijligt te midden van de graanvelden. Niet veel verder rijzen de torens van Siena op uit het landschap. Het is er ontzettend toeristisch, maar wat een prachtige stad… Dit moet je absoluut zien. Parkeer je motor aan de rand van het centrum en doe de rest te voet. Zorg wel voor luchtige kleding als je gaat wandelen bij zomerse temperaturen.
De dag daarna draait het weer om de natuur in de laatste lus richting het noordoosten. Eerst doorkruis ik opnieuw een deel van de Chianti-streek, waarna ik de rivier de Arno oversteek naar het natuurpark Alpe di Serra om alleen maar hoogtemeters op de teller te zetten. Het landschap verandert drastisch en de temperatuur bereikt winterse waarden. De overvloedige rijkdom van de Toscaanse wijnvelden lijkt plots ver weg. De route telt slechts een handvol solitaire dorpjes, waar de inwoners een ruraal bestaan leiden. Boomkap of het houden van geiten levert duidelijk minder op dan wijnbouw… Toch is het een aangename afwisseling, al is het maar omdat toerisme hier onbestaand is. Bergwegen, die af en toe worden geflankeerd door een rivier of kleine waterval, laten je glimlachen van geluk.
Relativerend
De laatste dag keer ik op mijn schreden terug en rijd ik naar Levico Terme in het noorden van Italië. Mijn wispelturige GPS speelt weer op en laat me per ongeluk belanden bij het American Cemetery nabij Florence. Niets is relativerender dan een bezoek aan een oorlogskerkhof. De honderden witte kruisen en de duizenden namen die in de stenen muur staan gebeiteld, maken je beschaamd over je geklaag over zoiets onbenulligs als een slechtwerkende GPS. De kapel naast het monument herbergt een schitterend mozaïek dat je zeker moet bekijken. Ik ben helemaal alleen op het domein, waar een team tuinmannen elke grasspriet individueel lijkt te trimmen. Buitengewoon netjes is het hier.
Daarna volgt een lange, rechte reep autostrada tot de bergtoppen voor Levico. De weg volgt een rivier door de bergketen, met aan weerszijden besneeuwde bergtoppen en donkergroene naaldbossen. Er is geen verkeer en de doorsteek lijkt een plek die door de wereld vergeten is. Plots verschijnt er een vos op de weg, die onverschrokken blijft staan. Ik zet de motor snel af en het beestje komt nieuwsgierig snuffelen aan de Morini en mijn laarzen. Als ik afstap om enkele foto’s te nemen, komt het dier mijn gezelschap opzoeken. Deze wonderlijke ontmoeting met de tamme vos doet me even alles om me heen vergeten. De toenadering duurt enkele minuten, totdat het beestje zich via de struiken weer uit de voeten maakt. Een mooi afscheidscadeau…
Foto’s: Charly de Kinderen
| Motortours.eu |
| Motortours.eu is een Belgische organisatie die gespecialiseerd is in motorreizen in Europa, individueel of in een groep. De touroperator kiest voor het principe van een vast hotel van waaruit je telkens lussen rijdt. Zo reis je zonder bagage en heb je steeds een vaste plek om naar terug te keren. De routes zijn zorgvuldig uitgestippeld, zoals ik zelf in Toscane heb kunnen vaststellen. Er wordt ook een handige PDF meegeleverd met perfect aangegeven wat er elke dag te bezichtigen is. Diezelfde PDF bevat ook een roadbook voor als je liever zonder GPS rijdt. De website van Motortours.eu biedt je een duidelijk overzicht per land van de beschikbare routes. |
