Sommige reizen zijn mooi. Sommige reizen zijn indrukwekkend. En heel af en toe dient zich een reis aan die alles overstijgt wat je ooit eerder hebt meegemaakt. De vijfde en laatste etappe van de MRA Iron Curtain Trail was zo’n reis.
In 2026 reden we van Szeged in Hongarije naar Rezovo, een klein dorp aan de Bulgaarse Zwarte Zeekust, pal op de grens met Turkije. Een tocht van bijna 8.000 kilometer, waarvan ongeveer 2.700 kilometer zo dicht mogelijk langs het voormalige IJzeren Gordijn voerde. Over verlaten bergwegen, door afgelegen grensgebieden en soms over paden waar lopen al een uitdaging was, laat staan het manoeuvreren van een zwaarbeladen motor van meer dan 300 kilo op allroadbanden. Het werd het absolute hoogtepunt van de complete MRA Iron Curtain Trail. Het magnum opus van een project dat vijf jaar duurde, vijf etappes omvatte en uiteindelijk ruim 32.000 kilometer lang bleek te zijn. Maar het werd ook mijn persoonlijke magnum opus.
Toerisme Noord-Macedonië: in de ban van de Balkan
Ik heb het zwaar gehad. Verdomd zwaar, als ik eerlijk ben. Er waren momenten waarop ik me afvroeg waarom ik ooit aan dit avontuur was begonnen. Sterker nog, soms twijfelde ik serieus of ik deze reis wel veilig zou voltooien. Maar telkens wanneer die twijfel toesloeg, diende zich ook een ander gevoel aan: ik moest door. Deze reis moest worden afgemaakt. Dus reed ik verder.
Voordat ik je meeneem naar deze grande finale, gaan we eerst kort terug naar de vier etappes die eraan voorafgingen. Want zonder die jaren vol bijzondere ontmoetingen, indrukwekkende landschappen, historische ontdekkingen en soms ronduit absurde situaties, zou deze laatste etappe nooit dezelfde betekenis hebben gehad. Het voltooien van de MRA Iron Curtain Trail is namelijk veel meer dan het afvinken van vijf afzonderlijke etappes. Het is het verhaal van een reis die uiteindelijk groter bleek te zijn dan de som der delen.
Seizoen 1 – 2022
Van Grense Jakobselv naar Riga – 8.984 kilometer in 17 dagen
Over deze eerste etappe verscheen in 2025 al een uitgebreid artikel, dus laat ik proberen bijna negenduizend kilometer samen te vatten in één veel te lange zin: twee jaar uitstel door corona, geannuleerde hotels in Rusland vanwege de oorlog in Oekraïne, de eerste drie dagen direct 3.415 (!) kilometer knallen naar Grense Jakobselv, het meest noordoostelijke puntje van Noorwegen, eindeloze gravelwegen, ontelbare rendieren die zonder enige vorm van verkeersinzicht de weg overstaken, rijden waar het eigenlijk niet mocht, maar stiekem toch kon 😉, indrukwekkende Winter War-musea in Finland, verlaten grensposten waar de geschiedenis nog voelbaar aanwezig was, eindeloos ploeteren en omvallen in de modder, en zóveel tranen met tuiten gelachen met mijn maat Serge dat het vizier regelmatig open moest om niet volledig te beslaan.
Seizoen 2 – 2023
Van Riga naar Lübeck – 5.473 kilometer in 14 dagen
Eigenlijk zou ik een boek moeten schrijven. Terwijl ik de oude reisverslagen teruglees voor dit artikel, schiet ik regelmatig hardop in de lach. Wat hebben Serge en ik onderweg een hoop vreemde, onhandige en ronduit grappige dingen meegemaakt 😆.
De MRA Iron Curtain Trail begon voor ons pas echt in Riga, waar we een jaar eerder waren geëindigd. De Baltische Staten verrasten ons positief. Geen spectaculaire bergpassen of eindeloze haarspeldbochten, maar rustige wegen, vriendelijke mensen, uitgestrekte bossen en volop mogelijkheden om dicht langs de voormalige grens van Oost en West te rijden. Regelmatig kwamen we terecht op verlaten militaire terreinen en plekken waar de Koude Oorlog nog altijd voelbaar aanwezig leek. Dat gevoel werd versterkt door de geschiedenis van de Baltische Weg. In 1989 vormden ongeveer twee miljoen Esten, Letten en Litouwers een menselijke keten van Tallinn via Riga naar Vilnius. Een indrukwekkend vreedzaam protest dat uiteindelijk bijdroeg aan het herstel van hun onafhankelijkheid. Wie door deze landen reist, merkt dat die geschiedenis nog altijd leeft.
Een van de meest memorabele dagen bracht ons naar de Russische enclave Kaliningrad. Dat kwam vooral door Serge. Hij verzamelt vlaggen van landen waar hij doorheen gereden heeft en Rusland ontbrak nog in zijn collectie. Dus Rusland zouden we aandoen, linksom of rechtsom 😆.
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. De eerste grensovergang was gesloten. De tweede ook. Pas bij de derde poging mochten twee stoffige motorrijders en hun zwaarbeladen machines daadwerkelijk Rusland binnen. Wat volgde was een surrealistische dag vol controles, formulieren, wachttijden en een sfeer die moeilijk te omschrijven is. Sommige Russen gaven ons een vriendelijke duim omhoog, anderen keken ons aan alsof we op een andere planeet waren geland. Van wat we zagen oogde het vaak wat grauw en troosteloos, maar juist daardoor maakte het indruk. Het voelde alsof we heel even een andere wereld waren binnengereden.
Het verlaten van Rusland bleek nog lastiger. Bij de Poolse grens werden we aanvankelijk geweigerd. Een hotel zoeken in Kaliningrad zagen we niet echt zitten, dus bleven we koppig bij het hek staan wachten. Uiteindelijk gingen de versperringen toch open, waarna nog urenlange controles volgden. We werden langs een eindeloze reeks loketten gestuurd, de bagage werd gecontroleerd, de motoren geïnspecteerd en wijzelf gefouilleerd. Nog net geen anale visitatie gelukkig 😅. Op een gegeven moment wilden de Poolse grenswachten zelfs weten hoeveel benzine er nog in onze tanks zat. Pas laat in de avond bereikten we opgelucht ons hotel.
Een paar dagen later leidde een ogenschijnlijk prima onverhard pad ons naar een half vergane brug met een duidelijk verbodsbord. Wat doe je dan? Precies. Zijkoffers eraf, motoren eroverheen, zijkoffers er weer op en verder 😅. Een paar kilometer later stond een gesloten slagboom dwars over de route. Teruggaan was geen optie. Gelukkig kwam meesterklusser Serge in actie 🔧. Met een inbussleutel uit zijn gereedschapset wist hij na wat gepiel de slagboom open te krijgen. Onze vreugde was van korte duur, want een paar kilometer verder stonden we opnieuw voor een afgesloten terrein. Via twee voetgangershekken en een flinke dosis improvisatie bereikten we uiteindelijk toch weer een normale weg. Niet alles wat op een kaart logisch lijkt, blijkt dat in de praktijk ook te zijn.
Daarnaast bezochten we onder meer Hel, Kolberg en het indrukwekkende Kolos van Prora op Rügen. Dit gigantische nazi-project moest ooit plaats bieden aan 10.000 vakantiegangers en strekt zich uit over maar liefst 4,5 kilometer. Een bouwwerk dat zo absurd groot is dat je het eigenlijk met eigen ogen moet zien.
Na veertien dagen eindigde seizoen 2 bij de Border Documentation Site Lübeck-Schlutup. Een plek waar de geschiedenis van het IJzeren Gordijn opnieuw tastbaar wordt en een waardige afsluiting van een etappe vol geschiedenis, avontuur en de nodige eigenwijsheid.
Seizoen 3 – 2024
Van Lübeck naar Hof – 3.578 kilometer in 8 dagen
De kortste etappe van de MRA Iron Curtain Trail, maar wel de rijkste aan herinneringen aan het IJzeren Gordijn. Zoals altijd begonnen we waar we het jaar ervoor waren geëindigd: bij de Border Documentation Site Lübeck-Schlutup. Op de tweede dag bereikten we een wat bijzondere overnachtingslocatie: Privelacker Paradiesgarten, een oude boerderij diep verscholen op het Duitse platteland. De naam had bij ons bepaalde verwachtingen gewekt 🤣, maar in plaats van een seksboerderij bleek het een ecologische en biologische boerderij te zijn. Terwijl wij dachten ergens te kunnen snoepen, bleken wij uiteindelijk zelf het snoepgoed. We werden namelijk compleet lek gestoken door alles wat daar kon vliegen.
Een van de hoogtepunten van deze etappe was de voormalige grensovergang Helmstedt-Marienborn, ooit de belangrijkste doorgang tussen Oost- en West-Duitsland. De route van West-Duitsland naar West-Berlijn liep hier dwars door het IJzeren Gordijn. Hier hadden we weer een echt Serge/Michel-momentje 😊.
Het hek stond open. Er was niemand te zien. Dus reden we naar binnen. We maakten een rondje over het enorme terrein en verbaasden ons over de omvang van het complex. Tot er ineens een medewerker uit een gebouw kwam stormen. Of hij dacht dat hij twee motorrijders nog kon inhalen weet ik niet, maar voor ons was het signaal duidelijk genoeg. “Immer gerade nach Ausgang!” Niet veel later stonden we weer buiten het terrein en lagen we bijna dubbel van het lachen. Zelfs nu, terwijl ik dit schrijf, verschijnt er weer een glimlach op mijn gezicht.
Via diverse openluchtmusea, oude grenslocaties en historische bruggen volgden we de route verder zuidwaarts naar het Dreiländereck, het voormalige drielandenpunt van West-Duitsland, Oost-Duitsland en Tsjechoslowakije. Met prachtig weer en een schitterend decor namen we daar de afsluitende vlog van het seizoen op. Maar naar huis rijden via de kortste weg? Dat zou geen Serge/Michel-ritje zijn 😆.
Omdat we toch in de buurt waren, besloten we nog een flinke omweg te maken naar het Adelaarsnest, hoog boven Berchtesgaden. De rit ernaartoe was al een feestje op zich, met honderden kilometers door het prachtige Beierse landschap en steeds meer bochten naarmate de bergen dichterbij kwamen.
Het Adelaarsnest zelf bezorgde me gemengde gevoelens. Enerzijds is het een toeristische attractie van formaat geworden, compleet met parkeerplaatsen, restaurants en grote bezoekersstromen. Anderzijds blijft het een plek met enorme historische betekenis en fenomenale uitzichten over de Alpen. Het blijft een vreemd idee dat hier ooit Hitler, Eva Braun en andere nazikopstukken rondliepen. Juist die combinatie van geschiedenis en natuur maakt het een plek die je eigenlijk een keer gezien moet hebben.
Na het Adelaarsnest volgde nog ruim duizend kilometer naar huis. Veel valt daar niet over te vertellen. Het regende regelmatig, maar Serge en ik hebben door de jaren heen geleerd dat een slecht humeur onderweg nergens toe leidt. Dus bleven we doen waar we goed in zijn: ouwehoeren, lachen en kilometers maken. Zoals filosoof Bassie ooit al wist: altijd blijven lachen 😜, ook als het soms tegenzit.
Seizoen 4 – 2025
Van Hof naar Szeged – 5.706 kilometer in 14 dagen
En daar begon het gedonder al. Letterlijk. De eerste dag bracht ons 722 kilometer verder in bijna elf uur tijd, grotendeels in stortregen en dichte mist. Ik had dat jaar nog geen meter op de motor gereden en merkte direct dat het me meer moeite kostte dan vroeger. Vooral in het Thüringer Woud zat ik verkrampt op de motor. Gelukkig bereikten we zonder kleerscheuren ons hotel en stonden we een dag later bij het inmiddels bekende voormalige drielandenpunt van West-Duitsland, Oost-Duitsland en Tsjechoslowakije, klaar voor de startvlog. Seizoen 4 kon beginnen.
Hoewel we onderweg minder locaties tegenkwamen die direct verband hielden met het IJzeren Gordijn dan in het jaar ervoor, liet de geschiedenis zich nog altijd voelen. Een schrijnend voorbeeld daarvan was het verlaten dorp Cetviny. Door oorlog, verdrijvingen en de aanleg van de grenszone werd de bevolking meerdere keren verplaatst, totdat uiteindelijk iedereen moest vertrekken. Het dorp hield simpelweg op te bestaan.
Toertocht Italië: een reis naar de legendarische racecircuits in Noord-Italië
Een van de meest indrukwekkende plekken was The Gateway to Freedom bij Devín Castle in Slowakije. Het monument herdenkt de honderden mensen die tussen 1945 en 1989 omkwamen tijdens hun poging om uit Tsjecho-Slowakije te vluchten. Daarnaast staat een monument met de beroemde woorden van Churchill over het IJzeren Gordijn. Een plek die je stil maakt. Even later bereikten we de Andau-brug, de historische vluchtroute van duizenden Hongaren tijdens de opstand van 1956. Tegenwoordig is het een eenvoudige fiets- en wandelbrug, maar met een groot verhaal.
Natuurlijk konden we het niet laten om er heel braaf-ongehoorzaam toch even met de motor overheen te rijden 😉. Een seizoen zonder Serge/Michel-momentjes kan natuurlijk niet 😆. Aan de overkant besloot Serge dat een geitenpad vast een goed idee was. Dat bleek iets optimistischer gedacht dan uitgevoerd. Eerst gras. Toen grind. Daarna lag ik ineens op mijn rug naar de lucht te kijken 😅. Een kleine schuiver. Een paar krasjes op de motor. Een gekrenkt ego en een pijnlijke rug. Niets wat een dosis diclofenac en een koud biertje niet konden verhelpen.
Waar dag 5 de meest uitdagende was, werd dag 6 zonder twijfel de meest bijzondere. In het Hongaarse Felsőcsatár ontmoetten we Sándor Goják, voormalig grenswachter en oprichter van het lokale IJzeren Gordijn Museum. Sándor ontving ons met een warme glimlach en een glas zelfgemaakte wijn. Vervolgens vertelde hij zijn verhaal. Geen geschiedenisles uit een boek, maar herinneringen uit de eerste hand. Over jonge dienstplichtigen, gevaarlijke mijnenvelden en vrienden die het niet overleefden. Zijn ogen wisselden moeiteloos tussen verdriet, trots en weemoed. Wij voelden ons vereerd dat we deze verhalen rechtstreeks van iemand mochten horen die er zelf onderdeel van was geweest.
De dagen daarna brachten nog meer gravel, temperaturen ruim boven de dertig graden en een ongemakkelijke ontdekking. Voor het eerst begon ik echt te merken dat ik ouder werd. Motorrijden ging me niet meer vanzelf af. Ik moest harder werken, raakte sneller vermoeid en merkte dat ik soms onzeker werd op momenten waarop ik vroeger zonder nadenken doorreed. Serge deed zijn uiterste best om me gerust te stellen, maar de onzekerheid bleef. Gelukkig wachtte in Szeged een welverdiende rustdag. Een prachtige stad waar we de eindvlog van seizoen 4 opnamen en even konden bijkomen. Maar naar huis rijden via de snelste route? Dat zou wederom geen Serge/Michel-ritje zijn 😆.
Dus maakten we een omweg via de Transalpina Road in Roemenië. De hoogste weg van het land en zonder twijfel een van de mooiste bergwegen van de Karpaten. Officieel gesloten, maar onofficieel konden we gewoon doorrijden 😆. Verkeer was vrijwel afwezig, de uitzichten spectaculair, maar de eindeloze haarspeldbochten maakten me ook hier duidelijk dat de jaren begonnen te tellen.
Alsof dat nog niet genoeg was, volgde daarna de Transfăgărășan Road. Het berenparadijs van Roemenië. We zagen meerdere beren van dichtbij en Serge reed alleen door totdat een afgesloten weg zelfs Serge uiteindelijk dwong om om te keren.
De alternatieve route bleek een stuk minder romantisch. Temperaturen van 37 graden, eindeloze files, opgebroken wegen en een lucht die langzaam veranderde van donkergrijs naar bijna zwart. Op onze telefoons verschenen zelfs waarschuwingen voor extreem weer. Maar ook dit keer kwamen we er weer door. Zonder kleerscheuren. En met de wetenschap dat er nog maar één seizoen resteerde. De grande finale kwam steeds dichterbij.
Seizoen 5 – 2026 (De Grande Finale)
Van Szeged naar Rezovo – 7.820 kilometer in 22 dagen
We doorkruisten tijdens dit laatste seizoen maar liefst twintig landen, passeerden ontelbare grensovergangen en kwamen onderweg alles tegen wat een reis onvergetelijk maakt: indrukwekkende natuur, uitdagende wegen, bijzondere ontmoetingen, rijkdom, armoede, tegenslagen, hilarische momenten en flink afzien. Maar uiteindelijk draaide alles om twee momenten: de MRA Iron Curtain Trail voltooien en veilig thuiskomen! Samen maakten die twee momenten dit seizoen tot het magnum opus van vijf jaar MRA Iron Curtain Trail.
Met de ervaringen van het jaar ervoor besloten we het verstandig aan te pakken. Niet in één ruk naar Szeged rijden, maar twee dagen uittrekken voor de heenreis. Het was een voorspoedige rit en een helse nacht. Ik werd wakker van een hevige krampaanval in mijn linkerdijbeen. Strompelend zocht ik mijn medicijntasje op voor een diclofenac. De pijn zakte langzaam weg, maar het bleek de eerste van vele slapeloze nachten te worden.
Een dag later arriveerden we in Szeged. Op het balkon van ons hotel namen we de startvlog op van het vijfde en laatste seizoen. Vanaf dat moment waren de snelwegen voorlopig verleden tijd. Nauwelijks onderweg werden we al getrakteerd op kilometers opgebroken asfalt en een onverwachte offroadroute tussen de akkers. De toon was gezet.
De vierde dag werd direct een klassieker. Ruim dertien uur onderweg voor slechts vierhonderd kilometer. Het pontje over de Donau besloot die dag simpelweg niet te verschijnen, wat resulteerde in een omweg van bijna drie uur. Gelukkig maakte Servië veel goed. Prachtige routes langs de Donau wisselden strak asfalt af met modder, gravel, diepe kuilen vol water en honden die zich vastbeten in je motorlaars. Maar het echte werk kwam pas toen we een karrenspoor door de akkers volgden. De modder was zo vet en glibberig dat onze allroadbanden volledig kansloos waren. We besloten om te keren en een alternatieve route te zoeken. Achteraf gezien was het een klein wonder dat we daar overeind zijn gebleven. Toen nog wel 😅.
Die avond sliepen we in een eeuwenoud Servisch landhuis dat rechtstreeks uit een horrorfilm leek te komen. Krakende vloeren, donkere gangen en een inrichting die al decennia onaangeroerd leek. Gelukkig stond daar een uiterst vriendelijke beheerster tegenover die een fantastisch Servisch traditioneel diner voor ons had bereid.
De dagen daarna volgden meer avonturen dan ik hier ooit kan beschrijven. Wegen met enorme, diepe gaten waarvan ik dacht dat ik het magma onderin zag glinsteren 😆, een prachtige kloof in Bulgarije, een picknick naast een waterval en een paar krappe haarspeldbochten door indrukwekkende landschappen. Maar dag 8 staat in mijn geheugen gegrift…
Ruim tien uur onderweg voor slechts 352 kilometer. De dag begon fantastisch met een schitterende single-track door de Bulgaarse bergen. Smalle paden, prachtige uitzichten en precies waarvoor we deze reis maakten. Daarna veranderde avontuur langzaam in overleven. In Griekenland kregen we alles voorgeschoteld wat ik als motorrijder liever vermijd: modder, stenen, diepe geulen, losse gravel en temperaturen rond de dertig graden. En toen ging het mis.
Ik schatte een karrenspoor verkeerd in, probeerde nog te corrigeren, voelde het voorwiel wegglijden en lag een fractie van een seconde later met een stevige vloek weer op mijn ouwe bakkes. Gelukkig viel de schade mee. Een gekneusde hand, een flink verbogen stuur en opnieuw een deuk in mijn zelfvertrouwen. Dat laatste was misschien nog wel het ergst. Vorig jaar had ik al gemerkt dat het motorrijden me minder gemakkelijk afging dan vroeger. Nu, midden in de Griekse hitte, op een motor met een krom stuur en met nog vele kilometers offroad voor de boeg, sloeg de twijfel echt toe. Ik vertelde het niet aan Serge. Hij deed er alles aan om me gerust te stellen, maar diep van binnen vroeg ik me af of ik deze reis nog wel heelhuids zou afmaken. 😔
Alsof dat nog niet genoeg was, volgde een lange en warme grenscontrole richting Turkije. Eenmaal over de grens werden we direct ondergedompeld in complete chaos. Claxons, verkeer, drukte en overal beweging. Tussen al die hectiek klonk vanuit de moskeeën de oproep tot gebed. Een bijzonder moment waarop ineens duidelijk werd dat we echt in Turkije waren aangekomen. En toen kwam dag 10.
19 mei 2026. Na vijf jaar, vijf etappes en ruim 28.000 kilometer langs het voormalige IJzeren Gordijn stonden we eindelijk in Rezovo, aan de Zwarte Zee. Op de grens van Bulgarije en Turkije. Wat in 2018 begon als een droom, in 2019 een idee werd, in 2020 een plan en vervolgens door corona twee jaar werd uitgesteld, lag ineens achter ons. We hadden het écht gedaan! 🏍️🌍 Van Grense Jakobselv aan de Barentszzee, zo dicht mogelijk langs het voormalige IJzeren Gordijn, naar Rezovo aan de Zwarte Zee!
Met de vlag van Bulgarije achter ons, de vlag van Turkije voor ons en met uitzicht op de Zwarte Zee namen we de eindvlog op. Duizenden herinneringen in mijn hoofd, trots, melancholie, vol gevoel en dan een kameraadschappelijke omhelzing, een traantje en vooral euforie! 🥹 We hadden het écht gered.
De MRA Iron Curtain Trail was voltooid. 🏁 Na vijf jaar voelde de finish bijna onwerkelijk.
Maar de reis was nog niet voorbij. Er lagen nog bijna vierduizend kilometer tussen ons en thuis. Ik was moe. Heel moe. 😮💨 De krampaanvallen bleven terugkomen, mijn rug protesteerde door het verbogen stuur en mijn energiepeil was tot een minimum gezakt. Daarom maakte ik één afspraak met Serge: geen offroadpaden meer en geen extreem technische routes. Het belangrijkste was nu om veilig thuis te komen. Het betekende overigens niet dat het avontuur voorbij was.
Onderweg bezochten we de indrukwekkende slagvelden van Gallipoli, genoten we van het prachtige Prizren in Kosovo en reden we dwars door Albanië naar het adembenemende Montenegro. In Mostar werden we verwend met een gastvrijheid die zelfs na duizenden reiskilometers nog indruk maakte. Vooral Kosovo en Bosnië-Herzegovina hebben mijn hart gestolen. Soms betekent vriendschap ook loslaten. 🤝
Op dag 17 reed Serge de legendarische Jadranska Magistrale, een van de mooiste kustwegen van Europa. Ik koos voor de kortere en eenvoudigere route naar onze volgende overnachtingsplaats. Met alle pijntjes en vermoeidheid was dat simpelweg de verstandigste keuze. Het voelde vreemd. Maar ook goed. Want veilig thuiskomen was inmiddels belangrijker geworden dan nog één spectaculaire route extra.
De laatste dagen werden gekenmerkt door hitte. Heel veel hitte. Op de snelwegen van Noord-Italië liep het kwik op tot 39 graden en ook verder richting Nederland bleef het verzengend warm. En toen was daar ineens zaterdag 30 mei 2026. De dag waarop we thuiskwamen. De dag waarop vijf jaar MRA Iron Curtain Trail ten einde kwam. De dag waarvan later mijn kleinkinderen zullen zeggen: “Opa, we hebben dit verhaal al genoeg gehoord 😆”. De afsluitende receptie van de MRA Iron Curtain Trail.
Receptie MRA Iron Curtain Trail – Park Vliegbasis Soesterberg
Shelter 611
Vanuit een kasteelhotel in Valkenburg reden we op zaterdag 30 mei met een brok in de keel naar Soesterberg. Ongeveer tien kilometer voor de bestemming hadden we afgesproken met leden van de Army Vehicle Club. Liefhebbers en eigenaren van historische militaire voertuigen. Wat een aardige mensen. En wat een indrukwekkende voertuigen. Ik had toen al moeite om mijn emoties onder controle te houden. Samen vormden we een bijzondere colonne. Tien historische militaire voertuigen voorop, Serge en ik erachter. Zo reden we de laatste kilometers van de MRA Iron Curtain Trail. De allerlaatste kilometers.
Bij de ingang van Park Vliegbasis Soesterberg moesten Serge en ik even wachten totdat alle militaire voertuigen waren geparkeerd. Toen kwam Corjan van MyRoute-app naar me toe om me de hand te schudden. De fotograaf stond klaar. En ineens was daar het besef. Het was voorbij. Vijf jaar voorbereiding, vijf etappes, ruim 32.000 kilometer, honderden uren op de motor, ontelbare herinneringen en duizenden foto’s en videobeelden. Ik hield het niet meer droog.
Ik had nooit gedacht dat het me zo zou raken, maar de emoties kwamen gewoon binnen. Doodmoe, oververhit, maar vooral gelukkig reden we onder de finishboog door. En daar stonden ze. Ruim 250 motorrijders. De militaire voertuigen. Het team van MyRoute-app. Vrienden. Familie. En mijn vrouw en twee kinderen. Kan het nog mooier? 🥹
Wat volgde was een fantastische dag vol handdrukken, gesprekken, muziek, herinneringen en verhalen. Ik was trots op wat Serge en ik samen hadden bereikt. Trots op het team van MyRoute-app dat dit project jarenlang heeft ondersteund. Trots op mijn gezin, dat mij al die jaren de ruimte heeft gegeven om deze droom na te jagen. Maar boven alles voelde ik dankbaarheid. Dankbaar dat ik samen met Serge de volledige MRA Iron Curtain Trail heb mogen voltooien. Dankbaar voor alles.
Magnum opus × 2
Toen we op 19 mei 2026 aan de Zwarte Zee stonden, wist ik het eigenlijk al. De Grande Finale was niet alleen het magnum opus van de MRA Iron Curtain Trail. Het was ook mijn persoonlijke magnum opus. Een conclusie met een glimlach én een traan.
Na jarenlang reizen op de motor, tienduizenden kilometers door Europa en Azië, eindeloze avonturen, onvergetelijke ontmoetingen en meer bijzondere momenten dan ik ooit had durven dromen, voelde ik dat het genoeg was geweest. Niet omdat ik reizen niet meer leuk vind. Integendeel. Maar omdat ik merkte dat mijn lichaam steeds vaker iets anders vertelde dan mijn hoofd. De angst om geblesseerd te raken werd groter. Het afzien in stortregen, hitte, modder en eindeloze dagen op de motor begon meer energie te kosten dan het mij opleverde. Ik heb enorm veel respect voor motorrijders die dit op latere leeftijd nog blijven doen, maar voor mij voelde dit als het juiste moment om een punt te zetten achter dit hoofdstuk. Dat besef verklaart misschien ook de emoties bij de finish. Het was niet alleen het einde van een reis. Het was ook het einde van een tijdperk.
Toch voelt dat helemaal niet verdrietig. Want waar de ene deur sluit, gaat een andere open. Ik blijf reizen. Ik blijf nieuwe plekken ontdekken. Ik blijf motorrijden. Alleen anders. Met de MyRoute-Van, met kortere motorritten op een lichte motor en met dezelfde nieuwsgierigheid die mij al mijn hele leven drijft. De MRA Iron Curtain Trail is voltooid. Wat blijft zijn de herinneringen, de trots en de dankbaarheid. Echt, ik blijf reizen tot mijn laatste snik, want de mooiste herinneringen worden onderweg gemaakt!
Meer informatie vind je op: mraironcurtaintrail.com
Tekst en foto’s: Michel van Hagen
