Iedereen kan zich die MotoGP-race tijdens de TT Assen in 2018 nog wel herinneren, toen er maar liefst 175 keer werd ingehaald. Die tijd ligt inmiddels ver achter ons, want anno 2026 wordt er nog nauwelijks ingehaald en lijkt het qua spanning, zeker vooraan, soms wel op Formule 1. Aan de hand van statistieken toont MOTO73 aan dat het hoog tijd wordt dat de nieuwe technische regels hun intrede doen!
Natuurlijk is de ene MotoGP-race spannender dan de andere. En daardoor is het ene seizoen ook boeiender dan het andere. Dat is altijd al zo geweest. Maar de laatste jaren is er wel een trend ontstaan waarbij er, zeker vooraan in het MotoGP-veld, minder gebeurt dan vroeger. In de eerste ronden van een race zijn er bijna altijd wel wat schermutselingen. Dat is logisch. Maar na zo’n drie ronden neemt dat flink af. Er zijn nog maar weinig gevechten vooraan in het veld. Er wordt eigenlijk bijna alleen nog ingehaald wanneer een rijder duidelijk een beter tempo heeft. Vaak is het één inhaalactie, waarna de betreffende rijder meteen wegrijdt. Bovendien levert het langdurig kort achter een andere rijder rijden problemen op met de bandendruk. Gevechten die rondenlang voortduren, zijn daardoor uiterst zeldzaam. De onderlinge verschillen zijn ook vaak net te groot om echt van een gevecht te kunnen spreken. Coureurs rijden vaak op eilandjes, op een paar tienden tot een seconde afstand van elkaar.
Spanning gezocht
Maar wanneer zitten we nou nog echt langere tijd op het puntje van onze stoel tijdens een MotoGP-race? En hoe vaak komt het nog voor dat er in de laatste ronde wordt ingehaald voor de overwinning of dat een kopgroep van start tot finish bij elkaar blijft? De titelstrijd was de afgelopen vijf jaar vaak spannend, met regelmatig een ontknoping tijdens de laatste Grand Prix van het seizoen. Denk aan de strijd van Francesco Bagnaia, eerst met Fabio Quartararo en later met Jorge Martín. Maar die spannende titelstrijd kwam niet zozeer door voortdurend geweldige races, maar vooral doordat er veel verschillende winnaars waren. Toen Marc Márquez tijdens zijn periode bij Repsol Honda domineerde, vooral in 2019 maar ook in de jaren daarvoor, waren de races over het algemeen spannender, ondanks dat de strijd om het kampioenschap minder spannend was.
Bij velen heerst het gevoel dat de MotoGP de laatste jaren minder spannend is geworden. Maar is dat alleen een gevoel of is dat ook echt zo? Natuurlijk blijft het subjectief of een race interessant of spannend is. In deze analyse hebben we aan de hand van vijf factoren beoordeeld hoe spannend een race was. De belangrijkste onderdelen zijn inhaalacties vooraan in het veld na de eerste drie ronden, sensationele en chaotische gebeurtenissen, de aanwezigheid van een grote kopgroep die bij elkaar blijft en de vraag of de strijd om de overwinning pas in de laatste ronde wordt beslist. Uiteindelijk zorgen de factoren samen voor een eindscore. Hoe hoger de score, hoe spannender het seizoen.
De strijd is te vroeg gestreden
De intro van dit artikel begon met de legendarische MotoGP-race tijdens de TT Assen in 2018, toen er maar liefst 175 keer werd ingehaald. Zelfs zo’n kleine tien jaar geleden was dat vrij ongebruikelijk. Het leek meer op een Moto3-race dan op een MotoGP-race. Toch kwamen dergelijke gevechten tot zo’n drie jaar geleden veel vaker voor dan tegenwoordig. Denk bijvoorbeeld aan de MotoGP-race op Phillip Island in 2022, die werd gewonnen door Álex Rins op een Suzuki en waarbij zeven rijders bij elkaar de laatste ronde ingingen. Bij het bekijken van de statistieken van de afgelopen tien seizoenen is een duidelijke dalende trend zichtbaar in de seizoensscores. Vooral de laatste drie jaar is de eindscore flink afgenomen. De belangrijkste reden daarvoor is het gebrek aan spannende ontknopingen. De races zijn vaak al voor de slotfase beslist. Het komt nog maar zelden voor dat meerdere rijders vooraan binnen een halve seconde van elkaar de laatste ronde ingaan. Ook gebeurt het steeds minder vaak dat een grote kopgroep bij elkaar blijft. De races zijn tegenwoordig soms nog wel sensationeel, maar vaak komt dat door bijzondere omstandigheden. Denk aan wisselend weer, rijders die problemen hebben met hun bandendruk of een leider die ten val komt. Maar niet doordat de rijders wiel aan wiel rijden. Spannende ontknopingen zoals tussen Andrea Dovizioso en Marc Márquez in de periode van 2017 tot en met 2019, waarbij de race met een inhaalactie in de laatste bocht werd beslist, komen steeds minder vaak voor. Maar zij waren niet de enigen, want Márquez had in 2019 ook duels met Álex Rins (Silverstone) en Fabio Quartararo (Buriram), die met een inhaalactie in de laatste bocht werden beslist. Het zegt veel dat dit jaar tijdens de eerste zeventien Grands Prix geen enkele keer de nummers één en twee binnen een halve seconde van elkaar de laatste ronde ingingen. Bij de sprintraces gebeurde dit wel vier keer, maar slechts één keer kwam het daadwerkelijk tot een inhaalactie in de laatste ronde. En dat was toen Marc Márquez in Thailand een positie moest teruggeven aan Pedro Acosta. Kun je dat dan eigenlijk wel een inhaalactie noemen?
Jeffrey Buis stopt met racen: “Ik deed alleen mee om te winnen”
Techniek als spelbreker
Maar waarom is de MotoGP de afgelopen tien jaar aanzienlijk saaier geworden? De belangrijkste oorzaken liggen bij de technische ontwikkelingen. De toenemende aerodynamica op de motoren heeft het inhalen een stuk lastiger gemaakt. Tien jaar geleden kon een coureur relatief dicht achter zijn voorganger rijden, laat remmen en een aanval inzetten. Tegenwoordig veroorzaken de aerodynamische vleugels veel meer turbulentie achter de motor, waardoor een achtervolger minder neerwaartse druk op zijn voorwiel heeft. Ook is het lastiger geworden om meerdere bochten achter elkaar druk uit te oefenen op je voorligger. Vroeger kon een coureur drie bochten lang een aanval voorbereiden. Tegenwoordig moet hij soms eerst afstand nemen om zijn voorband weer op temperatuur te laten komen. En dat brengt ons bij het tweede probleem.
De huidige Michelin-voorband is erg gevoelig voor temperatuur en druk. Wanneer een coureur dicht achter iemand rijdt, kan de bandendruk stijgen. De motor wordt dan lastiger af te remmen en te sturen. Daardoor zie je regelmatig dat een coureur zichtbaar sneller lijkt, maar toch niet kan inhalen.
Ook de overmacht van Ducati in de afgelopen drie tot vier seizoenen heeft niet bijgedragen aan de spanning. In het verleden hadden motoren verschillende karaktereigenschappen, maar waren ze wel aan elkaar gewaagd. Denk aan de hoge bochtensnelheid van Yamaha tegenover de Ducati, die razendsnel was op de rechte stukken. Dit zorgde voor meer inhaalacties dan wanneer twee gelijkwaardige motoren tegen elkaar racen. Maar ook nu Aprilia gedurende het seizoen 2025 steeds meer aansluiting heeft gevonden, heeft dit niet meteen geresulteerd in een hogere eindscore op de factoren die voor een spannende race zorgen. Vroeger zag je coureurs regelmatig worstelen met hun motor. Het achterwiel brak uit, de voorkant kwam omhoog en de motor bewoog flink tijdens het remmen. De geavanceerde elektronica, aerodynamica en rijhoogtesystemen zorgen ervoor dat de motor veel stabieler blijft. Dat maakt de machines ongelooflijk snel, maar verkleint ook bepaalde verschillen tussen de coureurs.
Sprint is geen wondermiddel
In 2023 werd de Sprint op zaterdag ingevoerd. De voornaamste reden was om de entertainmentwaarde van de zaterdag te vergroten. Maar de onderliggende gedachte was ongetwijfeld ook om de afnemende spanning van de Grand Prix-races terug te vinden in een korte sprintrace. Na bijna vier seizoenen komen de eindscores van de Sprint-seizoenen echter niet in de buurt van die van zo’n acht tot tien jaar geleden. Sterker nog, de Sprint zorgt nauwelijks voor meer spanning dan de Grand Prix-races. Ook daar valt het aantal inhaalacties om de koppositie in de laatste ronde behoorlijk tegen. In bijna vier seizoenen is het slechts drie keer voorgekomen dat de koppositie in de laatste ronde nog wisselde. Voorlopig kan dan ook de conclusie worden getrokken dat de Sprint niet het redmiddel is om de spanning terug te brengen. De MotoGP is alsmaar sneller en technisch indrukwekkender geworden, maar heeft tegelijkertijd een deel van de spanning in de races verloren. Het blijft ook een lastige balans. Wanneer alle technologische ontwikkelingen zouden worden stopgezet, zou dat ongetwijfeld voor meer spanning zorgen. Dat is echter ook niet de bedoeling van een technische sport, en zeker niet van een prototypeklasse als de MotoGP.
Alle hoop op 2027
De MotoGP is de afgelopen tien jaar een stuk saaier geworden. Dat is op basis van deze statistieken een feit. De hoop is gevestigd op 2027, wanneer het nieuwe technische reglement zijn intrede doet. De motoren gaan terug van 1000 cc naar 850 cc en de Michelin-banden worden ingewisseld voor Pirelli’s. Maar vooral de beperkingen op de aerodynamica en het afschaffen van de rijhoogtesystemen moeten ervoor zorgen dat het aantal inhaalacties, spannende ontknopingen en grote kopgroepen in de MotoGP gaat toenemen. Het grote vraagteken zit vooral bij de Pirelli-banden. Wanneer deze, net als de huidige banden, erg gevoelig zijn voor temperatuur en druk, kan het nog steeds een uitdaging worden om langere tijd achter iemand te rijden. Kunnen we dan eind volgend jaar al conclusies trekken over de vraag of het nieuwe technische reglement voor meer spanning zorgt? Deels, want als de eindscore op basis van de vijf factoren flink omhooggaat, is dat natuurlijk een positief signaal. Toch zegt dat nog niet alles, want het ene seizoen is simpelweg spannender dan het andere. Het gaat erom dat er over meerdere jaren een trend zichtbaar wordt. Hopelijk laat die zien dat MotoGP-fans weer vaker tot aan de finish op het puntje van hun stoel zitten.
Foto’s: ANP, MotoGP
Wanneer is een race spannend?
[1] Interessant
Meer dan vijf inhaalacties binnen de top 3 na drie ronden, een ontknoping in de laatste ronde of een sensationeel verloop.
[2] Interessant zonder bijzondere omstandigheden
Zoals het weer, een rode vlag, bandenspanning of een crash.
[3] In de laatste ronde nog niet duidelijk wie er wint
De leider en de nummer twee beginnen de laatste ronde met een onderling verschil van maximaal 0,5 seconde.
[4] Spannende ontknoping
Minimaal één inhaalactie om de eerste plaats in de laatste ronde.
[5] Kopgroep langere tijd bij elkaar
Gedurende minimaal de helft van de race rijdt een groep rijders vooraan dicht bij elkaar.
Wat een prima analyse. Inderdaad de spanning is er vaak niet meer. Ik heb live 2018 in Assen meegemaakt wat een feest was dat. Ik hoop echt dat de nieuwe MotoGP motoren meer spanning gaan geven. Ik heb voor volgend jaar weer een abnonnement maar las het weer een dure (F1) optocht wordt dan ga ik na heel veel jaren meestoppen. (niet met motor rijden hoor.. 😉 )