Soms verandert een Grand Prix in complete chaos. Door regen, massale valpartijen, technische problemen, vreemde beslissingen of simpelweg pure pech verliepen sommige races totaal anders dan vooraf werd verwacht. Na de succesvolle eerste twee delen richten we ons nu niet op de 500cc en MotoGP, maar op de overige Grand Prix-klassen. De zoektocht leverde een lange lijst op van dertig bizarre wedstrijden. In deel 3 nemen we je mee naar vijftien races die nog altijd verbazen, verwonderen en soms nauwelijks te geloven zijn. Nog eens vijftien ongelooflijke races bewaren we voor een volgende keer.
Bizarre 500cc- en MotoGP-races: toen niets ging zoals gepland #1
2021 – Moto3 – Qatar
Winnen vanuit de pitstraat
Pedro Acosta maakte een stormachtig debuut in de Grand Prix. In zijn eerste jaar in de Moto3 werd hij meteen wereldkampioen. Maar vooral aan het begin van het seizoen maakte de wereld kennis met zijn enorme talent. In zijn allereerste Grand Prix werd Acosta tweede. Een week later werd er vanwege de COVID-periode opnieuw in Qatar gereden. Deze keer moest hij samen met zes andere rijders vanuit de pitstraat starten, omdat ze tijdens de trainingen voor gevaarlijke situaties hadden gezorgd door te wachten op een sleepje voor een snelle ronde. Acosta presteerde die dag iets wat voor onmogelijk werd gehouden. Na de eerste ronde reden de pitstraatstarters al negen seconden achter de kop. Maar vanaf het begin was deze groep, onder aanvoering van Acosta, Sergio García en Romano Fenati, sneller dan de rijders vooraan. Met nog zes ronden te gaan wisten ze aan te haken bij de enorme kopgroep. Voor Acosta was het verhaal daarmee nog niet afgelopen. Hij denderde door de groep en pakte bij het ingaan van de slotronde de leiding, om die vervolgens niet meer af te staan. Zijn eerste Grand Prix-zege én de eerste rijder die ooit vanuit de pitstraat wist te winnen. En dat op 16-jarige leeftijd.
2000 – 250cc – Grand Prix van Groot-Brittannië
Een zege uit het niets
Zoals wel vaker in Engeland was het wisselvallig weer, zo ook tijdens deze 250cc-race op Donington Park. De rijders stonden voor een lastige keuze: regenbanden, intermediates of slicks? De meeste rijders kozen voor intermediates, terwijl Ralf Waldmann – startend vanaf de tweede rij – als een van de weinigen voor regenbanden koos. In de beginfase was de baan nog opdrogend en reed Waldmann aan de rand van de top tien. Maar in de slotfase begon het ineens keihard te regenen. De Aprilia-coureur kwam razendsnel naar voren, maar winnen leek onmogelijk. Met nog twee ronden te gaan lag de Duitser nog vijfde, op vijfentwintig seconden van leider Olivier Jacque. In de laatste ronde schoof Waldmann op naar de tweede plaats. Bij het aanremmen van de laatste bocht lag hij nog enkele motorlengtes achter Jacque. Waldmann rook zijn kans. Met een strakke binnenlijn wist de Aprilia-coureur Jacque (Yamaha) compleet te verrassen en behaalde hij zo de meest verrassende – en tevens laatste – Grand Prix-zege uit zijn carrière.
1985 – 125cc – Grand Prix van San Marino
Italiaanse thriller in Misano
Nadat Ángel Nieto jarenlang had gedomineerd in de 125cc, was hij er in 1985 niet meer bij in deze klasse. De titelstrijd ging tussen twee Italianen en zou tijdens de laatste Grand Prix, in eigen land, worden beslist. Pier Paolo Bianchi had de beste papieren, wat hem zijn vierde wereldtitel zou opleveren. De MBA-coureur begon de laatste race met vijf punten voorsprong op Fausto Gresini, die voor Garelli reed. Bianchi leek in Misano aanvankelijk op rozen te zitten door al vroeg de leiding te pakken. Ook toen Gresini hem voorbijging en wegreed, was er nog niet veel aan de hand, want met een tweede plaats zou Bianchi ook wereldkampioen worden. Het werd hem echter lastig gemaakt door Gresini’s teamgenoot Ezio Gianola en, opvallend genoeg, ook door Maurizio Vitali. Laatstgenoemde reed eveneens met een MBA – net als Bianchi – maar kwam in de 250cc uit voor Garelli en koos duidelijk partij voor deze werkgever. Als Bianchi derde of lager zou eindigen, ging de titel naar Gresini. Ondanks de voortdurende aanvallen reed Bianchi met nog vijf ronden te gaan nog altijd op de tweede plaats. Maar tot een geweldige ontknoping kwam het niet: Bianchi’s motor kreeg technische problemen en hij moest de pits opzoeken. Gresini won de Grand Prix voor teammaat Gianola en pakte voor eigen publiek zijn eerste wereldtitel.
2004 – 125cc – Grand Prix van Qatar
Exact gelijk over de streep
Tijdens de allereerste Grand Prix op het Losail International Circuit in Qatar kon zelfs een finishfoto geen uitsluitsel geven over de winnaar van de 125cc-race. Álvaro Bautista, uitkomend voor (Clarence) Seedorf Racing (#18, Aprilia), reed lange tijd aan de leiding, maar slaagde er niet in de 17-jarige Jorge Lorenzo (#48), de latere wereldkampioen Andrea Dovizioso (#34) en Casey Stoner (#27, KTM) van zich af te schudden. In de voorlaatste ronde verloor Bautista plotseling terrein. Lorenzo reed de volledige slotronde aan kop, maar Dovizioso (Honda) zat in zijn achterwiel. Bij het opdraaien van het rechte stuk wist de Italiaan uit de slipstream van de jonge Spaanse Derbi-coureur te komen. Beide rijders kwamen zij aan zij over de finish. Meteen haalden ze allebei hun schouders op; ze hadden geen idee wie er gewonnen had. Ook de wedstrijdleiding kon geen winnaar aanwijzen, want het duo finishte exact gelijk: 0,000 seconde verschil. Uiteindelijk ging de Grand Prix-zege naar Lorenzo, omdat hij de snelste raceronde had gereden.
1982 – Zijspannen – Grand Prix van Nederland
Toen winnen niet genoeg was
Na oponthoud door regenbuien ging de zijspanrace tijdens de TT Assen van 1982 pas rond 18.30 uur van start. Veel spanning werd er vooraf niet verwacht, want Rolf Biland en Kurt Waltisperg waren in de kwalificatie liefst vijf seconden sneller geweest dan de rest. Ook op de natte, opdrogende baan waren de Zwitsers niet te stoppen. In de laatste ronde hadden ze bijna een minuut voorsprong opgebouwd. Biland kon het zich zelfs permitteren om het zijspan enkele meters voor de finish tot stilstand te brengen. Vervolgens duwde hij samen met Waltisperg het span over de finishlijn. Een week later zorgden de Zwitsers tijdens de Grand Prix van België voor een nieuwe stunt. Ditmaal maakten ze halverwege de race een korte pitstop, om vervolgens alsnog iedereen in te halen en te winnen. Ondanks hun dominantie werden Biland en Waltisperg dat jaar geen wereldkampioen. In Mugello probeerde Biland sneller rond te gaan dan de 500cc-coureurs. Die ambitie moest hij bekopen met een crash, waarbij de snelste stuurman op drie wielen een sleutelbeenbreuk opliep. Daardoor liep hij uiteindelijk zelfs de wereldtitel mis. Hoogmoed komt voor de val.
10 grootste iconen in de British Superbike
2018 – Moto3 – Grand Prix van Frankrijk
Voormalige rivalen samen onderuit
Dit was de Moto3-race met het bekende beeld waarbij Jakub Kornfeil door de grindbak vloog, nadat de Tsjech was gelanceerd over de motor van Enea Bastianini, die vlak voor hem was gecrasht. Kornfeil bleef wonder boven wonder op zijn motor zitten, maar daar gaat dit item niet over. Door dit incident in de voorlaatste ronde had de top drie – Marco Bezzecchi, Jorge Martín en Fabio Di Giannantonio – wel een kleine voorsprong. Bezzecchi (#12, KTM) en Martín (#88, Honda) zijn tegenwoordig teamgenoten die goed met elkaar omgaan, maar in hun Moto3-tijd was dat wel anders. Ze waren elkaars rivalen en het volgende incident verbeterde die verhouding bepaald niet. Bezzecchi ging als eerste de voorlaatste bocht in, waarna Di Giannantonio binnendoor remde. Vervolgens wilde Bezzecchi vroeg op het gas om terug te slaan, maar ging hij onderuit. Martín kon hem niet ontwijken en crashte eveneens. Zo kregen Albert Arenas en Andrea Migno een podiumplaats cadeau.
1988 – 250cc – Grand Prix van Nederland
De lachende derde
Het klassieke geval van twee honden – in dit geval rijders – die vechten om een been, waardoor de derde ermee heenloopt. De Honda-coureurs Dominique Sarron (#4) en Sito Pons (#3) wisten samen ruim weg te rijden van de rest van het veld. Het duo was aan elkaar gewaagd. Beiden wilden koste wat kost de race in Assen winnen. Pons kwam als eerste op de laatste Geert Timmer-bocht af en koos voor een verdedigende lijn. Sarron dacht er toch nog binnendoor te kunnen. Beide rijders remden te laat. Sarron schoot rechtdoor, waardoor Pons ook geen kant meer op kon. Beide rijders kwamen rollend in de grindbak tot stilstand. Ruim daarachter streden Juan Garriga en Jacques Cornu om de laatste podiumplaats. Tenminste, dat dachten ze. Maar toen Garriga het duel won, bleek dat de Spaanse Yamaha-coureur niet als derde was geëindigd, maar de Grand Prix had gewonnen!
2012 – Moto3 – Grand Prix van Frankrijk
De race van de uitvallers
Een knotsgek verloop op een kletsnatte baan. In het begin van de Moto3-race was er nog niet veel aan de hand. Aan kop ontstond een kopgroep van vijf rijders, met kort daarachter thuisrijder Louis Rossi. Thuisrijder was in dit geval letterlijk, want de Fransman was geboren in Le Mans. Voor Rossi zou een zesde plaats al zijn beste Grand Prix-resultaat betekenen, maar het werd een droomdag voor hem. Eerst viel Luis Salom terug uit de voorste vijf. En net over de helft van de race ging binnen vier bochten de complete top vier onderuit. Eerst crashten Héctor Faubel en Jakub Kornfeil. Even later gingen ook Miguel Oliveira en Maverick Viñales onderuit, terwijl ze de eerste twee posities bezetten. Zo kwam Rossi met zijn FTR Honda ineens ruim aan de leiding te rijden, een positie die hij in de laatste zeven ronden niet meer uit handen gaf. Het bleek de enige Grand Prix-zege uit zijn carrière te zijn en zelfs zijn enige podiumplaats. Het was ook de race waarin Jasper Iwema met een zevende plaats zijn beste GP-resultaat behaalde.
1991 – Zijspannen – Grand Prix van Nederland
Publiek op de baan
Egbert Streuer kende een dramatische seizoensstart in 1991 met technische problemen, slechte starts en voortdurend wisselende bakkenisten. In Assen kwam hij aan de start met de Engelse bakkenist Peter Brown. Ook nu verliep de start allesbehalve goed. Streuer dook pas rond de twintigste plaats de Haarbocht in, maar liet daarna zien dat de snelheid er wel degelijk was. Ronde na ronde werkte de Nederlands-Engelse combinatie zich naar voren. Toen de leidende combinatie Steve Webster en Gavin Simmons uitvielen met technische problemen, rook Streuer zijn kans. In de voorlaatste ronde passeerde hij Rolf Biland en Kurt Waltisperg voor de leiding. Wat volgde in de laatste ronde behoort tot de meest bizarre momenten uit de geschiedenis van de TT. Op verschillende plaatsen rond het circuit klommen toeschouwers al over de hekken en stonden zij gevaarlijk dicht langs de baan, alsof de race al was afgelopen. Terwijl Streuer en Biland nog volop streden om de overwinning, moesten de zijspancombinaties daarachter zich letterlijk een weg banen door de mensenmassa. Wonder boven wonder bleef een ernstig ongeluk uit. Streuer en Brown hielden het hoofd koel en kwamen als eerste over de finish. Vanwege de gevaarlijke situatie tekenden meerdere teams protest aan. De wedstrijdleiding besloot de uitslag op te maken na vijftien in plaats van zestien ronden. Gelukkig had Streuer een ronde eerder al de leiding overgenomen, waardoor de TT-zege alsnog in Nederlandse handen bleef.
1984 – 80cc – Grand Prix van Nederland
De gemiste Nederlandse TT-zege
Hans Spaan is vooral bekend van zijn TT-zege in de 125cc-klasse in 1989, maar vijf jaar eerder had de Castricummer misschien ook al kunnen winnen als hij geen stalorders had gekregen. Het was het eerste jaar van het 80cc-wereldkampioenschap. Voor zijn thuisrace kreeg Spaan de beschikking over een HuVo-Casal-fabrieksmotor, maar wel onder de voorwaarde dat hij de Italiaan Pier Paolo Bianchi, die de kopman van het Nederlandse team (eigendom van Jan Huberts en Jaap Voskamp) was, zou helpen. In de beginfase van de race verliep alles volgens plan: Bianchi reed aan de leiding, met Spaan op de tweede plaats. Ondanks dat Spaan zichtbaar sneller was, bleef hij in deze fase achter zijn kopman rijden. Achteraf gezien was dit waarschijnlijk de fase van de race waarin de Nederlander de overwinning had kunnen veiligstellen, wanneer hij zijn eigen tempo had mogen rijden. De motor van Bianchi begon echter minder te lopen en Jorge Martínez kwam met zijn Derbi aansluiten. De Spanjaard nam vervolgens de leiding over. Spaan volgde hem, terwijl Bianchi later in de race uitviel. In de slotfase kreeg Spaan vanuit de pits het signaal ‘GO’, maar dat kwam te laat. Hij verloor het duel van Martínez en eindigde niet als eerste, maar als tweede in zijn thuisrace.
2016 – Moto2 – Grand Prix van Qatar
Massale valse start
De Moto2-rijders begonnen in 2016 iets té enthousiast aan het seizoen. Maar liefst acht rijders maakten een valse start tijdens de openingsrace in Qatar. Het was een kettingreactie waarbij de ene rijder op de andere reageerde, net voordat de startlichten uitgingen. Al snel werd bekend dat zes rijders een ride-through penalty kregen vanwege een valse start. In die tijd bestond de long-lap penalty nog niet, waardoor de kansen op een goed resultaat na zo’n straf vrijwel volledig verloren gingen. Toprijders als Johann Zarco, Álex Rins en Sam Lowes kregen de sanctie. Later kwamen daar nog twee rijders bij. Nadat Jonas Folger (#94), die aan de leiding reed, onderuit was gegaan, ging de strijd om de overwinning tussen Franco Morbidelli en Thomas Lüthi (#12). Ook de race kende een bijzondere ontknoping. Vlak voor het ingaan van de laatste ronde werd bekend dat Morbidelli en Sandro Cortese eveneens een valse start hadden gemaakt en daarom een tijdstraf van twintig seconden kregen. Op dat moment wisten Morbidelli en Lüthi aan kop nog van niets en vochten zij samen om de Grand Prix-zege. Lüthi kwam uiteindelijk nét voor Morbidelli als eerste over de finish, maar achteraf gezien had de Zwitser niet zoveel risico hoeven nemen, omdat hij ook achter Morbidelli had gewonnen. Door zijn tijdstraf zakte Morbidelli terug naar de zevende plaats in de einduitslag. Door het geven van de laatste straffen bleek dat van de top acht op de grid alleen polesitter Folger een correcte start had gemaakt.
1989 – 250cc – Grand Prix West-Duitsland
De Grand Prix die werd hervat
Het Grand Prix-weekeinde van Hockenheim in 1989 werd overschaduwd door een tragisch ongeval in de 250cc. Al voorafgaand aan de race was de sfeer gespannen, omdat de 80cc-coureurs hadden gedemonstreerd tegen het besluit om hun klasse te schrappen. In de tweede ronde van de 250cc-race ging het vervolgens ernstig mis in het Motodrom. Voor de ogen van tienduizenden toeschouwers raakten drie rijders betrokken bij een zware crash, waarna bij start-finish direct de rode vlag werd getoond. Die informatie bereikte echter niet alle baanposten. Daardoor kwam de kopgroep een ronde later, ondanks enkele gele vlaggen, op volle snelheid op de plaats van het ongeval af. Gewonde rijders en hun motoren lagen nog op of kort naast de baan, terwijl hulpverleners er ook al druk aan het werk waren. Dankzij de snelle reacties van verschillende topcoureurs bleef een nog veel grotere ramp uit. De Venezolaan Iván Palazzese was het zwaarst getroffen. Hoewel al snel duidelijk was dat zijn toestand zeer kritiek was, werd de race later opnieuw gestart. Sito Pons ging uiteindelijk met de overwinning aan de haal. Na afloop van de Grand Prix werd bekend dat tweevoudig GP-winnaar Palazzese op 27-jarige leeftijd aan zijn verwondingen was overleden.
1986 – 80cc – Grand Prix van Nederland
Een overwinning weggegooid
Ian McConnachie had tijdens de Grand Prix van Joegoslavië in 1986 de beschikking gekregen over een fabrieks-Krauser en werd prompt derde in de 80cc-klasse. Vervolgens kwam de TT Assen. Het probleem van de Brit, rijdend met #6, waren zijn duwstarts. Vaak kwam hij maar moeizaam van zijn plaats en ook deze keer was dat het geval. Aan kop reed topfavoriet Jorge Martínez (#2, Derbi) ogenschijnlijk comfortabel aan de leiding, maar daarachter noteerde McConnachie voortdurend de snelste rondetijden. Hij was duidelijk sneller en werkte zich steeds verder naar voren. Toen hij ook de Spanjaard had ingehaald en van hem was weggereden, leek niets een overwinning nog in de weg te staan. Maar in de laatste ronde ging het alsnog mis. In de Stekkenwal schoof McConnachie zeer onnodig onderuit. De Brit probeerde zijn Krauser nog overeind te krijgen, maar de machine was te zwaar beschadigd. Teleurgesteld zakte hij op zijn knieën in het gras, terwijl Martínez alsnog met de overwinning aan de haal ging. Tijdens de volgende 80cc-Grand Prix, die van Groot-Brittannië op Silverstone, nam McConnachie revanche. Voor eigen publiek behaalde hij zijn eerste én enige Grand Prix-zege.
1991 – 250cc – Grand Prix van Italië
Schouder aan schouder
Luca Cadalora begon ijzersterk aan het seizoen 1991 met drie zeges op rij. In de vierde race werd hij voor het eerst geklopt door zijn Honda-merkgenoot Helmut Bradl. Het was de eerste Grand Prix-zege van de Duitser en dat smaakte naar meer. De volgende Grand Prix was de thuisrace van Cadalora in Misano, toen er nog in de tegenovergestelde richting werd gereden ten opzichte van tegenwoordig. Bradl leidde praktisch de hele race, maar wist Cadalora niet van zich af te schudden. In de laatste ronde ging de thuisrijder in de aanval, maar de Duitser sloeg direct terug. Vlak voor de allerlaatste bocht plaatste Cadalora nog een ultieme inhaalactie, die slaagde. Maar Bradl kwam beter uit de bocht en beide rijders gingen letterlijk schouder aan schouder op de finish af. Ze leunden zelfs tegen elkaar aan. Cadalora reed aan de binnenzijde en kon zijn concurrent daardoor iets naar buiten drukken. Het verschil op de finishlijn bedroeg slechts 0,009 seconde in het voordeel van de Italiaan.
2010 – 125cc – Grand Prix van Portugal
Van wanhoop naar triomf
Deze klassieker van Marc Márquez mag niet in dit rijtje ontbreken. Voorafgaand aan de voorlaatste Grand Prix in Estoril had de 17-jarige Spanjaard uitstekende papieren voor zijn eerste wereldtitel. De 125cc-race begon op een droge baan, maar werd na een aantal ronden stilgelegd wanneer het begon te regenen. Maar de regen zette niet door. Márquez pusht in de verkenningsronde om de baancondities te checken en gaat daarbij onderuit. De jonge coureur slaagt er wel in zijn zwaar beschadigde Derbi terug naar zijn pitbox te brengen. Terwijl Márquez door zijn koele Finse teammanager Aki Ajo tot kalmte wordt gemaand, proberen de monteurs in een enorm tempo de motor te repareren. Dat is cruciaal voor Márquez, want een nulscore zou waarschijnlijk betekenen dat Nicolás Terol en ook Pol Espargaró hem passeren in de WK-tussenstand. Het is dus een moment dat hem de wereldtitel kan kosten. Eerst leverden de monteurs geweldig werk door de motor in alle chaos die er was ontstaan op tijd te repareren. Wel moest Márquez op de grid vanaf de laatste plaats van start gaan. Het volgende probleem was dat de race na de herstart slechts over negen ronden ging. Desondanks leverde de Derbi-coureur een ware heldendaad door binnen de kortste keren op te rukken naar de tweede plaats. Daarna sloot hij aan bij concurrent en raceleider Terol om hem in de laatste ronde ook nog eens te verslaan. Een half uur eerder leek Márquez zijn wereldtitel bijna te hebben verspeeld. Maar nu vertrok hij met een comfortabele voorsprong van zeventien punten naar de slotrace in Valencia, waar hij zijn eerste wereldtitel veilig wist te stellen.
Foto’s: Henk Keulemans
