GP Zijspancross Nederland: bakkenist Van den Boogaart absoluut recordhouder

De weken voorafgaand aan de Grand Prix van Nederland moesten helaas een aantal teams zich afmelden. De Letse broers Lielbardis kampten beide met naweeën van een stevig virus en in het Nederlandse kamp waren er maar liefst drie afmeldingen. De broers Barink moesten verstek laten gaan door een polsbreuk van rijder Tim en ook Thom van de Lagemaat maakte een week voor de GP bekend dat een slepende herniakwestie hem weerhield om het lopende seizoen af te maken.

De grootste domper was de afmelding van regerend wereldkampioen Koen Hermans. Hermans liep tijdens de GP van Letland een polsblessure op en deze speelt hem dusdanig parten waardoor we team Hermans-Rietman dit jaar niet meer in actie zullen zien. Vanuit Nederlands perspectief gezien waren de Achterhoekse broers Leferink, de kersverse Nederlandse kampioenen, nu de vaandeldragers, met Grondman/Vincent, Wijers/Van Hal en Veldman/Lebreton als Nederlandse outsiders voor de podiumplekken.

De meeste ogen in Varsseveld waren vooraf gericht op de Belgische WK-leider Marvin Vanluchene en de Nederlandse bakkenist Ben van den Bogaart. Zij stonden voorafgaand aan Varsseveld 64 punten voor op de Franse broers Prunier. Met in totaal nog maximaal 110 punten te verdienen in Varsseveld en in de Duitse Grand Prix op 18/19 september stonden Vanluchene-Van den Bogaart op matchpoint om in Nederland al wereldkampioen te worden. Daarbij komt ook nog eens dat het Nederlandse zand bepaald geen specialiteit is van de Franse broers Prunier, die op harde banen met technische sprongen vaak wel heer en meester zijn.

Problemen voor Prunier

Tijdens de kwalificaties op zaterdag liet de Belgisch-Nederlandse combinatie er alvast geen gras over groeien. In kwalificatierace groep A pakte Wijers de kopstart, maar al snel kwam de als vierde gestarte Vanluchene opzetten. Halverwege de race namen ze de leiding over en wonnen afgetekend voor de broers Leferink, Sanders/Vincent en Wijers/Van Hal. Met de winst in de kwalificatie pakte Vanluchene ook vijf WK-punten, bovenop zijn toch al grote voorsprong.

Naaste concurrent Prunier stond in groep B aan de start, maar zijn machine wilde niet lopen toen het starthek al viel. Toen de motor weer in leven kwam, gingen de Fransen met een grote achterstand op weg. Op de finish zat meer dan plek acht er niet in, waardoor ze het gat met Vanluchene nog groter zagen worden. Veldman/Lebreton wonnen de race in groep B voor de Britten Wilkinson/Millard, Grondman/Vincent, Foden/Weinmann en Hodges/Henderson, die op plek vijf nog één WK-puntje wisten op te vissen.

Op zondag waren de weergoden Varsseveld niet goed gezind, maar daar was aan de publieke belangstelling niet veel van te merken. De Giant GP of the Netherlands maakte de verwachting ook meer dan waar. De uitstraling van het evenement was meer dan Grand Prix-waardig. Overal stonden borden en werden routes aangegeven, en met her en der wat pyrotechniek kregen het podium en de holeshot-award de uitstraling die ze verdienden. Daarnaast was er nét dat beetje extra wat het evenement vernieuwend maakte, zoals bijvoorbeeld een broodjesbestelservice voor campinggasten en animatie voor de kinderen, waar ze actief werden vermaakt en hun schilderkunsten konden tonen op een echte (Citroën) Picasso. Het zat ‘m in die kleine details die bij elkaar het grote geheel vormden van de Giant GP.

Alle details moeten kloppen en dat geldt zeker voor een WK-zijspancrossteam. Helaas klopten de details dit weekeinde niet bij de Franse broers Prunier. Op zondag waren er net als tijdens de kwalificatie technische problemen voor de start van heat één. Voor de sightinglap van de eerste GP-heat op de zondag ontdekten de Fransen een probleem met de koppeling en moesten in allerijl in de opstelruimte het probleem zien op te lossen. Toen het sein werd gegeven dat de teams zich binnen luttele minuten moesten opstellen aan het starthek, waren ze in kamp Prunier nog immer druk aan het sleutelen. Uiteindelijk sloten de broers als allerlaatste aan bij het starthek en in de moed der wanhoop probeerden ze er toch wat van te maken. De poging was echter tevergeefs en na een aantal rondes reed team Prunier de baan weer af. Hiermee kreeg de WK-strijd een anticlimax, want Vanluchene/Van den Bogaart wisten op dat moment dat ze in feite al wereldkampioen waren als ze binnen de subtop van het veld de finish zouden halen.

Veldman/Lebreton vliegen

Buiten de strijd om de wereldtitel was de eerste heat toch verrassend om te zien. Wilkinson/Millard pakten de kopstart, maar daar liet Veldman het niet bij zitten en verwees de Britten naar plek twee. Hierachter waren de broers Leferink als derde gestart en ook zij openden de aanval op Wilkinson. Maar net toen de broers de Britten binnenlangs passeerden, ging het bocht uit en de bult op mis. Het voorwiel hapte ineens in het zand en de broers vlogen flink over de kop. Leferink kon zonder kleerscheuren verder, maar viel op dat moment wel terug tot plek veertien.

Vooraan was het Veldman, die als de oude, vertrouwde ‘kikker’ over de gaten sprong en de concurrentie het nakijken gaf. Zelfs een hachelijk moment, toen vlak voor Veldman twee achterblijvers samen in het zand vast kwamen, deerde hem niet. Gewiekst snelde Veldman er vlak langs en won verdiend en met een grote voorsprong op Vanluchene/Van den Bogaart de heat. Wilkinson hield de derde plaats vast en finishte even voor de Belg Sanders, die met bakkenist Jens Vincent op plek vier goed voor de dag kwam. De jongere broer van Jens, Ross Vincent, werd met Grondman aan zijn zijde vijfde. Dit na een vermakelijk duel met de als zesde gefinishte Wijers/Van Hal, die in de slotfase nog de hete adem van Leferink in de nek voelden. Leferink had zich nog flink teruggeknokt naar plek zeven.

Maar alle aandacht was gericht op het zijspan dat als tweede over de finish was gekomen. Marvin Vanluchene en Ben van den Bogaart kwamen als tweede én als nieuwe wereldkampioenen Zijspancross 2026 over de finish en werden opgewacht door supporters en familie. Voor Vanluchene was dit na jaren van tegenslag zijn vierde wereldtitel en Ben van den Bogaart pakte maar liefst zijn zesde gouden plak. Hiermee staat de Nederlandse bakkenist nu als absoluut recordhouder in de boeken.

1 van 8

Leferink levert

In de tweede heat wilde Veldman maar wat graag zijn kunstje herhalen, maar dat gold ook voor Wilkinson die net als in heat één de kopstart wist te nemen. Nu kreeg de Brit direct de kersverse wereldkampioenen van 2026 in de nek. Onbevangen rijdend vlogen Vanluchene/Van den Bogaart erop en erover en zagen de rest van het veld pas weer aan de finish, waar ze werden afgevlagd als winnaar van de tweede heat én de Nederlandse Grand Prix.

Om plek twee brandde een stevige strijd los tussen Veldman en Wilkinson. Deze werd definitief beslecht toen Wilkinson betrokken raakte bij een opstopping waardoor hij terugviel naar plek negen. Voor Veldman was plek twee zo definitief zijn deel en hiermee werden Veldman/Lebreton toch wel verrassend het beste Nederlandse team op plek twee in de Grand Prix-uitslag. De broers Leferink werden in de tweede heat derde en misten op een haar na de derde podiumplek. Wijers/Van Hal maakten korte metten met Prümmer en finishten knap vierde met Prümmer/Schneider als vijfde. Wilkinson/Millard werden zesde en met deze plek snoepten de Britten met één punt verschil het derde podiumplekje af van Leferink. Grondman/Vincent konden hun goede optreden van de eerste heat niet herhalen en vielen al in de beginfase uit met motorproblemen.

Zo zag de Giant GP een winnaar die ook nog eens wereldkampioen was geworden, met naast zich Veldman/Lebreton op twee en de snelle starters Wilkinson/Millard op drie.

Foto’s: Emil Bilars