Wil Hartog werd landelijk bekend door zijn 500cc-zege tijdens de TT van Assen in 1977. Hoewel dat volgens de coureur uit Abbekerk de ‘mooiste dag uit zijn leven’ was, is deze overwinning niet de meest indrukwekkende van zijn vijf GP-zeges in de koningsklasse. En dat terwijl Hartog destijds nog als privérijder aan de start verscheen. De race werd immers verreden op een natte baan – net als zijn zege een jaar later – toen als Suzuki-fabrieksrijder – op Spa-Francorchamps. Dat ‘De Witte Reus’ twee keer de Grand Prix van Finland wist te winnen, was ook geen enorme verrassing. De baan in Imatra was namelijk een stratencircuit en juist daarin blonken Nederlandse coureurs destijds uit, dankzij het grote aantal internationale wegraces in eigen land. Wat dat betreft was de overwinning tijdens de West-Duitse Grand Prix van 1979 het meest bijzonder. Op de fabrieks-Suzuki kende Hartog zijn befaamde raketstart en wist hij binnen één ronde een voorsprong van negen seconden op te bouwen. Kenny Roberts (wereldkampioen 1978, 1979 en 1980) en merkgenoot Barry Sheene (wereldkampioen 1976 en 1977) zetten de achtervolging in, deden er alles aan om het gat te dichten, maar zagen Hartogs achterwiel niet meer terug. Dat leidde tot luid gejuich van de vele Nederlandse fans in het befaamde Motodrom op de Hockenheimring. Zelfs de circuitspeaker speelde het spel mee en schreeuwde ‘Der Weiße Riese!’ telkens wanneer Hartog in de laatste sector van het circuit arriveerde. Het was de dag – 6 mei 1979 – waarop Hartog, volledig op eigen kracht, op een kurkdroog permanent circuit de beste rijder ter wereld was.
Foto: Henk Keulemans
