Het is woensdagochtend, iets over negen. Voor het hoofdkwartier van Motor.NL in Hilversum staan drie Honda WN7’s op ons te wachten. Samen met RIDERS-leden Laura van Asseldonk en Peter de Bever ga ik een dag elektrisch rijden. Het forse accupakket en de tijdloze vormgeving leveren een verschijning op die even moet landen. Het uiterlijk is niet verkeerd, maar het is wel even schakelen. Maar één geluk, dat schakelen hoeft onderweg niet meer.
Na de koffie en uitleg over de bediening van deze Honda WN7 vertrekken we rond de klok van tien uur uit het centrum van Hilversum. De zon schijnt, er ligt een mooie route voor ons en aan nieuwsgierigheid ontbreekt het niemand. Een prima vertrekpunt voor een kennismaking waarbij we vooral willen ontdekken hoe zo’n elektrische Honda in de praktijk bevalt. De eerste kilometers brengen meteen twee eigenschappen aan het licht. Ten eerste: een elektrische aandrijving kan heerlijk direct reageren. Twee: mijn benen zijn het nog niet direct met de houding eens. Met mijn 1,90 meter zit ik ietwat opgevouwen op deze compacte Honda-motorfiets. De zithouding voelt vanaf het begin wat krap, al raakt het rijden zelf geleidelijk vertrouwd. Aan de manier waarop de Honda van zijn plek komt, hoef ik minder lang te wennen. Gas geven en gaan. Geen koppeling, geen versnellingen, gewoon directe aandrijving. Dat verwacht je misschien van een elektrische motorfiets, maar het blijft plezierig wanneer je het zelf ervaart. Even vlot versnellen kost nauwelijks moeite.
Test 2026 Honda WN7: zo rijdt de eerste ‘echte’ elektrische Honda
Op de dashboards wacht ondertussen een andere kennismaking. Hoewel we met volle accu’s vertrekken, verschillen de voorspellingen van het resterende bereik behoorlijk. Mijn Honda geeft ongeveer negentig kilometer aan, terwijl een andere rond de zeventig zit. Drie gelijke motorfietsen maar wel drie verschillende vooruitzichten.
Lunch voor ons, stroom voor de Honda’s
De route voert ons langs mooie plekken en richting een lunchlocatie met laadmogelijkheden. Van tevoren vraagt dit iets meer aandacht, want in de praktijk blijkt laden minder vanzelfsprekend dan gehoopt. We proberen verschillende laadplekken, maar krijgen het laden niet overal aan de praat en treffen ook bezette aansluitingen. Achteraf hadden we ons daarop beter kunnen voorbereiden. Het is daarom veel te gemakkelijk om dit op elektrisch rijden af te schrijven. Maar de zoektocht hoort wel bij onze ervaring van deze dag.
Uiteindelijk lukt het en kunnen zowel de rijders als de motoren bijtanken, ieder op hun eigen manier. Alleen is er inmiddels een deel van onze kostbare rijtijd verstreken. Met een twaalfuurtje onder mijn neus wordt er ondertussen ook druk geëvalueerd over de eerste kennismaking met deze bijzondere Honda’s. En Honda’s met een ambitie, want de Japanse fabrikant wil tegen 2050 CO2-neutraal zijn. Een gedurfde ambitie. Dat elektrische scooters en auto’s daarbij horen, is logisch. Maar met de 2026 WN7 introduceert Honda voor het eerst een elektrische motor en dat zorgt voor voldoende gespreksstof. En als mens en machine allebei weer zijn opgeladen na een heerlijke lunch heeft de zon plaatsgemaakt voor een grijs wolkendek.
Het is merkbaar frisser als we weer opstappen. Gelukkig heeft de Honda WN7 handvatverwarming. Een druk op de knop en mijn handen krijgen het aangenamer. Laura laat die luxe bewust ongebruikt. Haar bereik biedt op dat moment weinig marge voor de terugrit naar Hilversum. Hoeveel stroom de verwarming werkelijk vraagt, zien we niet, maar alleen al de twijfel is genoeg om met koude handen verder te rijden. Onderweg wordt de voorspelling gunstiger en groeit de marge. Er verschijnt geen extra accucapaciteit; de berekening van het resterende bereik past zich aan. Dat stelt gerust!
Standard-modus doet het voor mij
Tijdens de rit probeer ik de verschillende rijmodi, waarbij de standard-modus voor mij de prettigste combinatie blijkt. Het gas reageert direct en de vertraging bij het dichtdraaien voelt relatief soepel. Daarmee laat de Honda zich het meest ontspannen rijden. Sport doet er bij accelereren graag een schepje erbovenop. Leuk, totdat ik voor een bocht het gas sluit en de vertraging in de gebruikte instelling steviger inzet dan verwacht. Het vraagt gewenning om daarmee vloeiend te rijden. Ook Eco vraagt om gewenning: de terughoudende reactie op het gas en de stevige vertraging vormen voor mijn gevoel geen prettige combinatie. Daarbij hoort een belangrijke kanttekening: de WN7 heeft afzonderlijk instelbare regeneratieve vertraging. Mijn indruk geldt dus voor de instellingen waarmee ik die dag reed. Wie de motor langer gebruikt en de bediening beter kent, kan verder zoeken naar een passende afstelling. Tijdens onze kennismaking kom ik vooral graag terug bij Standard.
Het zadel kent helaas geen vergelijkbare comfortstand. Wat bij vertrek al stevig aanvoelde, wordt na verloop van tijd steeds nadrukkelijker aanwezig. Even verzitten, even staan, de benen losmaken: het helpt tijdelijk. Ook in bochten voelt de Honda voor mij minder lichtvoetig dan ik had gedacht. Op rechte stukken rijdt hij prettig, maar bij insturen en opeenvolgende wisselingen ervaar ik duidelijk gewicht en daarmee gepaarde tegenstand. Wellicht toch het zware accupakket dat onder deze Honda-motorfiets hangt…
Geen geluid – geen probleem
Honda noemt een actieradius van 140 kilometer volgens de WMTC-meetcyclus. Onze dashboardprognoses geven ons die dag ietsje mindere cijfers. Daarmee hebben we niet bewezen dat de WN7 maximaal tachtig of negentig kilometer haalt: daarvoor ontbreken een volledige meting en vergelijkbare omstandigheden.
Toch zit de grootste verrassing voor mij ergens anders. Het motorgeluid, waarvan ik vooraf dacht dat ik het zou missen, mis ik eigenlijk helemaal niet. De stille aandrijving heeft iets ontspannends. Op sommige momenten merk ik dat ik juist meer aandacht heb voor mijn omgeving. Ook het rijden zonder koppelen en schakelen bevalt me prima. Misschien komt dit ook omdat ik al een elektrische scooter gewend ben. De elektrische aandrijving zelf staat mijn plezier dus niet in de weg en dat is misschien wel de belangrijkste boodschap van de dag. Net als het feit dat we met z’n drieën met nog voldoende actieradius én veilig het Motor.NL-hoofdkwartier weer bereiken. Test geslaagd!
Laura van Asseldonk: “Ik ging er heel open in.”
Laura van Asseldonk rijdt een CFMOTO 675NK. Haar interesse in elektrisch motorrijden ontstond tijdens een motorvakantie in de Eifel. “Daar ontmoette ik een Nederlander op een Zero en hij was heel enthousiast. Dat maakte me nieuwsgierig. Ik ging deze test heel open in. Het enige waarvan ik vooraf dacht dat ik het zou missen, was het geluid.” Eenmaal onderweg blijken andere zaken meer aandacht te vragen. “Het zadel was verre van comfortabel. Ik had echt last van mijn billen.” Ook de vering voelt voor haar stug aan en de compacte bouw geeft haar een minder vertrouwd gevoel. “Ik rijd zelf ook een naked, dus je verwacht een enigszins vergelijkbare ervaring.”
De directe acceleratie levert wel plezier op. “Deze machine kan snel optrekken, dat is leuk. Sport vond ik het fijnst rijden, omdat dat het meest vergelijkbaar voelde met een normale motor. Maar op rotondes remde hij eigenlijk veel te veel af.”
Maar vooral de weergegeven actieradius hield haar bezig. “Op de terugweg heb ik continu zitten kijken: wat is mijn bereik, wat is mijn percentage? Niet te hard rijden. Toch maar eens naar Eco. Nee, dat rijdt niet fijn, toch weer naar Standard.” Zelfs de handvatverwarming blijft uit. “Ik had het best fris, maar ik wist niet hoeveel batterij dat zou kosten. Op mijn eigen motor gebruik ik de verwarming juist graag, al is het maar op de laagste stand.”
Het verwachte gemis aan geluid verdwijnt daardoor naar de achtergrond. “Daar heb ik niet meer bewust over nagedacht. Ik was vooral bezig met: ik zit niet lekker en ben ik wel zichtbaar?” Ook de bereikbaarheid van de USB-C-aansluiting verbaast haar. “Je moet eerst bouten losdraaien en panelen verwijderen voordat je erbij kunt. Dat vind ik voor een motor van deze prijs echt ver gaan.”
Peter de Bever: “Je wilt gewoon relaxed kunnen rijden.”
Peter de Bever rijdt een Triumph Tiger Sport 1050, vooral voor toertochten en af en toe voor woon-werkverkeer. Elektrisch rijden is hem dankzij zijn auto al vertrouwd. “Ik was vooral nieuwsgierig naar hoe deze motor zou rijden. Van het vermogen had ik niet echt aparte verwachtingen. Ik ging er wel van uit dat hij van zijn plek zou komen.” Dat doet de Honda volgens hem ook. “Als je gas geeft, is hij gelijk weg. Dat is lekker, net als dat je niet hoeft te schakelen. En de remmen deden het prima.” Standard blijkt zijn favoriete rijmodus. “Die vond ik over de hele linie het beste.” De regeneratieve vertraging in de gebruikte Sport-instelling vraagt meer gewenning. “Als je lekker wilt rijden en voor een bocht een beetje gas terugneemt, remt hij behoorlijk af.”
Ook Peter zat onderweg niet altijd even lekker. “Het zadel is te hard. Ook vond ik de voetsteunen op een bijzondere plek zitten. Ik had daar geen goed gevoel bij; mijn zithouding was niet optimaal.” De bediening levert eveneens irritatie op. “Met handschoenen scrolde de joystick niet lekker door het display heen.”
Zijn grootste twijfel vooraf betrof het bereik. “Je wilt gewoon relaxed kunnen rijden en niet continu kijken of je de afstand wel haalt.” De verschillende prognoses op de drie dashboards vallen hem op. “Bij hetzelfde percentage gaf de ene motor een ander bereik aan dan de andere. Dat vond ik opmerkelijk.” Voor korte, vaste trajecten ziet hij wel mogelijkheden. “Als je dertig kilometer heen moet en dertig terug, en je kunt hem thuis aan de prik zetten, dan is het zeker een goede optie.”
| Honda over de WN7: “De kracht is praktisch, leuk en ontspannend rijden.” |
| “De reacties van onze testdeelnemers laten goed zien dat een elektrische motorfiets andere verwachtingen oproept dan een conventionele motor. Dat begrijpen we. De Honda WN7 is namelijk ontwikkeld met een duidelijk doel voor ogen: dagelijks gebruik, woon-werkverkeer en recreatieve ritten binnen en rondom de stad. Net zoals een Fireblade zich het meest thuis voelt op een circuit en niet tussen stoplichten in de spits, is de WN7 niet ontworpen voor lange toertochten van drie- of vierhonderd kilometer per dag. Voor rijders die thuis kunnen laden, of onderweg toegang hebben tot laadmogelijkheden op het werk of bij veelbezochte locaties, biedt de WN7 juist een bijzonder praktische mobiliteitsoplossing. Wat tijdens de test eveneens naar voren kwam, is het directe karakter van de elektrische aandrijving. Het volledige koppel is direct beschikbaar, wat zorgt voor vlotte acceleraties en een speels rijgedrag. Bovendien gebeurt dit vrijwel geruisloos, waardoor niet alleen de rijder meer rust ervaart, maar ook de omgeving minder belast wordt door geluidsoverlast. Daarnaast onderscheidt de WN7 zich met voorzieningen die normaal gesproken vooral op duurdere modellen te vinden zijn. Denk aan een Smart Key-systeem, verwarmde handvatten, een enkelzijdige achterbrug, achteruitversnelling en ondersteuning voor snelladen. Ook is de motor toegankelijk voor een bredere groep rijders doordat hij met een A2-rijbewijs bereden kan worden, terwijl de prestaties en rijkwaliteiten een veel volwassener rijervaring bieden dan veel traditionele motorfietsen in dit segment. De introductie van elektrisch motorrijden vraagt om een andere manier van denken en plannen dan we gewend zijn van motorfietsen met een verbrandingsmotor. Toch laat de WN7 zien dat elektrisch rijden ook op twee wielen leuk, praktisch en verrassend ontspannen kan zijn, mits het gebruik aansluit bij het doel waarvoor de motor ontwikkeld is. Juist daarin ligt volgens ons de kracht van de Honda WN7.” |
Foto’s: Damon Teerink
