Het aantal keer dat ik in de zomer met de motor heb gereden is bedroevend laag. Dat heeft een paar oorzaken. Ten eerste ben ik moeten veranderen van garage, omdat de eigenaar van m’n vorige garage vond dat de Triumph Breitling te veel plaats in beslag nam, zeker omdat hij in de garage nu ook een hok met zes hamsters erin had geplaatst. Dus ik ging op zoek naar een andere garage, en ik vond er een, zij het behoorlijk ver van m’n huis. Plus, ook in deze garage was niet erg veel ruimte voor de Breitling. De eigenaar stalde er weliswaar geen hamsterhok in, maar wel een wasmachine, een droger, vier racefietsen, een dressoir dat nog afkomstig was geweest van z’n overleden oma en waarmee hij een emotionele band had, tevens twee schilderijen gemaakt door de niet zo befaamde schilder uit Waarschoot, Manke Jef, bij wie de eigenaar ooit schilderles had gevolgd, zonder veel resultaten, want hij kon zo goed schilderen als een pelikaan met handschoenen aan, en ook staat in de garage een hoge stapel Playboys, en hoewel de eigenaar homoseksueel is, las hij in die Playboys heel graag de interviews, en de plaatjes van de blote vrouwen sloeg hij over. Kortom, m’n Breitling staat gewrongen tussen al die rommel, en ik zie er tegenop om hem naar buiten te manoevreren. En ten tweede, ik heb de laatste maanden zoveel aan m’n hoofd dat ik weinig tijd en gelegenheid heb om te rijden.
Herman Brusselmans: Ik zag in m’n achteruitkijkspiegel hoe neef Eddie een bocht miste’
Ik moet m’n nieuwe roman De Lamzak afwerken, ik moet een lang essay schrijven voor het NRC Handelsblad over het feminisme in Vlaanderen, dat een heel hoog niveau heeft bereikt, zo hoog dat praktisch elke man in Vlaamse huishoudens door z’n vrouw verplicht wordt om in te staan voor de was en de plas, het koken, het poetsen, het buiten zetten van de vuilniszakken, het wandelen met de hond, en het naar school brengen van de kinderen. Ook heb ik vele optredens voor radio, tv, podcasts, YouTube-kanalen et cetera, en daar rijd ik meestal heen met de auto, de onverbiddelijke Alfa Romeo Junior, volgens mij – voor zover ik er verstand van heb – de beste auto die ooit door mensenhanden, robots en artificial intelligence gebouwd is. Sommige van die optredens doe ik tegen m’n zin, maar ja, die zijn gratis, en als je weigert word je scheef bekeken. Zo was ik laatst jurylid bij de uitverkiezing van het mooiste paard in Gent-Noord, en mijn stem ging naar Julien, een leuke knol uit Lovendegem, die een paar plijzante trucjes kon, onder meer met z’n gehinnik het liedje Avond van Boudewijn de Groot imiteren, dansen op één achterpoot, en eten van een bord rozijnenpap. Tijdens een ander optreden werd, terwijl ik voorlas uit eigen werk, de feesttent door een windhoos weggeblazen, met twaalf gewonden tot gevolg, maar gelukkig behoorde ik niet tot die twaalf stumperds. Dus ja, ik heb recentelijk bijzonder weinig gereden met de Breitling, alleen maar een ritje naar de apotheker om erectiepillen, een ritje naar de buurtwinkel om wc-papier, een ritje naar de Sint Pierre Kerk, om even tot God te bidden, en een ritje naar m’n goeie vriend Gustaaf, om hem te bezoeken naar aanleiding van de operatie aan z’n middenrif, die weliswaar levensreddend afliep, maar Gustaaf kan nu niet meer ademen zonder groen slijm op te hoesten. Hoe dan ook hoop ik in de herfst en de winter, weer of geen weer, opnieuw vele kilometers te bollen op m’n magnifieke tweewieler.
