Bij ons in België is het zo dat je, als je je autorijbewijs hebt ontvangen voor 2008, geen motorrijbewijs moet behalen. Dus iedereen ouder dan zesendertig jaar kan zo maar op een motor springen en ermede wegzoeven. M’n neef Eddie is tweeënzeventig, en wil met de motor rijden. Hij heeft een depressie als de hel, en probeert die op verschillende manieren te pareren: met drank, met pillen, met een therapeut, met een nieuwe Mercedes CLA, en nu ook met een motor. Hij vroeg desbetreffend mij om raad, omdat hij weet dat ik al jaren en jaren een door de wol geverfde motorfanaat ben. Ik raadde hem aan om simpel te beginnen, en een motor onder de 500 cc te kopen. Zo kom je vanzelfsprekend al gauw uit bij de Triumph 400 Scrambler, een zeer mooie en leuke motor, waarmee ik ooit een ritje heb gedaan, en dat beviel me zeer, al kun je uiteraard beter op een oude koffiemolen rondtuffen dan op een 400 cc. Hoe dan ook reed ik in m’n Alfa Romeo, met neef Eddie als passagier, naar Assenede, om in de Triumph-showroom van BMC de boel te bekijken. De bazin van BMC, Suus, zei: ‘Doe gerust een proefritje, meneer, ik heb een helm en lederen jas voor u.’ ‘Zou ik dat wel durven?’ vroeg neef Eddie bevreesd. ‘Natuurlijk durf jij dat, neef,’ zei ik, ‘je hebt ooit in je eentje de Himalaya beklommen, dan durf je toch zeker ook wel op een motor rijden?’ De man van Suus, Danny, haalde een testmodel van de 400 tevoorschijn, hij gaf neef Eddie enige uitleg, overhandigde hem de helm en de jas, en m’n neef was er klaar voor. Ik zou, om hem een veilig gevoel te geven, voor hem uitrijden in de auto, en hij hoefde me alleen maar te volgen. Daar gingen we. Gedurende de eerste twee kilometer leek het goed te gaan, maar dan, in Assenede Dorp, zag ik in m’n achteruitkijkspiegel hoe neef Eddie een bocht miste, en hij reed los door de etalageruit van bakkerij Soekarno, uitgebaat door de ex-Indonesische meesterbakker John Soekarno. Omdat neef Eddie behoorlijk traag had gereden was het niet meteen een ernstig ongeluk, plus, een enorme roomtaart met fruit erop had de clash enigszins gebroken.
Met z’n gezicht vol van die taart, stamelde neef Eddie: ‘Het verliep prima, tot die bakkerij opdoemde.’ John Soekarno zei: ‘Dat gaat je een duit kosten, makker. Heel m’n etalageruit naar de vaantjes, en de taart die ik voor de verjaardag van de burgemeester heb gemaakt, moet ik opnieuw maken.’ ‘Geld speelt geen rol,’ zei neef Eddie, die rijk is geworden met het verhandelen van Arabische renpaarden. De motor was ook redelijk intact, en nadat neef Eddie vijfduizend euro had overgeschreven op de rekening van John, trokken we de motor naar buiten, en zetten we de rit verder. Weer leek het goed te gaan, zelfs vijf kilometer aan één stuk door. Maar toen – en kun je het geloven? – miste neef Eddie alwéér een bocht en reed hij door de etalageruit van slagerij Zuiderwijk, uitgebaat door Kees Zuiderwijk, een ex-Hollander die verre familie is van de drummer van de Golden Earring, Cesar Zuiderwijk. Gelukkig brak een enorme teil gehakt de clash, en zowel neef Eddie als de Triumph bleef nagenoeg ongeschonden. ‘Ik breng die motor terug, en rijd nooit meer op twee wielen,’ zei neef Eddie. Bij BMC zei Suus: ‘Hangt die motor nou vol taart en gehakt of vergis ik mij?’ ‘Je vergist je, Suus,’ zei ik, ‘en neef Eddie gaat nog even nadenken over de aankoop.’ Ik bracht m’n neef in de Alfa Romeo terug naar m’n huis, waar hij drie pils dronk, en dan in z’n nieuwe Mercedes verkaste naar z’n woonplaats Ukkel bij Brussel. Niet iedereen blijkt geschikt om te motorrijden.
