Een van m’n goeie vrienden is Matthijs De Snurck. Hij is 58 jaar oud, getrouwd met Nancy Teljoor, en vader van twee kinderen, Sven en Sylvia. Sven is een flinke jongen die reeds 21 jaar oud is, en eergisteren op wereldreis is vertrokken, samen met z’n vriendinnetje Gilda, die maar één been heeft, maar zich goed kan behelpen middels haar krukken. Haar bijnaam is dan ook ‘De Kruk’. Ze verloor haar linkerbeen toen ze in gedachten verzonken onder een tram liep. ‘Wat waren die gedachten dan wel?’ vroeg haar moeder Patricia. ‘Dat ik wereldkampioen speerwerpen zou worden,’ zei De Kruk. Of ze het ooit alsnog zal worden ligt niet erg voor de hand. M’n goeie vriend Matthijs verdient z’n brood als ontwerper van platenhoezen voor verschillende binnen- en buitenlandse bands en dj’s, waaronder The Fweets uit Noorwegen, Fatty Thin uit Italië, dj Yep Yep uit Waarschoot in Oost-Vlaanderen, en The Seven Sixes uit IJsland. Hij verdient daar heel goed z’n brood mee, en kan zich financieel allerlei dingen permitteren, onder andere een villa in Merelbeke, een Porsche Carrera, een Tesla voor Nancy, krukken in polyester voor de vriendin van z’n zoon, en een klein oefenvliegtuig voor z’n dochter Sylvia, die piloot op de lange omvaart wil worden. Hij heeft ook een motor, een Ducati Multistrada 950. Geregeld ondernemen Matthijs en ik een tochtje op onze machines, bij voorkeur in de lente en de zomer, maar ook voor de herfst en de winter zijn we niet bang, behalve als het bij voorbeeld twintig graden vriest, wat door de klimaatopwarming in onze contreien nooit meer voorvalt. Dus Matthijs op de Multistrada en ik op de Triumph Speed Twin Breitling. Wat vele vrienden doen als ze met z’n tweeën de baan op zijn, is onderweg even wisselen van motor. Wij doen dat niet.
Boudewijn Geels: ‘Je gaat toch niet bij hem achterop, hè?’
Ik zou er niks op tegen hebben maar Matthijs redeneert: ‘Van m’n Multistrada moet iedereen met z’n poten afblijven, ook m’n goeie vrienden.’ Tja, dan is het maar zo. Wat kan mij die Multistrada schelen. Plus, bij nader inzien zou ik m’n Breitling toch maar niet uitlenen aan Matthijs, zelfs al is het maar voor een paar kilometer. Matthijs is een zeer matige motorrijder. Hij is met z’n Multistrada al zeker negen keer gevallen, telkens met kleine mankementen aan z’n motor, die hij dan laat herstellen, om op weg te gaan naar het volgende dubieuze manoeuvre. Zware ongelukken zijn het niet, mede omdat Matthijs niet graag snel rijdt. ‘Zestig per uur is snel genoeg,’ zegt hij, ‘wie sneller wil moet maar een andere hobby kiezen.’ Met z’n Porsche rijdt hij trouwens ook nooit snel, wat hem op de autosnelweg al een aantal boetes heeft opgeleverd voor te traag rijden, met als hoogtepunt die keer toen hij van Gent naar Oostende probeerde te sjezen met vijfentwintig kilometer per uur. Maar goed, onze motortochtjes verlopen niet alleen langzaam, maar ook irritant, omdat Matthijs overal wil stoppen. Dan ziet hij op een landweg een aantal koeien in de wei, en dan doet hij het teken dat we halt houden, neemt hij z’n helm van z’n hoofd, en zegt hij: ‘De koe is een machtig dier. Ik zou graag een koe als huisdier hebben, maar Nancy en Sylvia willen het niet.’ Vervolgens gaat hij minstens een kwartier naar de koeien staan staren, en op een keer zag ik daarbij zelfs twee dikke tranen uit z’n ogen vloeien. Weet je wat het is? Ik betwijfel of Matthijs De Snurck wel een goeie vriend van mij zal blijven.
