Bij voorbaat welgemeende excuses voor wat ik jullie hier ga aandoen. Als ik op X zou zitten, zou ik waarschijnlijk massaal verwensingen over me heen krijgen en met pek en veren uit de motorwereld verjaagd worden en voor eeuwig verbannen, want… ik vind dat het groeten moet worden afgeschaft. Het groeten door motorrijders is een automatisme, een niet uit te leggen gewoonte geworden. Vroeger, schrik niet, ik heb het over zo’n zestig jaar geleden, groette ik als 18-jarige automobilist, richting Groningen, uiteraard op binnenwegen, want snelwegen doorkliefden ons land slechts in geringe mate, de wegenwacht die mij op dezelfde wijze beantwoordde. Kun je je dit nog voorstellen in deze tijd? Motorrijders waren er toen weinig en die er waren, hadden geen geld voor een auto. Slechts een enkeling reed voor zijn/haar plezier, een geheel andere tijd dus. Begrijpelijk voelde je toen een soort verwantschap, sterker nog, een familieband en groette je elkaar, zeker op vakantie in het buitenland waar je je toen een Nederlandse eenling waande met je tentje achterop.
| Deze bijdrage is een opiniestuk, geschreven op persoonlijke titel van de auteur. Heb jij iets meegemaakt, zit je ergens mee of heb je gewoon een sterk verhaal? Stuur ons dan een bericht via redactie@motor.nl. Alles wat met motoren te maken heeft, is van harte welkom! |
In het RVV 1966 (Reglement verkeersregels en verkeerstekens) was gereglementeerd dat er twee handen aan het stuur van je fiets (een motorfiets is toch ook een fiets?) moesten blijven, uitgezonderd als er richting werd aangegeven. Als jong ventje bracht een agent mij naar het bureau, na het illegaal rooien van aardappels waarvan ik dacht dat ze in het wild groeiden, uiteraard op de dienstfiets zonder versnelling. Vroeger was zeker niet alles beter, maar wel hoe de politie reageerde op overtredingen. Aan de overkant fietste een jongen met losse handen. “Hé joh, ja jij daar, handen aan je stuur,” riep de agent. De jongen reageerde meteen, kun je je nu niet meer voorstellen.
Ingezonden: ‘Ik werd onterecht van de weg gehaald door een motoragent’
In het RVV 1990 is de verplichting van handen aan je stuur weggelaten vanuit het standpunt: ‘geef je verstand voorrang’. Een denkfout van de toenmalige regelmakers die niet konden bevroeden dat wij motorrijders elkaar op afstand en masse de hand zouden schudden. Toerend in bergachtig gebied, kom ik regelmatig snelle jongens (kunnen natuurlijk ook meisjes zijn) plat in de bocht tegen die met hoge snelheid, steppie aan de grond, een vonkenregen achter zich latend, met ware doodsverachting ook nog even de linkerhand opsteken. Zo ver zijn we verstrikt geraakt in het groetfenomeen. Het slaat helemaal nergens op. Gewone fietsers groeten elkaar toch ook niet? Ik groet al jaren niet meer, maar eerlijk gezegd voel ik me telkens wel weer schuldig als die tegemoetkomende collega voor Piet Snot zijn/haar hand naar mij opsteekt. Het wordt de hoogste tijd afscheid te nemen van het (plichtmatig) groeten. Eigenlijk zou het verboden moeten worden om veiligheidsredenen, ook omdat het nu wemelt van de motoren op de weg. Ik kom regelmatig in Duitsland, vooral de Eifel. Je rijdt daar in het weekend, als je elke motortegenligger zou groeten, constant met alleen de rechterhand aan het stuur; gekkenwerk, gevaarlijk, je zou er in plaats van een muisarm een ‘motorgroetarm’ van krijgen. Dat er nog geen ‘groetarmpje’ te koop is, verbaast me. Alhoewel, jaren geleden zag je in de auto’s zo’n plastic wiebelend groethandje op de achterplank, later gevolgd door een hondje. Zo’n wiebelgroethandje, gemonteerd links op het stuur of spiegel, zou dé groetoplossing kunnen zijn als we zo nodig willen blijven groeten.
Je kunt je afvragen of wij motorrijders wel één familie zijn. Van homogeniteit onder de cruisers, racers en allroaders is nauwelijks sprake. Ik gun iedereen zijn motorpleziertje, maar ik heb niks met de ‘onderuitzakmotoren’ en al helemaal niet met de ‘buikschuivers’. Zeker niet als ze zich verplaatsen met veel te hoge snelheden en vaak ook nog met hun onbeschofte, zowel laag- als hoogtonige, illegale decibellen.
De term ‘voortschrijdend inzicht’ is er niet voor niets, tijden veranderen nu eenmaal. We moeten erkennen dat wij motorrijders niet tot één familie meer behoren met die tienduizenden van elkaar verschillende motorfietsen en motorrijders op de weg en in het veld, uitgezonderd dan misschien tijdens een motorvakantie in ‘Verweggiestan’, waar motoren dun gezaaid zijn. Het zinloze en gevaarlijke groeten moet worden aangepakt. Maar oom agent die tegen elke zwaaiende motorrijder roept: “Handen aan het stuur” is niet meer beschikbaar.
Tekst: Ben van der Hoff
