Eigenlijk heeft Peter Hickman geen introductie meer nodig. Met veertien zeges en als ronderecordhouder is hij een van de grootste sterren in de rijke geschiedenis van de Isle of Man TT. In 2025 maakte de Brit een angstaanjagende crash mee bij 225 km/u, met zware blessures tot gevolg die nog veel erger hadden kunnen uitpakken. Toch twijfelde de 39-jarige coureur geen moment om terug te keren en is hij dit jaar ‘gewoon’ weer een van de grote favorieten voor één of meerdere overwinningen tijdens de Isle of Man TT. We gingen in gesprek met Hickman: een gepassioneerde en legendarische road racer, maar ook een snelle BSB-winnaar – een echte alleskunner!
Denk je nog vaak aan de crash tijdens de Isle of Man TT in 2025?
“Het voordeel is dat ik er niets meer van weet. Ik was na de crash zo’n zes minuten buiten bewustzijn; dat was voor mij de eerste keer in 25 jaar racen dat dit gebeurde. Ik weet eigenlijk niets meer van die dag. Ik had veel botten gebroken en liep flinke blessures op, maar het had veel erger kunnen aflopen.”
Wat gebeurde er?
“Een beugel die de uitlaat op zijn plek houdt, brak af. Daardoor kwam de uitlaat tegen het achterwiel, waardoor de band klapte. Ik had veel botten gebroken, zo’n vijftien in totaal. Dat waren onder andere mijn rug, ribben, een geklapte long, mijn schouderblad en sleutelbeen. Het was een lange lijst. Voor de botbreuken hoefde ik niet geopereerd te worden, maar wel aan mijn rechterschouder, omdat ik zenuwschade had opgelopen. Mijn botten waren relatief weer snel geheeld, maar het herstel van de zenuwschade kostte veel tijd. Het betrof een belangrijke spier die ervoor zorgt dat je je schouder en arm kunt bewegen. Zeker op een British Superbike zonder elektronisch pakket is het erg zwaar om te rijden. Met een stockmotor gaat het makkelijker.”
Heb je nog een moment getwijfeld om weer op de motor te stappen?
“We weten allemaal wat de risico’s zijn. Mensen vragen: ga je zeker wel weer terug? Of heeft de crash je van gedachten doen veranderen? Maar ik heb geen enkel moment getwijfeld om terug te keren. Ook niet toen ik in het ziekenhuis lag; er is geen moment geweest dat ik dacht om in 2026 niet terug te keren. Het is een risico dat alle rijders al hebben geaccepteerd voordat er een ongeluk gebeurt. Veel coureurs zullen denken: het zal mij niet overkomen. Maar het leven is het leven, het kan iedereen gebeuren. Ik had simpelweg pech met de manier waarop het mij overkwam in 2025, want het was niet mijn fout. Tegelijk heb ik geluk dat ik er nog steeds ben en dat ik van het ongeluk kan herstellen.”
Als je moest kiezen: road racing of British Superbike?
“Haha, ik krijg deze vraag zo vaak. Het is simpel: ik hou er gewoon van om met motoren te racen. Ik kan net zo goed met een motor op een kartbaan rijden en dan heb ik ook plezier. Zeker, de Isle of Man TT, Macau en de North West 200 zijn echt uniek, wat het heel speciaal maakt. Maar in de BSB racen we ook op bijzondere en unieke circuits, zoals Assen, Donington Park, Oulton Park en Cadwell Park. Ik zou de vraag graag beantwoorden, maar dat kan ik simpelweg niet.”
Miguel Oliveira over zijn tijd in de MotoGP: “Wel gewonnen, maar niet voldaan”
Is de British Superbike een goede voorbereiding voor road racing?
“Ja en nee. Ik ben al bijna mijn hele carrière een ‘short circuit’-racer (op permanente circuits). Ik kan zeker elementen van mijn snelheid in de BSB meenemen en gebruiken tijdens de Isle of Man TT. Mijn persoonlijke mening is dat ik op dat gebied wat winst boek ten opzichte van mijn concurrenten, omdat ik die rauwe en pure snelheid meeneem uit het ‘short circuit racing’. Niet onrespectvol bedoeld naar wie dan ook, maar als je een pure road racer zou laten meedoen in de British Superbike, zou die niet in de top twintig finishen. Het is een compleet andere stijl van racen.”
Kan je als ervaringsdeskundige het verschil in rijstijl wat nader uitleggen?
“Vanuit het perspectief van een fan is het lastig te begrijpen: de Isle of Man TT vergt een ‘langzamere’ rijstijl dan de BSB. De snelheden liggen bij de TT hoger, maar de manier van rijden is rustiger. Wat ik daarmee bedoel: bij de TT zijn de snelheden megahoog (zegt hij met een glimlach). Maar om snel te zijn in een snelle bocht, moet je het juist rustiger doen. Met ‘rustiger’ bedoel ik dat je iets eerder remt, de rem ook weer eerder loslaat en vervolgens vroeg op het gas gaat, zodat je snelheid meeneemt uit de bocht. Daar win je veel tijd. Dat is een relatief eenvoudigere rijstijl dan bijvoorbeeld de Haarbocht in Assen, waar je extreem laat moet remmen, de motor tot stilstand moet zien te krijgen, de voor- en achterkant bijna verliest, hem toch instuurt en zo snel mogelijk weer op het gas gaat. En als je daar vijf meter eerder remt, word je aan de binnenkant ingehaald. Dat is een compleet andere stijl dan bij de TT. Het is ook mogelijk om zo te rijden op de Isle of Man TT, maar dan ben je langzamer. Om een bocht snel te nemen, moet je die juist rustiger aanvliegen, want het draait allemaal om de exit. Wanneer je heel laat remt, ga je ook langzamer de bocht in en verlies je mogelijk wel twee seconden op het volgende rechte stuk.”
Je hebt veel races gewonnen op stratencircuits, maar wat was tot nu toe je beste moment in de BSB?
“In 2021 ging het over het algemeen goed. Ik won twee races en eindigde als vijfde in het British Superbike-kampioenschap. Niet mijn allerbeste eindresultaat, want in 2017 werd ik vierde in de eindstand. Cadwell Park in 2021 was denk ik mijn sterkste weekend. Ik had eigenlijk alle drie de races moeten winnen, maar het werden er twee. In race 3 reed ik constant aan de leiding, behalve in de laatste ronde, waarin ik een momentje had en de zege verloor. Het is wat het is.”
Is Cadwell Park één van je favoriete banen, omdat dit denk ik dicht bij road racing komt?
“Het is zeker één van mijn favoriete banen en het is ook mijn thuiscircuit. Ik woon op zo’n tien minuten van Cadwell Park. Ruim tien jaar geleden heb ik er bijna drie jaar met mijn motorhome gewoond. Ik woonde destijds in dat motorhome om kosten te besparen. Ik huurde gewoon een plek op de paddock, dat was mijn thuis. De sfeer tijdens de BSB op Cadwell Park is geweldig. Het komt het dichtst bij road racing dat je op een circuit kunt krijgen. Het is heel krap en technisch.”
Wat maakt de Isle of Man TT zo’n speciaal evenement?
“Heel veel dingen. Het feit dat het circuit zo lang is, ruim zestig kilometer per ronde. Het is uniek dat je maar één keer per jaar de kans krijgt. Dat is typisch voor road racing: je krijgt één kans, en als je het niet goed doet of het lukt niet, dan moet je weer een jaar wachten op een nieuwe mogelijkheid. Het is het langst bestaande motorsportevenement ter wereld. In 1907 is het begonnen en die enorme historie maakt het speciaal. Het gevoel daar is ook bijzonder; je kunt de spanning en adrenaline in de lucht voelen wanneer je er bent. Zeker op de racedag van de Senior TT, maar eigenlijk gedurende de hele twee weken. Het is een speciale plek om te zijn.”
Is jouw passie voor road racing ontstaan door je vader Dave?
“Mijn vader was ook een road racer. Hij heeft de Manx Grand Prix gewonnen. Daarnaast racete hij ook in de Isle of Man TT en op Grand Prix-niveau. Hij had een korte carrière vanwege een ongeluk en werd daarna monteur en ontwikkelingsengineer. Zo heb ik eigenlijk mijn start kunnen maken, al wilde mijn vader liever niet dat ik zou gaan racen. Toen ik toch begon, zei hij: ‘Je gaat in ieder geval nooit naar de Isle of Man.’ Maar dat is toch een klein beetje anders gelopen, haha… Hij is er nu ‘oké’ mee, maar ik zou niet zeggen dat hij er blij mee is.”
De Mountain Course op de Isle of Man TT is ruim zestig kilometer lang. Ben je ooit verdwaald geraakt of heb je een bocht gemist?
“Voor mijn eerste jaar in 2014 heb ik heel veel tijd en energie in mijn voorbereiding gestoken. Vier maanden lang heb ik ontzettend veel ronden gereden met een auto. Ik vloog naar de Isle of Man, reed daar twee dagen lang alleen maar rondjes en ging vervolgens weer naar huis. Thuis liet ik het bezinken en één of twee weken later ging ik weer terug. Dat heb ik zo’n zeven keer gedaan. Daarbovenop heb ik veel op de PlayStation geoefend en keek ik onboardrondes op tv. En vanaf mijn eerste ronde ben ik nooit de weg kwijtgeraakt of een bocht gemist.”
Was het lastig om het circuit onder de knie te krijgen?
“Er waren een aantal secties waar ik moeite had om ze onder de knie te krijgen. Sommige stukken gingen vanaf het begin vrij gemakkelijk, maar voor andere secties moest ik me echt concentreren en had ik bijna de volledige twee weken nodig om me daar comfortabel te voelen op de motor. Ik wist zeker dat ik er bijvoorbeeld vol gas doorheen kon, maar dan moet je dat nog wel daadwerkelijk doen. Bishopscourt is een sectie waar je tussen de bomen rijdt en het is een ontzettend snel stuk. De eerste bocht neem je in de vijfde versnelling, daarna ga je in zesde versnelling naar links, vervolgens weer naar rechts en dan nog een keer in de vijfde versnelling naar rechts. Ik had daar wel twee weken voor nodig om me comfortabel te voelen, omdat het zo precies moet en de bochten zo kort achter elkaar liggen. Ik wist dat het naar links ging, maar om dat ook in je hoofd en gevoel zo laat mogelijk te timen en daar dan voor 110% voor te gaan, dat kostte gewoon wat tijd.”
Het evenement is maar één keer per jaar. Is het dan makkelijk om meteen weer de snelheid te vinden?
“Ja, dat is voor mij geen probleem. Ik sta dan meteen weer ‘aan’. Tijdens mijn eerste jaar in 2014 werd ik de snelste nieuwkomer ooit met een gemiddelde van 129,1 mph (rond de 207 km/u). Dat record heeft acht jaar standgehouden. Een jaar later ging ik direct weer sneller en reed ik in mijn tweede jaar de achtste rondetijd ooit, met een gemiddelde van 131,6 mph.”
Kan je uitleggen waarom je zoveel talent hebt voor road racing?
“Ik heb een aangeboren gevoel voor de motor, dat is een belangrijk aspect. Daarnaast heb ik ook een aangeboren gevoel voor hoe dingen eruitzien. Sommige coureurs rijden en zien vooral het gevaar. Ik zie totaal geen gevaar; ik denk alleen aan de baan, wat ik wil doen en hoe ik dat wil doen. Ik racete al lange tijd voordat ik voor het eerst naar de Isle of Man TT ging, waaronder zo’n tien jaar op 1000cc-motoren. Daardoor voelde ik me heel comfortabel op een Superbike. De motor was voor mij het makkelijke deel, het ging vooral om het circuit. Ik ben bovendien een snelle leerling, dus dat was nooit echt een probleem. Ik weet niet precies waarom ik er goed in ben, maar het lijkt een aangeboren talent om hiermee om te gaan.”
Na de zware crash in 2025, denk je dan dat de eerste ronde in 2026 anders is dan anders?
“Ik denk het niet, maar dat weet je natuurlijk pas zeker wanneer het zover is. Maar ik heb dat gevoel totaal niet. Ik ben in 2024 ook gecrasht en toen was het mijn eigen fout, maar daar heb ik geen enkel moment aan gedacht toen ik in 2025 rondreed. En ik was in 2025 vanaf het eerste moment snel, waarschijnlijk sneller dan ik ooit ben geweest in de training. Dus ik denk niet dat het een probleem zal zijn.”
Je bent ronderecordhouder van de Isle of Man TT met een gemiddelde snelheid van 136,1 mph (219,3 km/u), gereden in 2023. Is dat voor nu je hoogtepunt?
“Nee, totaal niet. Het is leuk om het ronderecord op je naam te hebben staan, maar vanuit rijdersperspectief betekent het niet zo veel. Voor mij draait het alleen om het winnen van races. Als ik kan winnen met een gemiddelde van 110 mph, dan doe ik dat.”
Je won al veertien races tijdens de Isle of Man TT. Wat was je beste race tot nu toe?
“Het is een strijd in mijn hoofd tussen mijn eerste overwinning en mijn eerste zege in de Senior TT. Dat zijn voor mij de twee die er echt uitspringen. De Senior TT (2018) in het bijzonder, vanwege de manier waarop ik die heb gewonnen. Het verschil met Dean Harrison was zo klein: twee seconden na zes ronden over een circuit van zestig kilometer. Dat is een belachelijk klein verschil. Het was een race van 1 uur en 40 minuten, en het verschil was slechts twee seconden. Dat was speciaal.”
Je bent 39 jaar. Heb je er ooit over nagedacht hoe lang je dit nog kunt doen?
“Als je kijkt naar de Isle of Man TT, denk ik dat ik nog wel zo’n tien jaar door kan gaan op een comfortabele manier. En natuurlijk hangt het er ook van af hoelang ik het zelf wil blijven doen en hoelang ik snel kan blijven. John McGuinness en Michael Rutter zijn allebei 54 jaar en racen nog steeds. Maar ik heb geen idee hoelang ik nog in de BSB kan rijden. Dat hangt er echt vanaf hoe snel ik kan blijven. Ik krijg deze vraag vaak en ik moet een beetje voorzichtig zijn in wat ik zeg, want ik rijd al heel lang voor BMW en heb daar een contract. Maar het is ook geen geheim dat de BMW momenteel niet de beste motor op de BSB-grid is. Dus waarom zouden mensen verwachten dat ik kan winnen als niemand wint op deze motor? In feite ben ik de afgelopen jaren altijd de beste BMW-coureur in de BSB geweest. Dus in die zin ben ik de beste BMW-rijder, maar mensen verwachten – zonder goede reden – dat ik kan winnen. ‘Waarom word je twaalfde? Dat is toch slecht?’, zeggen ze dan.”
Is het mogelijk om een 140 mph-ronde te rijden op de Isle of Man?
“Op dit moment niet.”
Wat moet er veranderen om dat mogelijk te maken? Zo’n twintig jaar geleden zeiden mensen waarschijnlijk ook dat een 130 mph-ronde niet mogelijk was.
“Op dat moment was dat inderdaad ook niet mogelijk. Eerlijk gezegd weet ik het niet. Ik denk dat de ontwikkeling van de banden ons daarin op dit moment het meest tegenhoudt. De motor is zeker razendsnel en het is mogelijk om sneller te gaan dan het huidige ronderecord. Ik weet waar ik nog iets kan winnen, als het echt nodig is, maar dan is het nog steeds geen 140 mph-ronde. Dat record is nog echt wel een heel eind weg. Een ronde van 136 mph of 140 mph is een enorm verschil, want we zitten al echt op de limiet te racen. Om dan nog eens bijna veertig seconden te winnen op een ronde van zestig kilometer, dat is een enorme stap.”
Foto’s: Damon Teerink, ANP, Teams
