Collin Veijer maakte indruk tijdens het slot van zijn debuutseizoen in de Moto2, waardoor zijn kansen op een MotoGP-contract in 2027 flink zijn toegenomen. Maar hoe realistisch is die stap, en welke Moto2-rijders voldoen eigenlijk aan het ideale profiel om interessant te zijn voor een MotoGP-team? MOTO73 dook voorafgaand aan het seizoen in de cijfers en analyseerde welke Moto2-coureurs statistisch gezien de grootste kans maken. De opvallendste conclusie: de eerste seizoenshelft kan weleens allesbepalend zijn voor de vraag of Veijer ooit een MotoGP-rijder wordt.

Het seizoen 2026 lijkt op voorhand een uitgelezen kans voor Moto2-rijders om de overstap naar de MotoGP te maken. Om te beginnen lopen de contracten van bijna alle huidige MotoGP-coureurs af aan het einde van dat seizoen. Daar zitten ook rijders tussen die al jarenlang actief zijn in de koningsklasse, maar geen titelkandidaat (meer) zijn of dat nooit zijn geweest. Zij zouden zomaar plaats kunnen moeten maken voor vers talent. Daar komt bij dat er vanaf 2027 een compleet nieuw technisch reglement wordt ingevoerd in de MotoGP. Dat maakt de instapdrempel lager dan ooit. Waar de afgelopen jaren vaak maar één of twee Moto2-rijders de stap naar de MotoGP maakten, zou dat komend jaar zomaar kunnen oplopen tot vier – het maximale aantal dat in het verleden ooit in één seizoen doorstroomde vanuit de Moto2. Voorwaarde is natuurlijk wel dat er voldoende talent beschikbaar is. Maar aan welke criteria moeten deze rijders dan voldoen?

Moto2-kampioen altijd door

De Moto2-klasse bestaat sinds 2010 en de kampioen uit deze klasse stroomde sindsdien altijd door naar de MotoGP. In vrijwel alle gevallen gebeurde dat direct na het behalen van de titel. Alleen Tito Rabat (2014) en Johann Zarco (2015) maakten de overstap pas een jaar later. Met een Moto2-titel op zak ben je dus bijna verzekerd van een MotoGP-zitje. Toch had die statistiek zomaar anders kunnen uitpakken. Als niet Diogo Moreira, maar Manuel Gonzalez op de slotdag de Moto2-wereldtitel van 2025 had gepakt. Gonzalez had dan niet meteen de stap naar de MotoGP gemaakt. Het laat zien dat cijfers niet altijd het hele verhaal vertellen. Een klassering in de top drie van het Moto2-kampioenschap biedt beduidend minder zekerheid op directe promotie. Voor de nummer twee ligt de kans op een MotoGP-zitje op 44%, voor de nummer drie op slechts 31%. Maar die kans stijgt aanzienlijk wanneer een coureur die top-drieklassering binnen één of twee seizoenen in de Moto2 behaalt. In dat geval loopt de kans op naar zo’n 80%. Ook eerdere prestaties in de Moto3 tellen mee. Collin Veijer eindigde in 2024 als derde in de eindstand en behaalde daarnaast twee zeges in deze raceklasse. Van alle rijders die sinds 2012 in de top drie van het Moto3-kampioenschap eindigden, kwam 45% uiteindelijk terecht in de MotoGP. De belangrijkste factor blijft logischerwijs of een coureur zijn talent ook daadwerkelijk weet te tonen in de Moto2. Tony Arbolino en Aron Canet zijn de enige twee rijders die ooit in de top drie van zowel het Moto2- als het Moto3-kampioenschap eindigden, maar (nog) niet zijn doorgestroomd naar de MotoGP. Beide rijders deden er meer dan twee seizoenen over om die resultaten te behalen. Kortom: eindig je binnen twee jaar in de top drie van het Moto2-wereldkampioenschap en heb je daarnaast ook aantoonbare resultaten geboekt in de Moto3, dan kom je statistisch gezien vrijwel altijd terecht in de MotoGP.

Voorbeschouwing MotoGP 2026: titelfavoriet Marc Márquez op jacht naar Agostini’s record

Hoeveel jaar in Moto2

Betekent dit dat Veijer alleen met een top-drieklassering in de Moto2-eindstand van 2026 kans maakt op een overstap naar de MotoGP? Nee, zeker niet. Er zijn namelijk meerdere wegen die naar de koningsklasse leiden. Kijk je naar de huidige 22 MotoGP-rijders, dan hebben er 17 de traditionele route via Moto3/125cc en Moto2 gevolgd. Van die 17 hebben er 11 maar één of twee seizoenen in de Moto2 gereden. Maverick Viñales, Joan Mir en Raúl Fernández maakten al na één jaar in de Moto2 zoveel indruk dat ze direct de sprong naar de MotoGP maakten. Het is dus zeker niet onmogelijk dat ook een aanstormend talent als José Antonio Rueda of Ángel Piqueras binnenkort op de MotoGP-radar verschijnt. Wat Viñales, Mir en Fernández met elkaar gemeen hebben, is dat ze direct succes boekten in de Moto2. Viñales en Fernández wonnen allebei binnen drie races, terwijl Mir vooral opviel door vanaf het begin constant in de top vijf te eindigen. Van de huidige MotoGP-grid reden acht coureurs twee seizoenen in de Moto2 – veruit de grootste groep. Interessant detail: er is nog nooit een MotoGP-wereldkampioen geweest die langer dan twee jaar in de Moto2 actief was. Hoe langer je in deze klasse blijft hangen, hoe kleiner de kans lijkt te worden op een succesvolle overstap naar de MotoGP. Toch zijn er uitzonderingen. Marco Bezzecchi (drie jaar Moto2) en Álex Márquez (vijf jaar Moto2) laten zien dat het ook anders kan. Maar feit blijft: wie snel weet te presteren in de Moto2, vergroot zijn kans op een zitje in de MotoGP aanzienlijk.

1 van 3

Cruciaal jaar voor Veijer

Maar wat presteerden Jorge Martin, Pecco Bagnaia, Marc Márquez, Fabio Quartararo, Álex Rins, Diogo Moreira, Enea Bastianini en Pedro Acosta om na twee seizoenen in de Moto2 de overstap naar de MotoGP te maken? Vijf van hen werden kampioen, maar opvallend is dat Martin en Quartararo bijvoorbeeld niet eens in de top drie van de eindstand eindigden. Een kampioenschap is dus geen vereiste. De belangrijkste overeenkomst: ze wonnen allemaal één of meerdere races in de Moto2 binnen anderhalf jaar. Dat is relevant, omdat de meeste MotoGP-contracten rond de zomerstop – en tegenwoordig vaak al daarvoor – worden afgesloten. Het is dus cruciaal voor een Moto2-rijder om binnen anderhalf jaar te winnen. Fermín Aldeguer – die de traditionele route via de Moto3 oversloeg – is een ander voorbeeld van perfect timen. Hij dwong zijn MotoGP-contract al af vóór het seizoen waarin hij de overstap zou maken. Opvallend genoeg wist hij in zijn laatste Moto2-jaar niet meer op dezelfde manier te overtuigen. Op het juiste moment pieken blijkt dus een belangrijke succesfactor. Kijkend naar Veijer, die aan zijn tweede seizoen in de Moto2 begint, is een overwinning in de eerste seizoenshelft statistisch gezien van groot belang om de MotoGP-teams te overtuigen. Lukt dat niet, dan is de kans groot dat de Nederlander nog een extra jaar moet wachten op een kans in de koningsklasse. Dat is niet ondenkbaar: ook Fabio Di Giannantonio, Marco Bezzecchi en Brad Binder stroomden pas na hun derde Moto2-jaar door. Maar: een derde jaar in de Moto2 verkleint de kansen wel degelijk. Ook dan geldt nog steeds dat je moet winnen in deze klasse om in beeld te blijven. Dit seizoen worden er bovendien veel tweejarige contracten afgesloten, waardoor een groot deel van het MotoGP-veld vastligt tot eind 2028. En in 2027 staat er alweer een nieuwe lichting Moto2-talenten te trappelen, die mogelijk wél binnen het ideale profiel passen om in twee jaar door te stromen. Dat maakt de kans voor Veijer om na een derde seizoen alsnog een MotoGP-zitje te bemachtigen aanzienlijk kleiner.

Wie voldoen aan het profiel?

Wanneer we kijken naar het huidige Moto2-startveld: welke rijders voldoen dan aan het ideale profiel voor een overstap naar de MotoGP? Bovenaan de lijst staan David Alonso en Daniel Holgado. Alonso ontpopte zich tot een grote ster in de Moto3 en wist ook al in zijn debuutjaar in de Moto2 een race te winnen. Zijn CFMOTO Aspar-teamgenoot Holgado was eveneens een topcoureur in de Moto3 en deed het in zijn rookiejaar in de Moto2 met twee zeges en een zesde plek zelfs nog beter. Deze twee rijders staan zonder twijfel op de radar van de MotoGP-teams. En goed nieuws voor de Nederlandse fans: Collin Veijer behaalde een podiumplaats in zijn debuutseizoen, waarmee hij voorlopig aan de juiste voorwaarden voldoet. Datzelfde geldt voor Ivan Ortolá. Toch moeten beide rijders in de eerste seizoenshelft écht gaan imponeren – simpel gezegd: races winnen – om zich definitief in de kijker te rijden bij de MotoGP-teams. Daarnaast zijn er nog een aantal namen die als potentieel interessant worden gezien. Manuel Gonzalez is daar zonder meer één van. Door zijn prestaties in het afgelopen jaar was hij al nadrukkelijk in beeld bij diverse MotoGP-teams. De Spanjaard bewandelde een alternatieve route via de WorldSSP300 en WorldSSP, waardoor hij mogelijk wat meer tijd krijgt om zich te ontwikkelen in de Grand Prix-wereld. Datzelfde geldt in zekere zin voor Senna Agius. De jonge Australiër is pas 20 jaar en reed ook geen Moto3. In zijn tweede jaar won hij al twee races. Als hij erin slaagt om in de eerste seizoenshelft constanter vooraan mee te doen, zou hij eveneens een interessante optie kunnen worden. Barry Baltus kende een indrukwekkend seizoen, maar reed inmiddels al zijn vijfde jaar in de Moto2 – iets wat MotoGP-teams wellicht als een (te) late opmars kunnen zien. Toch is de Belg nog steeds pas 21 jaar, wat in zijn voordeel kan spreken. Izan Guevara en Deniz Öncü laten ook een opwaartse lijn zien in de Moto2, maar lijken op dit moment nog wel achter te liggen op de eerdergenoemde namen. Zij zullen zich nadrukkelijker moeten bewijzen om serieus in beeld te komen voor een overstap naar de MotoGP. Voor rijders als Tony Arbolino, Aron Canet, Celestino Vietti, Sergio Garcia, Joe Roberts en Alonso López lijkt de kans op promotie inmiddels verkeken. Hoewel ze allemaal races hebben gewonnen in de Moto2, hebben ze op hun piekmoment om uiteenlopende redenen de sprong naar de MotoGP gemist. In het afgelopen seizoen scoorden ze bovendien allemaal minder goed dan ze eerder lieten zien. En als je interessant wilt blijven voor de MotoGP, moet je aantoonbaar in een stijgende lijn zitten. Tot slot arriveren er dit jaar ook een aantal veelbelovende nieuwkomers in de Moto2. Mochten zij erin slagen om binnen vijf races al vooraan mee te doen, dan zouden MotoGP-teams hen zelfs na één seizoen al kunnen overwegen. Ondanks zijn Moto3-wereldtitel lijkt dat voor José Antonio Rueda niet direct waarschijnlijk, aangezien hij terugkeert van een zware blessure. Ángel Piqueras daarentegen beschikt over alle eigenschappen van een supertalent – als hij er snel staat in de Moto2, zou hij zomaar eens in het vizier kunnen komen van de MotoGP-teams.

1 van 3

Balans opmaken

Holgado en Alonso staan voorlopig op poleposition voor een zitje in de MotoGP. En in dat opzicht staat Gonzalez als het ware ook op de eerste startrij. Dit zijn meteen de grootste Moto2-titelkandidaten voor 2026, want daar draait een voorbeschouwing uiteindelijk ook om. En kampioen worden betekent op basis van de statistieken zo goed als zeker een promotie naar de MotoGP. Daarachter zijn er meerdere rijders die mogelijk interessant zijn, met Veijer als degene die qua profiel het meest in het oog springt. Maar ook Ortolá, Agius, Baltus, Guevara en Öncü staan daar niet ver achter. En binnen de kortste keren kunnen rookies als Rueda en Piqueras zich in deze strijd mengen. In deze analyse staat Veijer dus als het ware op de vierde plek van rijders die statistisch gezien de meeste kans maken om in 2027 de stap naar de MotoGP te zetten. En dat terwijl er normaal gesproken maar één of twee rijders per jaar doorstromen, met uitzonderingen van drie of vier in piekjaren. Maar 2027 zou maar zo eens zo’n piekjaar kunnen worden. Maar goed: de genoemde rangorde kan na drie tot vijf races in 2026 alweer totaal anders zijn. Een blessure in de eerste seizoenshelft – zoals Veijer vorig jaar overkwam – mag hem eigenlijk niet weer overkomen. Kijk maar naar Ai Ogura, die door een blessure vrijwel zeker een jaar later in de MotoGP belandde. Maar als Veijer erin slaagt om de lijn van eind 2025 door te trekken, regelmatig op het podium staat, bij voorkeur een race of het liefst races wint en – hoe lastig dat ook is in de Moto2 – zo constant mogelijk in de top vijf finisht, dan blijft de hoop op een Nederlandse MotoGP-coureur springlevend. Rondom de TT van Assen zal er waarschijnlijk meer duidelijkheid ontstaan over hoe de kaarten écht liggen. Lukt het niet voor 2027, dan is het zeker nog niet gedaan. Maar het wordt dan wel moeilijker, omdat nieuwe talenten zich aandienen en het aantal beschikbare plekken in de MotoGP afneemt. De transfermolen voor Moto2-coureurs komt pas echt op gang nadat eerst de toppers in de MotoGP zijn vastgelegd. Dat is voor de fabrikanten de hoogste prioriteit. Pas daarna wordt duidelijk hoeveel plekken er eventueel vrijkomen voor toprijders uit de Moto2 om door te stromen naar de MotoGP. Aangezien de eerste MotoGP-coureurs al zijn vastgelegd en er volop wordt gespeculeerd over transfers van toprijders, betekent dit extra druk voor de Moto2-rijders om in de eerste races direct de fabrikanten te overtuigen. Daarnaast is algemeen bekend dat ook politiek en nationaliteit een rol kunnen spelen. Hopelijk werkt Veijers Nederlandse paspoort in zijn voordeel. Want zeg nou zelf: een Nederlander in de MotoGP – daar móét rechtenhouder Liberty Media toch ook enthousiast van worden?

Van den Goorbergh: jong met veel ervaring

Zonta van den Goorbergh wist in zijn voorgaande vier Moto2-seizoenen slechts drie keer een top-tienklassering te behalen. Daarmee is hij vooralsnog logischerwijs niet in beeld bij de MotoGP-teams. Toch heeft de Brabander een andere opvallende statistiek. Van den Goorbergh is net 20 jaar geworden en behoort daarmee nog steeds tot de jongste rijders in het veld – slechts vijf coureurs zijn jonger. Tegelijkertijd is hij, opvallend genoeg, al een van de meest ervaren rijders in deze klasse. Slechts zes collega’s reden langer in de Moto2. Voor Van den Goorbergh is de missie in 2026 duidelijk: na een teleurstellend 2025 moet de weg omhoog weer worden ingezet. Constante puntenfinishes vormen daarbij het minimale doel. Hij rijdt opnieuw voor het Nederlandse RW Racing Team, dat na het vertrek van Jarno Janssen en de komst van teammanager Javi Martinez en teamadviseur Johan Stigefelt een ware metamorfose heeft ondergaan. Het Italiaanse Idrofoglia deelt nu het hoofdsponsorschap met het Spaanse Momoven, wat heeft geresulteerd in een grotendeels oranje motorfiets voorzien van een Kalex-frame. Daarmee verschijnen Van den Goorbergh en zijn teamgenoot Ayumu Sasaki aan de start in 2026. Ook in de pitbox en op de achtergrond is er veel veranderd. Daarnaast is de teamstructuur dankzij de Spaanse invloeden verder uitgebreid. Zo zal er in 2026 een juniorteam actief zijn in zowel de Moto2- als Moto3-klasse van het FIM Moto Junior-kampioenschap.

Moto2 deelnemerslijst

Moto3: Een 17-jarige als topfavoriet

Máximo Quiles is tijdens de eerste Grand Prix in Thailand pas 17 jaar, maar praktisch iedereen ziet hem als dé grote titelkandidaat. In 2025 maakte hij een stormachtig debuut in het Moto3-wereldkampioenschap. Ondanks dat hij door zijn leeftijd en een blessure vier races moest missen, eindigde hij als derde in de eindstand – kort achter nummer twee Ángel Piqueras. Zijn statistieken zijn indrukwekkend: in achttien GP’s stond hij negen keer op het podium en won hij drie keer. Ook Álvaro Carpe, Guido Pini en Valentino Perrone maakten veel indruk tijdens hun debuutjaar en mogen tot de favorieten gerekend worden. David Muñoz heeft al meer jaren ervaring op Grand Prix-niveau, maar is nog steeds onstuimig – en tegelijk razendsnel. Daarmee is ook hij zeker een titelkandidaat. Muñoz miste het laatste deel van het seizoen 2025 vanwege een dijbeenbreuk. Adrián Fernández en Joel Kelso draaien al jaren mee en waren vorig jaar een constante factor in de top van het veld. En hou ook nieuwkomer Brian Uriarte in de gaten: deze 17-jarige coureur werd vorig jaar kampioen in zowel de Red Bull Rookies Cup als de JuniorGP. Daarmee begint hij als toptalent aan zijn eerste volledige seizoen in de Grand Prix.

Moto3 deelnemerslijst