Op zondag 1 september vierde Triumph Motorcycles de 50ste verjaardag van Evel Knievel’s iconische Rocket Jump in Twin Falls, Idaho. De festiviteiten bestonden uit een motorparade en een evenement ter ere van deze gedenkwaardige stunt.
Triumph leidt de parade
Aan het hoofd van de parade reed Knievel’s zoon Kelly op een speciaal beschilderde Bonneville T120, vergezeld door stuntrijder Robbie ‘Maddo’ Maddison op een opvallende, op maat gemaakte Rocket 3. Deze custom Rocket 3 was een eerbetoon aan de unieke Skycycle X-2 Rocket die Evel gebruikte bij zijn originele sprong. Ook zesvoudig X Games-gouden medaillewinnaar Colby Raha koos voor een Triumph en reed mee in de parade op een Speed 400.
De custom designs van de motoren waren geïnspireerd op Evel’s originele Bonneville T120-TT ‘Color Me Lucky’, waarmee hij zijn legendarische sprong van 141 voet over de fonteinen van Caesar’s Palace in Las Vegas uitvoerde op 31 december 1967. Hoewel de crash-landing hem ernstig verwondde, bevestigde deze stunt Evel’s status als de ultieme durfal.
Evel Knievel’s band met Triumph
Evel Knievel gebruikte Triumph-motoren voor vele van zijn stunts in de jaren ’60, waaronder de beruchte sprong bij Caesar’s Palace. In 1972 gebruikte hij ook een Bonneville T120 om zijn ambitieuze Canyon-vlucht te promoten, waarbij hij de motor voorzag van vleugels om ieders verbeelding te prikkelen.
1 van 7
De beruchte Rocket Jump
Evel’s meest gedurfde stunt was zijn poging om in september 1972 met een ‘raket’ over de Snake River Canyon in Idaho te springen. Na moeilijkheden met vergunningen werd de locatie verplaatst van de Grand Canyon naar de Snake River Canyon, een kloof van een kwart mijl breed en meer dan 500 voet diep.
Om de sprong over de Grand Canyon te promoten, werd een prototype ‘jet aangedreven’ Triumph Bonneville T120, uitgerust met vleugels en genaamd de ‘Skycycle’, aan de pers getoond. Luchtvaartingenieur Doug Malewicki werd vervolgens ingeschakeld om een echte ‘raket aangedreven’ motorfiets te ontwerpen en te bouwen om over de Snake River Canyon te springen.
De Skycycle X-1 was gebaseerd op een zwaar gemodificeerd motorfietsframe en werd aangedreven door een stoommachine, gebouwd door de voormalige NASA-ingenieur Robert Truax. Na een testvlucht, die resulteerde in de crash van de X-1 in de Snake River, werd besloten om de wielen volledig te verwijderen en in plaats daarvan meer als een raket dan als een motorfiets op te stijgen en te vliegen.
De uiteindelijke X-2 Rocket, met Knievel binnenin, werd gelanceerd in de Snake River Canyon op 8 september 1974. Tijdens de lancering werd de remparachute voortijdig geopend. Hoewel de X-2 het een deel van de weg over de canyon naar de noordelijke rand maakte, zorgde de tegenwind ervoor dat het terug naar het zuiden dreigde te drijven, de canyon in, en landde het slechts enkele meters van het water waarin Evel zeker zou zijn verdronken, vastgebonden in het voertuig.
Desondanks, samen met zijn sprong bij Caesars Palace, verzekerde de sprong met de raket over de Snake River Canyon, ondanks het uiteindelijke falen, Evels reputatie als de koning van de stuntmannen.
De 50ste verjaardag van Evel Knievel’s Rocket Jump was een passend eerbetoon aan een van de meest iconische en gedurfde stuntartiesten aller tijden.
De Chinese motorfabrikant Benda verrast met de Dark Flag 500, de eerste V4-motorfiets uit China. Deze Bobber levert 54 pk bij 10.000 tpm en is zelfs uitgerust met luchtvering. Vanaf juli 2024 is de nieuwe modelvariant Commander verkrijgbaar, met upgrades en updates.
Klassiek ontwerp met moderne elementen
De Benda Dark Flag 500 is een cruiser of Bobber met een exotische V4-motor en luchtvering, wat opvallend is voor een motorfiets in deze klasse. Het ontwerp is klassiek, maar bevat ook moderne elementen. De nieuwste modelvariant, de Commander, wordt geleverd in een elegante witte kleur (“Shadow White”) met lichtbruine kunstleren zadel als chique contrast. Ook introduceert Benda met deze variant een nieuw TFT-display, inclusief modellspecifieke startanimatie, in een klassiek rond huis.
V4-motor
De V4-motor van de Benda Dark Flag 500 heeft een cilinderinhoud van 496 cc, verdeeld over 4 cilinders met een boring van 53,5 mm en een slag van 55,2 mm. Ondanks de lange slag is hij graag toeren draaien: het maximale koppel van 42 Nm wordt pas bij 7.500 tpm bereikt en het piekvermogen van 54,5 pk (40 kW) bij maar liefst 10.000 tpm. Dankzij de 6-versnellingsbak haalt de Dark Flag 500 een topsnelheid van 165 km/u.
Luchtvering en moderne componenten
Een andere bijzonderheid van de Benda Dark Flag 500 is de luchtvering met elektronisch geregelde stereo-dempers achter, waarmee de zithoogte kan variëren tussen 670 en 700 mm. De voorvork is een upside-down exemplaar. Verder zijn er fraai ontworpen aluminium gietwielen, schijfremmen met ABS en een 16-liter tank. Het totaalgewicht bedraagt 241 kg.
Verkrijgbaarheid en prijzen
In China is de Benda Dark Flag 500 al vanaf juli 2024 verkrijgbaar vanaf 33.800 Yuan, afhankelijk van de versie, componenten en uitrusting. Er zijn 3 kleuropties en 2 verschillende uitlaatdesigns. Benda heeft verkooppunten in Nederland, maar prijzen en beschikbaarheid voor de nieuwste versie zijn nog niet bekend. De eerste BD500 versie werd aangeboden vanaf € 7.790.
Voor Gert-Jan Laseur is de Lowrider S is een van zijn favoriete Harleys als dagelijkse ride. Genoeg grondspeling, prima vering, strakke stuureigenschappen, goede remmen en de fijne M8 motor met maar liefst 117 ci. aan cilinderinhoud. Toch heeft een van zijn klanten met zo’n Lowrider S nog wat te wensen; Meer power!
Rob, de eigenaar van deze Lowrider, had al een Screamin’ Eagle nokkenas laten monteren en wat lawaai dempers, maar hij was niet erg onder de indruk van de extra prestaties. Hij wilde wat meer. Nou dat kan.
Rob wil niet altijd lawaai, dus een mooi uitlaatsysteem met een klep is dan de perfecte oplossing. De keuze was snel gemaakt toen hij de 21, twee-in-een uitlaat van Jekill and Hyde zag. Met wat kleine aanpassingen was deze uitermate geschikt voor zijn wensen. Veel power, maar het onderblok er gewoon inhouden. Mijn keuze viel op een 132 cilinder- en zuigerkit van S&S. De boring van de cilinders is 4.32 inch en dat is momenteel de maximale boring die nog past op het standaard onderblok van een 114 of 117 M8. Normaal zal de compressie uitkomen op 11 op 1. Dit kunnen we verhogen door de verbrandingskamer van de koppen wat kleiner te maken. We monteren onze Level 2 koppen met een kleinere kamer, waarvan wat de in- en uitlaat kanalen CNC gefreesd zijn. Ze zijn daardoor groter en beter van vorm en er gaan 2 mm grotere kleppen in. Meer lucht is meer vermogen. De klepveren zijn een set van Star met titanium schotels. De tuimelaars worden vastgezet met tapeinden van ARP en er worden sterkere kopbouten van S&S gemonteerd.
De koppen, zuigers en cilinders zijn gedemonteerd. Bij het kopen van onze snellere koppen houden wij de jouwe.
Recht toe recht aan
Het originele inlaat spruitstuk van kunststof wordt vervangen door een CNC nagewerkt aluminium exemplaar van Screamin’ Eagle en de elektronische gasklep word ook vervangen door een grotere met 64 mm diameter. Ook worden de standaard injectoren vervangen door grotere 6.8 injectoren. Het luchtfilterhuis van de Lowrider is prima en ik vervang alleen het luchtfilter zelf. Als nokkenas gebruik ik de Star 3/4 cam omdat die het gewoon lekker doet in alle toerentallen. We willen geen racemotor, maar een motor waar je dagelijks mee kan touren en, als je wil, ook even flink mee aan het gas kan hangen. De Harley tappets gaan eruit en deze vervang ik voor een set van S&S. Ik gebruik ook een setje tappet cuffs van Star i.p.v. de originele kunststof versie. De standaard stoterstangen worden vervangen door een set verstelbare stoter stangen van S&S. De standaard oliepomp en cam support plate zijn prima op de laatste typen M8 modellen, dus die gaan er zo weer in. Het monteren van de zuigers en cilinders is recht toe recht aan en er hoeven ook geen extra checks te worden gedaan m.b.t. de klep tot zuiger afstand of iets dergelijks. Dit omdat de Star 3/4 cam makkelijk in de kop past qua kleplift.
Mapping
De mapping maak ik met Diag4bike en als de motor weer in elkaar zit start ik hem een paar keer met de computer eraan vast om te controleren of de waarden kloppen met zoals ik die wil zien. Daarna gaat de motor op de Dyno voor een mapping. Niks kant- en-klare mapping, maar gelijk tunen zoals het hoort en niet gokken. Ik kan nog steeds niet begrijpen dan mensen een kant en klare mapping nemen zonder het na te meten op een bank.
Sterk en soepel
Als de motor klaar is kan de klant er mooi rustig aan zo’n 1000 tot 1500 km op zetten met twee olie beurtjes. Daarna dan nog een paar pulls op de bank met wat kleine correcties. Het motorblok is sterk en soepel en maakt deze lichte Lowrider S tot een fantastisch rijdende motorfiets!
1 van 7
Tekst en foto’s: Gert-Jan Laseur
Onderdelenlijst
S&S 132 kit S&S tappets Star tappet cuffs Laseur Level 2 koppen, CNC gefreesd met 2 mm grotere in- en uitlaat kleppen Star klepveren met titanium collars Star 3/4 nokkenas Timken nokkenas lager Tapeinden voor de tuimelaars S&S kopbouten S&S stoterstangen CNC inlaatspruitstuk, 64 mm 64 mm Throttle Screamin’ Eagle Ness air cleaner insert, extra dik 6.8 injectoren Dr. Jekill and Mr. Hyde 21 uitlaatsysteem
Jeffrey Buis won vorig jaar tweemaal op Magny-Cours, wat een belangrijke slag betekende richting zijn tweede World Supersport 300-titel. Ook deze keer kende de regerend wereldkampioen een uitstekend weekend in Frankrijk. In de eerste race, op een opdrogende baan, eindigde de KTM-rijder net buiten het podium als vierde. Een dag later, en op een droge baan, was Buis duidelijk het sterkste in de grote kopgroep en won voor de eerste keer na zijn heftige crash in Assen. Buis steeg van de zevende naar de vierde plek in de tussenstand. Loris Veneman verloor zijn leidende positie in het WK-klassement, maar doet nog steeds volop mee in de strijd om de wereldtitel. De MTM Kawasaki-coureur eindigde als achtste en vierde. Met nog vier races te gaan, staat Veneman op een tweede plaats in het wereldkampioenschap met een achterstand van 12 punten op Aldi Mahendra. Buis heeft 53 punten minder dan de Indonesiër en is nog niet kansloos. Ruben Bijman scoorde geen punten in Frankrijk. De eerste World Supersport-race werd vanwege hevige regenval op zaterdag uitgesteld naar zondagmorgen. Ook op dat moment waren de omstandigheden verraderlijk. Op de opdrogende baan bleken slicks de beste bandenkeuze te zijn. De Fin Niki Tuuli ging hier het slimst mee om en bezorgde het Nederlandse EAB Racing Team de overwinning. Ook Glenn van Straalen reed een sterke race en kwam als derde over de finish. Het betekende zijn tweede podiumplaats in dienst van Pata Yamaha Ten Kate Racing. In de tweede race finishte Van Straalen als zesde. Zijn teamgenoot Stefano Manzi eindigde als tweede, nadat de Italiaan in de eerste race ten val was gekomen. De Spanjaard Adrian Huertas leidt nog in het wereldkampioenschap. Van Straalen staat in de tussenstand op een achtste plaats.
Met de ondersteuning van Voxan heeft de Ohio State University vier nieuwe wereldsnelheidsrecords voor motorfietsen gevestigd.
De Ohio State University (VS) heeft onlangs vier wereldsnelheidsrecords gevestigd met een elektrische motorfiets ontworpen en gebouwd door haar studenten. De in Monaco gevestigde Venturi Group, via het merk Voxan, speelde een belangrijke rol door significante bijdragen aan dit project te leveren.
De Ohio State University (Columbus, VS) en de Monegaskische Venturi Group werken sinds 2009 samen aan het ontwerp en de vervaardiging van voertuigen voor snelheidsrecords. Het vijftienjarig jubileum van hun samenwerking werd gemarkeerd door een nieuwe reeks prestaties tussen 25 en 29 augustus 2024 op de Bonneville Salt Flats (Utah, VS).
De universiteit zal binnenkort vier certificaten, uitgereikt door de FIM (Fédération Internationale Motocycliste), kunnen toevoegen aan haar eregalerij voor wereldrecords in de categorie elektrische motorfietsen onder de 150 kilogram:
Zonder kuip:
• Vliegende start, 1 km: 168.712 mph – 271.515 km/h
• Vliegende start, 1 mijl: 168.593 mph – 271.323 km/h
Met kuip:
• Vliegende start, 1 km: 180.065 mph – 289.787 km/h
• Vliegende start, 1 mijl: 180.035 mph – 289.738 km/h
Om deze prestaties van wereldklasse te bereiken, heeft de Ohio State University College of Engineering samen met haar Buckeye Current Team een uitzonderlijke elektrische motorfiets ontworpen: de Ohio State RW-5 Voxan. De ingenieursafdeling van de Venturi Group, eigenaar van het merk Voxan, heeft expertise geleverd op verschillende gebieden: ontwerp, vering, accu, transmissie en optimalisatie van instellingen en stabiliteit.
In 2020-2021 ontwierp, vervaardigde en ontwikkelde het Monegaskische Team, onder leiding van Gildo Pastor, de Voxan Wattman. Op het Kennedy Space Center-circuit (Florida, VS) vestigde deze hoogwaardige machine 24 records in zijn categorie. Twee rijders deelden de controle: 500cc vice-wereldkampioen Max Biaggi en Venturi’s hoofd van engineering Louis-Marie Blondel. De Franse ontwerper van de Wattman zette zelf zes records neer met dit voertuig.
Met deze dubbele ervaring ondersteunde hij de studenten tijdens de ontwerpfase samen met technisch directeur Franck Baldet. Vervolgens nam hij de controle van de machine om elk record te vestigen met de steun van de mechanische teams van Voxan, die kwamen helpen.
“Vier nieuwe wereldsnelheidsrecords is een fantastisch cadeau ter gelegenheid van de 15e verjaardag van onze samenwerking! Ohio State University en Venturi Group hadden al vijf records (*), en we staan nu op negen. Tot de tiende!”, Aldus Gildo Pastor, President van Venturi Group
(*) Waterstofcategorie: 2009 – Venturi VBB-2: 487,631 km/h (303,025 mph)
(*) Elektrische categorie: 2010 – Venturi VBB 2.5: 494,069 km/h (307,905 mph) / 2014 – Venturi VBB-3: 341,180 km/h (212,615 mph) / 2015 – VBB-3: 386,243 km/h (240,320 mph) / 2016 – Venturi VBB-3: 549,211 km/h (341,133 mph)
Automaten zijn de nieuwe trend in de motorwereld. Honda heeft al jaren de DCT-transmissie met dubbele koppeling, Yamaha had de FJR met een semi-automaat, BMW introduceerde haar nieuwe ASA-systeem, Kawasaki voorziet haar hybride modellen van een automaat, en Yamaha doet nu mee met de Y-AMT. Ze werken allemaal op hun eigen manier en zijn technisch erg interessant, maar de grote vraag is: rijdt Yamaha’s automaat ook lekker? We gingen naar Catalonië, Spanje om het uit te zoeken.
Motor.NL: Euh… Yamaha Y-AMT? Dat zegt ons niks.
Gijs Gilis: “Heel grappig. Y-AMT staat voor Yamaha Automated Manual Transmission en het systeem is eigenlijk heel simpel. Een elektromotor neemt het schakelen over en een andere elektromotor bedient de koppeling, allemaal aangestuurd door een computer. Door deze eenvoud weegt het systeem slechts 2,8 kg, en nee, dat merk je echt niet tijdens het rijden. Het hele pakket is netjes geïntegreerd in de bestaande motor- en frameopstelling, waardoor de motorfiets niet breder wordt.”
Y-AMT: slechts 2,8 kg extra
Motor.NL: Oké, tot zover kunnen we volgen. Wat is er technisch nog meer bijzonder aan dit systeem?
Gilis: “Goed zo, hou die aandacht erbij! Het systeem werkt samen met de quickshifter die standaard op de MT-09 zit, en maakt gebruik van een veer in de schakelstang. Het resultaat? Een schakelwissel van maar 0,1 seconde. Een vingerknip, dus. Een koppelingshendel ontbreekt, net als de versnellingspook bij je linkervoet. Alles regel je met je handen.”
Geen versnellingspook
Motor.NL: Genoeg theorie, hoe rijdt dat systeem nou in de praktijk?
Gilis: “Als je voor het eerst met een automaat rijdt, heb je vaak even tijd nodig om eraan te wennen. Dat was hier totaal niet het geval. Je bent er meteen mee weg. Je kunt kiezen voor een volledig automatische stand, of zelf schakelen met een schakelaar bij je linkerhand. Opschakelen met de wijsvinger, afschakelen met de duim of beide met de wijsvinger.”
Geen koppelingshendel, wel schakelaars die je bedient met linkerduim en -wijsvinger.
Motor.NL: Kies je dan meestal voor automatisch, of is het toch leuker om zelf te schakelen?
Gilis: “Op lange rechte stukken en in dorpjes schakelde ik de bak steeds weer naar de automatische stand. Daar doet hij het echt geweldig. Hij schakelt niet te snel op, zoals de DCT-bak van Honda in de D-stand, en de schakelmomenten zijn heel natuurlijk gekozen. Wanneer we wat sportiever gingen rijden, schakelden we over naar de sportieve modus van de automaat, en ook dat ging prima. Maar niet altijd perfect.”
Vanaf de andere kant, schakelen kan met duim of wijsvinger
Motor.NL: Kun je dat uitleggen?
Gilis: “Zelfs in de sportieve ‘D+’-stand schakelt de automaat meestal op het juiste moment, maar hij schakelt niet terug als je vol gas geeft en een lagere versnelling nodig hebt. Gelukkig heb ik daar een trucje voor gevonden, dat ik in de ‘Eerste Test’ zal onthullen. Bij sportief rijden is handmatig schakelen met je vingers een stuk leuker. Het systeem werkt zo snel en intuïtief dat je je linkervoet met pensioen kunt sturen. Y-AMT is echt een openbaring. Het systeem werkt fantastisch en is als optie verkrijgbaar voor slechts 500 euro extra.”
Wisselen tussen automatische of manuele stand, en een ‘Mode’ knop voor twee verschillende rijmodi in AT.
Motor.NL: We zijn benieuwd hoe de markt erop gaat reageren. Jij gaat nu zeker automatisch naar de bar? Waarom vragen stellen als we het antwoord al weten…
In het meest oostelijke puntje van Andalusië bevindt zich de Desierto de Tabernas, de enige, echte woestijn van Europa. Bekend van de spaghettiwesterns van Sergio Leone en nog altijd een geliefde filmlocatie. Het is er stofhappen, zweten én enorm genieten van groots motorterrein.
Ik stuur de Moto Guzzi V85 TT door een rambla, een drooggevallen rivierbedding in de Desierto de Tabernas. De bodem is hard en droog. Een deel van de woestijn is alleen toegankelijk voor voertuigen met een vergunning – onder meer de locatiespotters voor de filmindustrie – maar hier geen verbodsborden. Rijden dus. Op goed geluk.
Met de stofwolken op mijn hielen dring ik dieper door in de rambla. Rotswanden rijzen links en rechts van me op. Met af en toe een losstaande pilaar van hard gesteente dat de tijd en de elementen heeft getrotseerd. Het doet direct denken aan het decor van de spaghettiwesterns. Maar dan iets minder wijds, hoog en diep. Logisch, want bij het filmen werden groothoeklenzen gebruikt om het nog wat dramatischer te maken.
Hoewel de Guzzi geen offroad-motor is, kan hij het pad door de rambla prima aan. Af en toe zijn er wat zachtere stukken, passages met los zand en korte trajecten met keien. Maar nergens wordt het serieus crossterrein. Eenmaal vertrouwd met de ondergrond kan de snelheid omhoog. De rijwind brengt wat welkome verkoeling, want het is knap heet in de kloof.
De populariteit van Tabernas als filmlocatie is verklaarbaar. Met een beetje fantasie en creativiteit doet het landschap denken aan dat van Arizona, Texas en New Mexico. Alleen zijn de afstanden tussen de verschillende sets in deze uithoek van Spanje een stuk kleiner en liggen er voldoende plaatsjes in de buurt om het de filmcrew gemakkelijk te maken. De bewoonde wereld is nooit ver weg. Dat kan in Amerika heel anders zijn.
Het waren de films van Sergio Leone die Tabernas op de kaart hebben gezet. Sterren als Clint Eastwood, Claudia Cardinale, Henry Fonda, Lee van Cleef en Harrison Ford hebben allemaal in deze woestenij geacteerd. Net als David Beckham in een reclame voor Coca-Cola en Carice van Houten in Game of Thrones.
Terwijl het stof achter de Guzzi opwaait, klinkt in mijn achterhoofd dat onheilspellende deuntje uit The Good, The Bad & The Ugly: tudidudidu tididuuuuuuuuuuu!
1 van 5
El Cortijo del Fraile, ooit klooster, daarna filmdecor.
Los Albaricoques pronkt met zijn filmhistorie.
De woestijn is een geologisch museum.
In de Tabernaswoestijn zijn veel films gedraaid, zoals Patton.
Sergio Leone wilde hier filmen vanwege de berg op de achtergrond.
Westerndorpen
Na de hete rit door de droge rivierbedding vind ik in Tabernas een plek in de schaduw. Naast me spelen de oude heren van het dorp een bordspel. Het gaat er fanatiek aan toe. Ik ben vooral blij met een liter ijskoud water en een café solo. Ik lees dat de filmdecors altijd netjes worden afgebroken en afgevoerd. Toch staan er links en rechts nog wat vergeten herinneringen. Zo werd er voor Lawrence of Arabia een oase met palmbomen aangelegd. En die is er nog altijd. Net als enkele vervallen huizen.
Ook zijn er in de directe omgeving drie westerndorpen te vinden. De ene iets authentieker dan de ander, maar allemaal voor de filmindustrie gebouwd. Ze worden af en toe nog voor een shoot gebruikt, maar bestaan verder vooral als attractiepark. Inclusief shows met acteurs en actrices die spelen alsof de scouts van Hollywood in het publiek zitten.
Als ik genoeg ben afgekoeld en de vochthuishouding weer op peil is, stap ik op de motor om Tabernas te verruilen voor de bergen rondom. Extreem bochtig is de weg nog niet en het uitstekende asfalt nodigt uit tot vaart maken. Serieus remmen doe ik pas bij het gehucht El Pilar. Vanuit mijn ooghoek zie ik mijn slaapadres. Was er bijna aan voorbijgereden.
Casona Granado heeft 1 ster, maar scoort hoog bij de gasten. De Britse Rachel en Clay wonen al 22 jaar in het dorp dat amper dertig andere bewoners telt. Tot in de vorige eeuw leefde het dorp van de mijnbouw en waren de mensen talrijker en El Pilar levendiger. Nu ligt het gehucht verstild in het midden van de natuur. Met Europese subsidies worden er velden vol olijf- en amandelbomen aangelegd.
Twintig haarspeldbochten
Na een meesterlijk lokaal ontbijt onder de druivenranken stuur ik de motor de bergen in. Het is maar goed dat de koffie sterk was, want ik kan meteen aan de bak. Wat een bochten! Niet te zuinig. De weg heeft geen specifieke naam en een echte bergpas is het evenmin, maar ik krijg nauwelijks de tijd om op adem te komen.
Op het noordelijkste puntje tik ik een omgeving van marmergroeves aan om vervolgens weer af te dalen tot bijna in Tabernas. En dan moet het mooiste nog komen: de Puerto de Velefique, een bergpas die zich kan meten met de toppers in de Alpen. Hij is bijna dertig kilometer lang en goed voor 1.364 hoogtemeters die onder meer met een reeks van dik twintig haarspeldbochten worden overwonnen.
Natuurlijk is de bergpas geliefd bij motorrijders en wielrenners (de pas zit regelmatig in de Ronde van Spanje), maar door de afgelegen ligging is er zelden veel verkeer. Terwijl ik spelend met gas, rem en versnellingen omhoog klim, ontmoet ik precies nul tegenliggers. Geen motoren, geen fietsers, geen auto’s. Nul.
Ook in de afdaling terug naar de woestijn komt er geen einde aan het bochtenparadijs. Met de Puerto de la Venta Luisa als bonus. Deze bergpas is uitdagend terrein, want de bochten zijn telkens net even anders. Geen moment kun je lui achterover leunen en de motor het werk laten doen. Het is opletten, kijken, sturen, corrigeren en opnieuw snelheid maken. Dit is precies zoals je het op reis graag hebt. Compleet anders dan thuis.
De Velefique pas, 14 km bochten draaien.
Zwart silhouet
Terug in directe omgeving van Tabernas, dat wordt omringd door bergen. Het zijn deze ketens die de schaarste van neerslag en de gemiddeld hoge temperaturen verklaren. Via het dorpje Lucainena de las Torres rijd ik de Sierra Alhamilla binnen. Mooi asfalt brengt me aan de andere kant van het compacte massief, waar de lucht iets fris en ziltigs krijgt. De zee is niet ver meer.
Via een landschap van kassen – vooral tomaten – en een industrieel complex bij Carboneras bereik ik het ongerepte natuurgebied van Cabo de Gata, het oostelijke en vaak vergeten puntje van Andalusië. Ik slaap in een prachtig landhuis aan de rand van Agua Amarga, een heerlijk kustplaatsje met een pleintje waar het ’s avonds gezellig wordt zodra de gouden straatverlichting brandt.
De volgebouwde Costa del Sol is hemelsbreed niet zo ver weg, maar het verschil kan nauwelijks groter. Alles in Cabo is bescheiden van formaat, behalve de stranden. Die zijn reusachtig, stil, wild en soms lastig te bereiken over hobbelige gravelwegen. In Las Negras zie ik vissers aan een buitenboordmotor werken, in La Isleta del Moro wordt de bescheiden vangst aan land gebracht en drink ik koffie op de kade.
Op zoek naar oude filmlocaties – ook in Cabo is druk gefilmd – rijd ik richting Los Albaricoques. Het dorp is trots op zijn Hollywood-verleden en heeft een metershoog zwart silhouet van een cowboy aan de kant van de weg geplaatst. Verderop bevindt zich één van de beroemdste decors uit de filmgeschiedenis: de dorsvloer uit het slotduel in For a Few Dollars More. Dit is de plek waar Clint Eastwood en Lee van Cleef afrekenen met bad guy Gian Maria Volonté. Een filmklassieker.
Opknapbeurt
Ik ben op zoek naar een andere locatie: de Cortijo del Fraile. Een schamel bordje wijst de weg. Rechtdoor. Het aanvankelijk nog strakke wegdek verandert in een grindpad tot er enkel nog zand en keien overblijven. Ergens in dit zinderende landschap van stenige akkers en kale heuvels moet de ruïne van het voormalige Dominicaanse klooster liggen, dat in verschillende films te zien.
Clint Eastwood kwam er in The Good, The Bad and The Ugly meer dood dan levend aan om een paar dagen aan te sterken. Eenmaal over een flauwe heuvel zie ik de cortijo liggen. Hoewel het pand erkend cultureel erfgoed is, verkeert het in slechte staat. De gevel is gebarsten, de meeste ramen en deuren zijn verdwenen, de palmboom voor de ingang overleden, het dak ingestort. Zelfs van de kapel is weinig over. Volgens de lokale pers zou er een opknapbeurt aankomen.
Het onverharde pad dat binnendoor naar de oude goudmijn van Rodalquilar voert, begint zo hard en ruig dat ik voor een lekke band vrees. Op de Guzzi liggen geen stevige noppenrubbers, dus rijd ik terug zoals ik gekomen ben. Dwars door het stof. Maar dat was in elk geval goed te doen.
Naar de badplaats San José met links van de weg Hotel Cortijo El Sotillo dat dezelfde architectuur heeft als veel huizen in New Mexico. Het was dan ook decor in tal van films, met For a Fistful of Dollars als de bekendste. San José is de grootste badplaats van Cabo de Gata en niet mijn favoriet. Zoals op veel plekken in deze vergeten hoek van Spanje voeren gravelwegen naar uitgestrekte rustige stranden zoals Playa de los Genoveses of Playa de Mónsul. Helaas is de weg die achter de kust doorloopt tot de vuurtoren van Cabo de Gata afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. Dat wordt omrijden.
Wild en eindeloos
Terug over gravel, sturen door de heuvels, gas geven op mooi asfalt, een beetje doorbijten tussen de kassen aan de rand van het natuurpark. Eenmaal terug aan zee, hervindt Cabo de Gata zijn schoonheid. Ik schakel naar de derde versnelling en laat de V85 TT rustig langs het wilde strand rijden.
Pauze onder de ronde vestingtoren van San Miguel. Bij het restaurant worden de sardientjes op stokjes gegaard bij een open vuur. Eten met uitzicht op de Middellandse Zee. Kan slechter. Het is tijd voor het eindschot naar de vuurtoren. De weg voor me is leeg. Met links de verlaten zoutpannen en rechts het water. Wolken stof waaien over het asfalt. Ontspannen rijd ik de Guzzi door dit filmische decor. Muziekje eronder en de letters langzaam laten opkomen: The End.
1 van 11
Rijden door een rambla, droge rivierbedding in de woestijn.
Even stoppen om de Velefique pas te bewonderen.
Kerk aan het langgerekte strand van Cabo de Gata.
La Isleta del Moro, waar nog altijd vissers wonen.
Vissersboot met pensioen in Isleta del Moro.
Vis eten aan het strand van San Miguel.
Sommige stranden zijn alleen over gravelwegen bereikbaar.
Veel stranden zijn mooi en leeg.
Waterput uit de tijd van de moren.
Avond in Agua Amarga.
De adobe-stijl huizen van Cabo de Gata passen prima in Texas of New Mexico.
Foto’s: Hans Avontuur
Reisinformatie
Reis
Verschillende maatschapijen hebben vluchten vanuit Nederland en België naar Málaga. Ook zijn er minder frequente verbindingen naar Almería. Ticketprijzen variëren. Wie goed zoekt kan retourtjes vinden vanaf zo’n € 150 naar Málaga (Ryanair) en € 300 naar Almería (Transavia).
Motor huren
Wij huurden bij MotoMercado in Torremolinos, dat een breed aanbod van machines heeft met enkele (bijna) nieuwe Moto Guzzi’s en Aprillia’s. De gereden V 85 TT kost vanaf 90 euro per dag (bij een verhuur van 4-7 dagen). Een Aprilia Tuareg 660 kost hetzelfde. rentabike.org
Waar slapen we?
In Tabernas en Cabo de Gata vind je vooral kleinschalige accommodatie. Sfeervol in het achterland van Tabernas: Casona Granado in El Pilar. Super hosts en een heerlijk ontbijt op het terras (casonagranado.com). Bijzonder is La Joya de Cabo de Gata, iets buiten Agua Amarga, met enkele mooie appartementen in een landhuis. De gedeelde tuin heeft schaduwplekken en een zwembad met uitzicht (lajoyadecabodegata.es).
In San José (Cabo de Gata) ligt Cortijo el Sotillo. Dit hotel was decor voor diverse films (cortijoelsotillo.es).
Op zaterdag 14 en zondag 15 september viert Arie Molenaar Motors het 60-jarig jubileum met een spectaculair Jubileum Festival! Een van de hoogtepunten van dit weekend is een unieke expositie die de rijke geschiedenis van Molenaar Racing tot leven brengt. Kom en bewonder legendarische (race)motoren en herbeleef de mooiste momenten uit de geschiedenis van Molenaar Racing en Molenaar NSF100.
Alle Molenaar Racing- en Molenaar NSF100-coureurs zijn uitgenodigd om hun handtekening te komen zetten bij hun eigen foto op een indrukwekkende Wall of Fame, van maar liefst drie bij drie meter. Deze Wall of Fame krijgt na de expositie een prominente plaats bij Arie Molenaar Motors, als blijvend eerbetoon aan alle coureurs en als blijvende herinnering aan het 60-jarig jubileum.
Er is een groot aantal klassieke racemotoren te zien van onder andere Jan de Vries, Haru Aoki en Hans Spaan en nieuwe racemotoren van onder andere Brad Binder en Sam Lowes. Bovendien is er een racesimulator waarop coureurs en bezoekers elkaar kunnen uitdagen.
Arie Molenaar: “We kijken er naar uit om onze coureurs van vroeger en nu weer te ontmoeten. Het wordt niet alleen een feestelijke gelegenheid, maar ook een heuse reünie! Een aantal bekende Nederlandse coureurs, zoals o.a. Collin Veijer en Hans Spaan hebben hun komst al bevestigd.”
Tijdens het Jubileum Festival op zaterdag 14 en zondag 15 september is nog veel te doen en te beleven. Bij aankoop vanaf €100,- ontvang je een gratis lot waarmee je kans maakt op geweldige prijzen, zoals een Kawasaki KLX110, een exclusief weekend rijden op een MV Agusta Dragster RR SCS American Edition of een Super Veloce 98 Edizione, 60 dagen rijden op een Husqvarna Svartpilen 801 of je aankoopbedrag terug in de kledingshop.
Tijdens het evenement kun je ook deelnemen aan workshops over motoronderhoud, kettingspannen en moderne technieken, en je verbazen over de skills van motoracrobaat Alex van den Broek. Kinderen van 5-10 jaar kunnen meedoen aan de Kids Mini GP KTM rijderstrainingen op elektrische offroad modellen. Verder zijn er veel demonstraties en activiteiten, een gratis helmenservice en workshops over veringafstelling en zitpositie. Alle informatie vind je op: https://www.ariemolenaarmotors.nl/jubileum-festival-14-en-15-september/.
Details evenement:
Jubileum Festival: zaterdag 14 en zondag 15 september.
Meet en Greetmet coureurs: beide dagen 13:00 – 15:00
Op 28 september is de race-expositie exclusief te bewonderen voor deelnemers aan de Arie Molenaar Motors Jubileum Toertocht. Schrijf je via https://ticketpoint.nl/evenement/jubileumrit/ in voor deze all-inclusive toertocht, met goed eten en drinken, verrassende routes en vooral een hoop gezelligheid. Na inschrijving ontvang je de GPX-bestanden (en alle overige informatie) ruim een week van tevoren in je mailbox. Je rijdt de route alleen of in je eigen cluppie. Uiteraard kun je ook bij een ander aansluiten. Maar dat is nog niet alles! Van 5 oktober tot en met 20 oktober kun je de overzichtstentoonstelling bekijken in Museum IJsselstein. Mis het niet!
In deze aflevering van “Wat Rij Jij?” zetten we drie motorfietsen in de schijnwerpers die zijn aangeschaft voor prijzen tussen de 4.000 en 6.000 euro. Bart uit Nieuwegein is de trotse eigenaar van een BMW F 650 GS (800CC Limited Edition) uit 2012, die hij in 2023 kocht voor 4.500 euro. Mark uit Hummelo schafte in hetzelfde jaar een Benelli TRK 502 uit 2018 aan voor 4.750 euro. Tot slot presenteren we de Triumph Daytona 675 uit 2008 van Mark uit Groningen, ook gekocht in 2023 voor 4.750 euro. Drie prachtige motoren voor een scherpe prijs!
Je nieuwe occasion verzeker je eenvoudig bij Combi Motors Verzekeringen: https://combimotors.nl/
Marc Márquez geeft op het podium aan, aan wie hij zijn voor onmogelijk gehouden zege heeft te danken.
Een licht regenbuitje zorgde ervoor dat een toch al enerverende Grote Prijs van San Marino in een minimum van tijd compleet op zijn kop werd gezet. Voor Marc Márquez kwamen de luttele druppels als een geschenk uit de hemel. Volgens de na Aragón opnieuw zegevierende Spanjaard werden die druppels gestuurd door de veel te vroeg overleden stichter van zijn team, Fausto Gresini. Terwijl Márquez in deze race alles goed deed, gokte Jorge Martin compleet verkeerd door van machine te wisselen. Dat gaf de als tweede gefinishte Pecco Bagnaia de kans om zijn achterstand in de titelstrijd ten opzichte van Martin terug te brengen tot zeven punten.
In zijn voorwoord van dit nummer van MOTO73 constateert hoofdredacteur Marien dat met septembeR de ‘R’ weer in de maand zit. Dus dat wordt weer massaal hoestabletten en keelsnoepjes slikken. En…. dat we ons de komende weken (waarschijnlijk zelfs de maanden oktobeR en novembeR) weer druk gaan maken over teamordeRs. Dat zou kunnen. Marien noemt in zijn voorwoord de situatie zoals die zich in 2022 tijdens de GP van Thailand voordeed. Toen besloot Johann Zarco, die op zijn Pramac Ducati op dat moment sneller was, achter Ducati-fabriekscoureur Pecco Bagnaia te blijven. Met als gevolg, dat niet de Fransman maar de Italiaan de zestien punten behorende bij de derde plaats pakte.
Op het moment dat het begon te druppelen greep Marc Márquez de leiding en stond die niet meer af.
Voor Bagnaia en zo Ducati waren dat drie punten meer dan als hij als vierde de finish was gepasseerd. Voor de Italiaanse combinatie waren dat op dat moment drie heel belangrijke punten in de strijd om de wereldtitel die gaande was met regerend kampioen Fabio Quartararo op Yamaha. Dat er in Thailand binnen Ducati geen teamorders waren, blijkt niet alleen uit het feit dat Zarco zijn positie binnen het merk wist (mede omdat hij heel veel te danken had aan Ducati Corse-baas Gigi Dall’Igna die hem na een mislukt KTM-avontuur bij Ducati een nieuwe kans gaf), maar ook dat Bagnaia’s teamgenoot Jack Miller in deze race ‘gewoon’ als tweede kon en mocht eindigen. En dat met slechts een voorsprong van 1,2 seconde op de titelkandidaat van Ducati. Wat teamorders? Dall’Igna heeft altijd gezegd dat hij ervan uitgaat, dat zijn coureurs dondersgoed weten wat de belangen van Ducati zijn en daar naar handelen. Dat gold op het einde van het seizoen 2022 met name ook voor een andere Ducati-satellietteamrijder, Gresini-coureur Enea Bastianini. Zeker in Maleisië legde hij Bagnaia het vuur aan de schenen, maar werd uiteindelijk wel tweede en geen eerste. Dat deed deze Italiaan ook uit eigen belang, want het jaar erop werd hij binnen het fabrieksteam wel de stalgenoot van Bagnaia, die na een indrukwekkende inhaalslag in 2022 met Ducati toch nog wereldkampioen werd.
In de Sprint verliep alles nog naar wens voor Jorge Martin (89). Hij won voor Pecco Bagnaia (1) en Franco Morbidelli (21).
Geen teamorders
Dit seizoen is de situatie voor Dall’Igna met zijn acht Ducati-coureurs compleet anders. Beter gezegd nog comfortabeler dan die al was. Met nog zeven confrontaties voor de boeg, waarin nog maximaal 259 punten te verdienen zijn, staat de eerste niet-Ducati-coureur pas op de vijfde plaats. Dat is Brad Binder. De Zuid-Afrikaanse KTM-coureur heeft maar liefst 151 punten achterstand op WK-koploper Jorge Martin. Bij de constructeurs bedraagt de voorsprong van Ducati op de nummer twee (KTM) liefst 229 punten (463 om 234). En bij de teams bezetten drie Ducati-teams, te weten Team Ducati Lenovo, Prima Pramac Racing en Gresini Racing MotoGP de eerste drie plaatsen. Deze cijfers in ogenschouw nemend kan er (opnieuw) vanuit worden gegaan dat er, hoewel de ‘R’ in deze maand en komende maanden zit, binnen Ducati geen teamorders zullen worden uitgevaardigd. Dat betekent niet, dat Gigi Dall’Igna niet met een probleem zit. Hoewel ‘probleem’, het is een situatie die hij zelf heeft gecreëerd. Wat te denken als niet Pecco Bagnaia maar Jorge Martin wereldkampioen wordt en vervolgens volgend jaar de prestigieuze ‘1’ op zijn nieuwe motor, notabene een Aprilia, mag plakken? Dall’Igna zal zeggen dat Ducati weer de titel heeft gegrepen en dat hij woord heeft gehouden door ieder van zijn coureurs te behandelen zoals van tevoren is afgesproken. Met deze verklaring zullen ook de grote sponsors van het fabrieksteam, Lenovo en Monster het moeten doen. De grote racebaas van Ducati heeft altijd gezegd dat de coureurs (en ook de teams) het op de baan moeten uitvechten. En dat is een standpunt waar iedere racefan blij om mag zijn. Voor volgend jaar wordt het trouwens interessant om te zien welke energiedrank op de kuip van de rode raketten prijkt. Blijft dat Monster? Of wordt het Red Bull? Want hieraan is de nieuw aangetrokken stercoureur Marc Márquez zo’n beetje heel zijn carrière verbonden.
Marc Márquez en Luca Gresini, de jongste zoon van wijlen Fausto Gresini, vieren gezamenlijk een gedenkwaardige GP-zege.
Verkeerde gok
Maar eerst nog dit jaar. Beter gezegd de GP van San Marino. Direct bleek, dat Pecco Bagnaia na zijn aanvaring met Alex Márquez in Aragón zich zowel op lichamelijk- als mentaal gebied aardig had hersteld. Want tijdens de kwalificatie op Misano verpulverde hij met 1.30,304 min. het absolute ronderecord. De eerste startrij werd gecompleteerd door nog twee rijders van de VR46-Academy (en zo Misano-specialisten), Franco Morbidelli en Marco Bezzecchi. Als vierde liet Jorge Martin zien, dat ook op dit circuit de Ducati-coureurs verreweg de snelsten waren. Na zijn indrukwekkende triomftochten in Aragón baalde Marc Márquez van het feit, dat hij door een val in Q2 nu pas als negende mocht vertrekken. Dat vertrekken zou juist op dit korte en bochtige circuit van essentieel belang zijn. Dat kwam direct al in de Sprint tot uiting. Martin had een raketstart en troefde grote favoriet Bagnaia al in de eerste bocht af. Vervolgens reed de Spanjaard foutloos met als gevolg dat Bagnaia zich op zure wijze tevreden moest stellen met plaats twee. Morbidelli (voor het eerst sinds Jerez 2021 zo weer eens met champagne in de weer) werd derde voor Bastianini en Marc Márquez. Was Bezzecchi niet ten val gekomen, dan was de Ducati-overmacht (met toch al voor de eerste keer de vier GP24-machines op de eerste vier plaatsen) nog groter geweest.
Voor dat Jorge Martin (89) een foutieve machinewissel maakte, ging het al bijna mis tussen de WK-leider en regerend wereldkampioen Pecco Bagnaia (1).
Al met al bouwde Martin door deze uitslag zijn WK-voorsprong op Bagnaia uit tot 26 punten. Laatstgenoemde wist wat hij op zondag tijdens de GP-race moest doen: dat was in de eerste plaats het verzilveren van zijn poleposition. Dat gebeurde nu wel. Maar onder andere weersomstandigheden dan op zaterdag. Het miezerde wat met als gevolg dat de wedstrijdleiding besloot dat er in de race direct van machine mocht worden gewisseld. Nadat Pedro Acosta al onderuit was gegaan, overkwam dit ook Franco Morbidelli. Laatstgenoemde was het eerste slachtoffer van de toenemende regenval. Door het werk van Pluvius schoof ook het veld in elkaar. Van dit veld, beter gezegd een grote kopgroep, was het Martin die vervolgens in de fout ging. Niet dat de Spanjaard onderuit ging. Nee, op het einde van de zevende ronde dook hij, notabene rijdend achter zijn grootste concurrent in de titelstrijd Bagnaia, de pitstraat in om van machine te wisselen. Het was een, voor velen onbegrijpelijke, gok die al snel verkeerd uitpakte, omdat de regen niet doorzette. Na terug te zijn gegaan naar een machine op slickbanden restte voor de WK-leider slechts de vijftiende plaats en zo één puntje (voor alle moeite). Onder de gegeven zeer tricky omstandigheden kwam weer eens het fenomenale kunnen van één coureur boven drijven. Dat was natuurlijk het kunnen van Marc Márquez. Eenmaal op kop sloeg hij direct een gaatje ten opzichte van Pecco Bagnaia, die gezien het belang van twintig punten zich dit keer al snel tevreden stelde met de tweede plaats. Enea Bastianini zorgde er vervolgens voor, dat er andermaal drie Ducati-coureurs op het podium stonden. Als vierde was Brad Binder dit keer de beste KTM-rijder.
Fabio Quartararo zorgde bij Yamaha voor een lichtpuntje.
Dramatisch
Terwijl Fabio Quartararo met een negende plaats in de Sprint en een zevende in de GP-race twee keer in de puntenrangen reed en zo in Misano voor een lichtpuntje bij Yamaha zorgde, konden de prestaties van zijn teamgenoot Alex Rins (negentiende en laatste) en de Aprilia- en Honda-coureurs dramatisch worden genoemd. Dat gold met name voor de fabriekrijders van het Italiaanse merk. Na Aragón scoorde Maverick Viñales ook op het naar de in 2011 op tragische wijze dodelijk verongelukte Marco Simoncelli vernoemde circuit geen enkel WK-punt. Dat laatste deed ook zijn stalgenoot Aleix Espargaró niet. Nog groter was het drama voor het toch al zo geplaagde Repsol Honda-fabrieksteam. Omdat Joan Mir last van buikgriep had, moest de Spanjaard besluiten helemaal af te zien van deelname aan de GP van San Marino. Op zondag moest ook Luca Marini besluiten om niet van start te gaan in zijn thuisrace. Ook de Italiaan bleek ziek te zijn. ‘Waarschijnlijk zijn ze ziek van Honda’, werd er al opgemerkt…. Al met al werd Johann Zarco als twaalfde weer eens de best geklasseerde Honda-coureur. Maar het verschil op de finish tussen de Fransman (die eveneens niet van machine wisselde) en winnaar Marc Márquez bedroeg meer dan een minuut! En nog was de gifbeker van de Honda Racing Corporation niet leeg. Want direct na deze voor het Japanse merk zo desastreus verlopen Grand Prix werd officieel bekend gemaakt, dat de Spaanse oliegigant Repsol na dit seizoen niet langer als hoofdsponsor van Honda optreedt. Zo komt er een roemloos einde aan een (uniek) samenwerkingsverband dat exact dertig jaar duurde. En waarin tot nu toe in de koningsklasse (500cc/MotoGP) maar liefst vijftien wereldtitels bij de coureurs, 183 GP-zeges en 455 podiumplaatsen werden behaald.
Nadat er op maandag na deze gedenkwaardige Grand Prix door de MotoGP-coureurs nog een belangrijke test werd afgewerkt, komen ze op 20 t/m 22 september opnieuw op het Misano World Circuit Marco Simoncelli in actie. Maar dan niet onder de naam van ‘Gran Premio Red Bull di San Marino e della Riviera di Rimini’ maar die van ‘Gran Premio Emilia-Romagna’. Nu afwachten of die net zo spectaculair gaat verlopen. Alles duidt daarop. Ook al omdat het verschil tussen de WK-favorieten Martin en Bagnaia is teruggebracht tot slechts zeven punten. En wat te denken van ene Marc Márquez? Die staat weliswaar op 53 punten van de eerste plaats, maar met hem is van alles mogelijk. Dat werd na Aragón ook weer in Misano weer eens duidelijk.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
