Arie Molenaar en Gert Brouwer zijn vanaf het begin betrokken bij MOTORbeurs Utrecht en hebben geen editie overgeslagen. Samen met Arie en Gert blikken we terug op het ontstaan, de ontwikkeling en de huidige vorm van de Motorbeurs. Arie vertelt over de verkoopgekte in de beginjaren, waarin mensen bijna moesten vechten om hun favoriete motor te bemachtigen. Gert is inmiddels 81 jaar, maar onderneemt nog altijd vol passie: ‘Ik vind het nog steeds prachtig, anders was ik al lang gestopt.’

Arie Molenaar Motors

Een dealer die niet alleen een begrip op MOTORbeurs Utrecht is, maar waarvan heel motorliefhebbend Nederland ongetwijfeld wel eens heeft gehoord, is Arie Molenaar Motors uit IJsselstein. Het familiebedrijf wordt gerund door Arie Molenaar en zijn zus Monique. Arie is niet alleen bekend vanwege de winkel, maar ook door zijn carrière als Grand Prix-coureur, het opzetten van de populaire talentencompetitie Molenaar NSF100 Cup samen met zijn vrouw Carla en zijn rol als teameigenaar in de Grand Prix. In 1995 en 1996 behaalde hij met Haruchika Aoki zelfs de wereldtitel in de 125cc. Arie Molenaar Motors beschikt over een ruime showroom met meer dan 300 nieuwe en gebruikte motoren. Daarnaast verkopen ze motorkleding, accessoires en hebben ze een vakkundige werkplaats.

Brouwer Motorsport

Als er een lijst bestond van mensen die de meeste motoren en motorkleding hebben verkocht, dan zou Gert Brouwer (81) ongetwijfeld in de top staan. Tegenwoordig verkoopt hij geen motoren meer aan particulieren, maar voor de handel bezit hij nog altijd een indrukwekkende collectie van zo’n 1.500 motoren – weg-, offroad- en crossmotoren. In zijn showroom in Nijkerk springen meteen de MV Agusta’s in het oog, zowel nieuwe modellen als historische racemotoren. Op MOTORbeurs Utrecht verkoopt Brouwer Motorsport motorkleding – en niet zo’n beetje ook; de stand staat bekend om de enorme voorraad en diversiteit aan producten. Even verderop, in Zwartebroek, heeft zijn zoon jaren geleden Brouwer Motors van hem overgenomen. Deze zaak is officieel dealer van KTM, Husqvarna, GasGas en is gespecialiseerd in motocross, enduro en supermotards.

Weten jullie nog dat Jan de Rooy in 1986 met het idee kwam om de eerste MOTORbeurs te organiseren?

Gert: ‘Ja, dat weet ik nog goed. Zo’n beurs speciaal voor motorzaken bestond toen nog niet. De eerste keer zaten we nog in Den Bosch en pas een jaar later verhuisden we naar de Jaarbeurs in Utrecht.’

Arie: ‘Ik weet eigenlijk niet precies waarom dat idee is ontstaan.’

Dit was omdat er dat jaar geen MotorRAI werd georganiseerd. Jan wilde graag iets op poten zetten voor motorzaken, zodat particulieren ook zelf iets konden kopen op de beurs. Bij de MotorRAI was dat namelijk niet mogelijk. Waren jullie meteen enthousiast over het idee?

Gert: ‘Ik kende Jan al van het offroadrijden – hij reed nog wel eens op een motor van ons. En zo werd ik erbij betrokken. We dachten meteen: dit is goed voor de handel. We waren in die tijd ook importeur van KTM, dus de ontwikkeling van zo’n beurs was alleen maar gunstig voor ons.’

Arie: ‘Het was natuurlijk iets nieuws waar niemand echt ervaring mee had. Het eerste jaar was echt een soort wildwest. Er was vanuit de motorzaken weinig tot niets geregeld – we zagen gewoon wel wat er ging gebeuren.’

De eerste keer in Den Bosch werd een megasucces, met 27.000 bezoekers verspreid over twee dagen.

Gert: ‘Dat was niet normaal. Op een gegeven moment moesten de deuren gewoon dicht, want er waren te veel mensen.’

Arie: ‘Het was zó gigantisch druk, echt een gekke boel. Motorrijden was in die tijd heel populair; alles werd eigenlijk razendsnel verkocht. Het was zelfs zo gek dat mensen tijdens de eerste MOTORbeurs een motor vasthielden met hun hand in de lucht om te laten zien dat ze die wilden kopen. Want als ze de motor loslieten, kocht iemand anders hem. Dat was heel bijzonder.’

Een jaar later verhuisde de MOTORbeurs naar de Jaarbeurs. Dat was een heel andere setting dan een winkelpand.

Gert: ‘Voor ons was de Jaarbeurs nog beter, echt super. In de eerste jaren stond je daar ook gewoon met je campertje op de stand, met een tafel waar je de kleding op uitgestald had om te verkopen.’

Arie: ‘De eerste keer in Den Bosch was natuurlijk gekkigheid, iedereen moest alles zelf doen. We timmerden allemaal zelf een soort stand in elkaar. In Utrecht werd het wel iets professioneler, maar het bleef leuk. En er werden ook heel veel motoren verkocht. Tegenwoordig verkoop je bijna geen motoren meer.’

Gert: ‘We verkochten in de beginjaren zóveel, dat we de hele dag op en neer aan het rijden waren naar onze motorzaak om nieuwe motoren en kleding op te halen.’

Arie: ‘Ja, dat deden wij ook.’

Gert: ‘Jij was ook veel meer op je eigen winkel gericht, hè Arie? Op de particuliere verkoop. Ik zette heel veel motoren ook uit bij dealers in consignatie. Als zij dan de motor verkochten, konden ze bij ons het kenteken ophalen en betalen. Dat hebben we in de jaren ’90 heel veel gedaan. Dat is eigenlijk ontstaan omdat we importeur van KTM waren en dat was vroeger een heel moeilijk merk om te verkopen. Dit was een manier om de motoren toch te kunnen verkopen. Later zijn we dat ook met andere handel van ons op die manier gaan doen.’

Hét moment dat MOTORbeurs Utrecht en Kevin Valk de wereld over gingen

Hoe kwam het dat jullie zoveel verkochten?

Arie: ‘Bij een beurs draait het altijd om de prijs. Je moet zorgen dat je iets aanbiedt in een goede prijsklasse. Op de beurs kwamen mensen die impulsaankopen deden, maar dat gebeurde wel tot een bepaald maximumbedrag. Daarom zorgden we dat we veel aanbod hadden in de prijsklasse tot 6.000 gulden (zo’n 2.700 euro). Dat werd heel snel verkocht.’

Gert: ‘Wij deden ook veel in kleding. Ik kocht enorme partijen op en verkocht die op de beurs. Motoren deden we ook wel, maar we hadden veel cross- en offroadmotoren en die liepen eind jaren ’80 iets minder goed. Begin jaren ’90 werden straatmotoren enorm populair. Daar zijn wij ons toen ook meer op gaan richten, onder andere met Amerikaanse importmotoren. Als er maar twee wielen en een stuur aan een wegmotor zaten, dan werd die in die periode wel verkocht.’

Wat zorgde voor die kentering, dat er tegenwoordig minder op de beurs wordt gekocht?

Arie: ‘Nu oriënteren potentiële kopers zich al op internet en is de Motorbeurs voor veel mensen gewoon een dagje uit. Wij, als motorzaken, presenteren onszelf. Je laat zien wat je hebt, in de hoop dat mensen later naar je winkel komen. Voor kleding is er op de beurs nog wel een markt — dat wordt nog steeds verkocht. Mensen zoeken iets leuks en dat valt nog binnen de prijsklasse van een impulsaankoop. Motorfietsen kun je nog wel verkopen, maar dan moet je echt iets aparts hebben. Iedere regio heeft motorfietsen die daar wel of juist niet verkopen. Een Suzuki GSX 1300 R Hayabusa bij mij in de winkel? Daar komt iemand uit Rotterdam voor. Maar neem ik zo’n motor mee naar de beurs, dan lopen daar ook mensen die zo’n motor kopen. Of een motor die verbouwd is. Maar vroeger kon er ook veel meer.’

Gert: ‘Absoluut. We hebben de gekste dingen meegemaakt. Bijvoorbeeld riemen met de naam van een merk erop — die kregen we maar niet verkocht. We stuurden jongens met bossen riemen de hallen in. Overal in de gangen gooiden we ze weg. Even later kwamen de mensen vanzelf naar onze stand. Bijvoorbeeld een moeder met drie kinderen: één kind had zo’n riem gevonden, maar de andere twee wilden er natuurlijk ook een en die werden dan bij ons gekocht. De eerste riem moesten we weggeven, maar zo kregen we de handel wel op gang. We waren binnen de kortste keren duizend riemen kwijt, maar we moesten er wel eerst tweehonderd voor weggooien.’

Mooie anekdotes, heb je er nog zo één?

Gert: ‘Ik weet nog een keer een actie met motorpakken. Wanneer je bij ons twee motorpakken kocht, kreeg je voor 1 gulden een derde pak erbij. Maar… die derde moest je dan wel binnen een paar seconden pakken uit een enorme berg motorpakken, die in de gang bij onze stand opgestapeld lag. Soms had je geluk en viste je er een mooi pak uit voor 1 gulden extra, maar het kon ook zomaar een pak zijn dat qua kleur of maat totaal niet bij je paste. Dan had je pech. Maar met dit soort acties trok je wel veel bekijks naar de stand, en kwam de handel op gang. Dat was het mooie van de jaren ’80 en ’90 — toen kon er nog van alles. We konden met Jan (de Rooy) lezen en schrijven.’

Is de beurs belangrijk geweest voor de ontwikkeling van jullie zaak?

Arie: ‘Voor ons de laatste jaren zeker niet meer. Ik ga er nog naartoe omdat het in mijn achtertuin is. Nu zijn er mensen die zeggen: “Ik heb dat op de Motorbeurs gezien, kun jij dat ook leveren?” Maar als het niet in mijn achtertuin was geweest — bijvoorbeeld in Groningen — dan was ik allang niet meer gegaan.’

Gert: ‘Voor ons is de beurs toch altijd wel belangrijk geweest voor de verkoop van kleding. MotorkledingStore in Apeldoorn is nu heel groot, met veel personeel, maar ik ben met hem begonnen toen hij nog niks had. Ze zijn bij ons begonnen met opruimingen, met spullen die wij over hadden. Frans (Overberg) — nu eigenaar van MotorkledingStore — had toen weinig te doen en gaf aan dat hij wel goed kon verkopen. Nou, dat bleek achteraf ook wel: hij kon geweldig verkopen. MotorkledingStore heeft nu ook een enorme stand op de MOTORbeurs.’

Jullie staan al 40 jaar lang op de Motorbeurs. Wat is goed en wat zou je veranderen?

Arie: ‘Wat goed is, is dat het echt voelt als de seizoensstart. Je merkt het enthousiasme van de mensen — het motorseizoen gaat weer beginnen. Maar wat we liever zouden veranderen, en wat we ook al heel lang aangeven, is dat het voor motorzaken beter zou zijn om de beurs aan het eind van het jaar te organiseren. Dan zouden we echt uitverkoop kunnen houden. November zou een ideale periode zijn en ik denk dat we dan meer handel zouden doen.’

Gert: ‘Dan zou het weer meer een uitverkoopbeurs worden en dat was oorspronkelijk ook de bedoeling. Nu is het anders en ligt de focus ook anders, mede doordat er bijvoorbeeld ook importeurs aanwezig zijn.’

Is het na 40 jaar nog steeds leuk?

Gert: ‘Ik vind het nog steeds prachtig, anders was ik er allang mee gekapt. Je ziet continu andere mensen, maakt een praatje, iedereen komt wel even buurten. Het is alleen maar gezellig, steeds leuke dingen. “Ken je mij nog?” zeggen ze dan — en dan is het iemand aan wie je dertig jaar geleden een KTM verkocht hebt. Dat is juist het leuke ervan: die samenkomst, supergezellig.’

Arie: ‘Omdat we het leuk vinden, doen we het ook. Want als je puur kijkt naar wat het kost qua werk — de voorbereiding, de uren op de beurs — en dat vergelijkt met wat het oplevert, dan kan het eigenlijk niet uit. De Motorbeurs is voor ons twee weken lang beuken: voorbereiding, opbouwen en dan de beurs zelf. Het kost heel veel tijd. Elke keer als ik eraan begin, denk ik: waar ben ik weer aan begonnen? Maar het is altijd toch weer leuk, en ik heb er nog steeds veel plezier in.’

Met hoeveel mensen sta je op de beurs?

Gert: ‘Dat zijn er wel meer dan twintig — kennissen en vrienden. Ze vinden het allemaal leuk en vragen ieder jaar weer of ze mogen helpen.’

Arie: ‘Bij ons is de groep zeker net zo groot. Je hebt ook echt veel mensen nodig. Het zijn hele lange dagen. Eigenlijk moet je de ploeg opdelen in twee shifts, want als je van 10:00 tot 22:00 uur kleding moet verkopen, dan ben je aan het eind van de dag helemaal leeg. Dan verkoop je niks meer, omdat de energie gewoon op is. Het zijn echt ramdrukke dagen.’

Gert: ‘En de dag is eigenlijk nóg langer, want je moet er al rond 8:00 uur zijn. Dus je moet vroeg van huis, zeker omdat de Jaarbeurs lastig bereikbaar is.’

En na 4 dagen MOTORbeurs, ben je dan helemaal op?

Arie: ‘Zondagavond ben ik er ook wel even klaar mee, want dan heb je wel genoeg gekletst, haha. Zeker vroeger kwamen er veel mensen gewoon een praatje maken, ook omdat je nog racete of een team had. Nu is dat heel anders, maar je praat nog steeds vier dagen non-stop. Er zijn nu bijvoorbeeld heel veel jongeren op de beurs — een nieuwe generatie en dat geeft ook weer een frisse sfeer aan ons en aan de Motorbeurs!’

Foto’s: Jane Duursma