Bigtwinlezer Jos van den Berg huldigt het motto ‘ride what you have and build what you like’. Zijn allereerste motor is een Honda Magna en daar wordt door Jos dus behoorlijk aan gesleuteld.
Mijn beroep is metaalbewerker / hydraulic monteur dus het is eigenlijk dag in dag uit techniek dat de klok slaat. Naast het sleutelen aan motoren is houtbewerking ook een echte hobby van me. In mijn vrije tijd ben ik altijd bezig met creatieve uitdagingen. Zelf iets leuks verzinnen en dan ook daadwerkelijk bouwen in de schuur.
De Honda Magna VF 500C is een motor die bij veel mensen een beetje onder de radar is gebleven. Maar juist omdat er maar weinig aandacht aan besteed wordt leek het me leuk om juist zo’n lichtere Magna onder handen te nemen en een Clubstyle look te geven.
Het is oorspronkelijk een uit Amerika geïmporteerde motor met nog de Amerikaanse specs. Een 500 cc V4 met een goed schakelende zesbak eronder. Het uitlaatsysteem is nog deels origineel, maar de dempers zijn zelfbouw en ze laten een lekker donkerbruin geluid horen. De standaard achterschokbrekers heb ik vervangen door een wat zwaarder geveerde en beter dempende set van een Honda VF 750. Het stuur is van Moose Racing en de risers waarmee het bevestigd is zijn eigenbouw. De handvatten zijn Vans Cult en wat de oorsprong van de kuip is heeft tot nu toe nog niemand me kunnen vertellen. De echte kenners zullen misschien in de knipperlichten aftermarket H-D exemplaren herkennen.
De standaard voetsteuntjes zijn vervangen door veel comfortabeler floorboards en schakelen doe ik met een zelf gemaakt hak-teen pedaal. Ook het montageframe voor de Givi koffers is eigenbouw en hetzelfde geldt voor de sissybar. Het is gewoon erg leuk om zulke onderdelen zelf te bedenken en op te bouwen. Ook het spuitwerk is eigenhandig uitgevoerd, gewoon met een spuitbusje. (Motip 51487 rood.) Natuurlijk ben ik blij met het resultaat en tenslotte ook nog een groot woord van dank aan mede-bouwer Bas van den Berg.
Vorig jaar vierde Motorrijdersactiegroep MAG groot feest: na een gewonnen rechtszaak bij de Raad van State werd het motorweekendverbod op de Zuiderdijk ingetrokken. Die prachtige weg langs het water, tussen Hoorn en Enkhuizen, ging weer open. Dat was tegen het zere been van twee fanatieke motorgeluidhaters uit de regio. Ze gingen in beroep. En ze verloren.
In 2021 werd de 14 kilometer lange Zuiderdijk in de weekeinden voor motorrijders afgesloten. Het ging toen om een pilot, die afgesloten werd met een enquête met open-deur vragen als ‘Heeft u minder last van motorfietsen nu er geen motofietsen meer mogen rijden?’. Ondanks het feit dat ruim zestig procent van de geënquêteerden niet eens de moeite nam om de vragenlijst in te vullen (dan viel die overlast dus reuze mee, zou je zeggen) ging de dijk dicht. De MAG tekende bezwaar aan, dat van tafel werd geveegd. De MAG stapte naar de bestuursrechter in Alkmaar, die niet onder de indruk was. Maar de MAG hield vol, zoals de organisatie dat al bijna veertig jaar doet.
In dit geval betekende dat een gang naar de Raad van State, de hoogste rechterlijke macht als het om dit soort zaken gaat. En die rechtszaak werd glansrijk gewonnen, zo bleek uit de uitspraak van juni 2024. De gemeente Drechterland, beheerder van de Zuiderdijk, moest de verbodsborden verwijderen. Bovendien kreeg de gemeente de opdracht om het in 2021 voor de MAG ingediende bezwaar opnieuw te beoordelen, maar nu wel op basis van gedegen onderzoek.
Ruimschoots gelijk
De uitslag van dat onderzoek volgde in december 2024. Een glasheldere zaak. Ja, er was geluidsoverlast door verkeer, maar die kon slechts in beperkte mate aan motorrijders worden toegeschreven. En ja, er was ook geklaagd over onveiligheid door motorrijders, maar uit tellingen bleek dat motorrijders in het aantal ongevallen niet oververtegenwoordigd waren. En tot slot: de gemeente, die klachten over motorrijders eerder nooit geregistreerd of zelfs maar geteld had, deed dat nu wel. Wat bleek? Over een periode van vijf maanden kwamen er niet meer dan 112 klachten binnen. Dat is natuurlijk nooit genoeg voor een motorweekendafsluiting. Al helemaal niet als je weet dat die klachten lang niet allemaal over motorrijders gingen en dat 38 (!) van die klachten van slechts één adres afkomstig waren. Het onderzoek gaf de MAG dus ruimschoots gelijk: de dijk bleef open.
Bewoonsters in beroep
Dat de bewoonster van dat ene adres daar niet blij mee was, zal duidelijk zijn. Samen met haar meest gedreven medestandster ging ze bij de Raad van State in beroep tegen de gemeente waar ze beiden inwoner van zijn. Drechterland moest het motorweekendverbod opnieuw invoeren, vonden ze, dwars tegen de uitslag van het door de gemeente uitgevoerde onderzoek in.
MAG met Drechterland
In april 2024 zat de MAG bij de Raad van State tegenover de gemeente Drechterland. In augustus 2025 zat de MAG er als belanghebbende naast diezelfde gemeente, nu tegenover twee van hun inwoners. Zo raar kan het lopen. De dames voerden onder meer aan dat de piekbelasting van motoren veel hoger zou zijn dan die van auto’s (wat door het onderzoek dus niet bewezen werd), dat weggebruikers en aanwonenden van de Zuiderdijk veel overlast en onveiligheid ervaarden (wat uit het onderzoek en de geregistreerde meldingen niet bleek) en dat het rapport van het onderzoek gebrekkig was. Het antwoord van de Raad van State ken je al. In uitspraak staat het nog eens helder verwoord, tot twee keer toe: “Het betoog [van de beide dames] slaagt niet.”
Dus is het nu voor eens en altijd klaar, dat gehannes rond de Zuiderdijk? Nee, helaas niet. Er gaan stemmen op om de dijk in stukken op te knippen, waarbij de delen waar geen huizen aan staan als fietspad ingericht worden. Dat betekent dus geen mooie ritten langs de dijk meer. Niet voor motoren, maar ook niet voor auto’s. Gelukkig is een enthousiaste groep bewoners het daar totaal niet mee eens. Met de Actiegroep De Zuiderdijk is van iedereen zijn ze het gevecht met de gemeente aangegaan. De MAG is daar nauw bij betrokken.
Alle vertrouwen
Voorstanders van het knipplan wijzen vooral graag op de ‘enorme stijging’ van het aantal ongevallen op de dijk in 2024. En ja, dat waren er inderdaad meer dan in de jaren ervoor, van gemiddeld vier per jaar naar dertien. Maar de cijfers van 2025 laten nu al zien dat dit om een eenmalige uitschieter ging, en dat het vooral mensen waren die in hun eentje brokken maakte. Geen enkele reden voor paniek of maatregelen, dus. Als leverancier van deze gegevens en alle achterliggende informatie speelt MAG-secretaris Hein Vastenouw in deze zaak een essentiële rol, met ondersteuning van een bij de MAG betrokken verkeerskundige. Vastenouw heeft alle vertrouwen in de zaak: “De Actiegroep De Zuiderdijk is van iedereen heeft z’n zaken goed voor elkaar en men laat zich niet afleiden door politiek gekonkel en emoties. De focus ligt louter en alleen op de inhoud, en die inhoud klopt als een bus.”
In 2008 begon het wereldkampioenschap zijspancross in het Nederlandse Oss. De aandacht ging vooral uit naar toppers als Daniël en Marcel Willemsen, de talentvolle Bax/Van Deutekom en andere bekende namen zoals Visscher, Schrijver, Derks en Van Duijnhoven. Nauwelijks iemand keek naar een onbekende jonge bakkenist die voor het eerst aan de start verscheen: Ben van den Bogaart, die naast de Belg Kristof Santermans zijn debuut maakte.
Santermans, bekend om zijn oog voor talent, had Ben een jaar eerder opgemerkt in de Belgische VLM-competitie en besloot hem een kans te geven. Die beslissing betaalde zich meteen uit. In hun eerste Grand Prix vergaarden de twee al punten. De eerste manche verloopt moeizaam, maar in de tweede scoort Ben zijn allereerste WK-punten. De stap naar dit niveau was groot, maar zijn doorzettingsvermogen was groter. De spanning en verbetenheid op zijn gezicht spraken boekdelen: hij was klaar voor het echte werk.
Op zaterdag moesten Santermans en Van den Bogaart in de ‘last chance’-kwalificatie vechten voor hun plek, te midden van sterke concurrenten zoals Steegmans/Sabbe, Pulinx/Verbrugge en zelfs wereldkampioen Daniël Willemsen, die met invaller Bruno Kaelin reed. Pas aan het eind van de sessie lukte het hen om met één snelle ronde de top acht te bereiken. Voor Ben was dat een onvergetelijk moment: hij hoorde nu officieel bij de beste dertig combinaties ter wereld.
Die eerste ‘laatste kans’ bleek de voorbode van een opmerkelijke carrière. Ben van den Bogaart groeide uit tot de meest succesvolle bakkenist in de geschiedenis van de sport. Hij ontwikkelde zich razendsnel, trof tegenslagen, maar toonde telkens zijn veerkracht. Zijn samenwerking met Adriaenssen resulteerde in wereldtitels in 2013 en 2014. In 2016 won hij opnieuw, ditmaal met Jan Hendrickx, en in 2018 pakte hij zijn vierde titel samen met Marvin Vanluchene.
Na de coronaperiode reed hij met Van Werven en stapte vervolgens in 2023 over naar Koen Hermans. De seizoenen 2023 en 2024 verliepen stroef, maar Ben weigerde zijn droom los te laten. In 2025 kreeg hij nog één ultieme kans op zijn vijfde wereldtitel: zijn ‘laatste last chance’.
En zoals in 2008 schreef hij opnieuw geschiedenis. Samen met Hermans vocht hij zich terug van een kleine achterstand naar een flinterdunne voorsprong — genoeg om Wereldkampioen Zijspancross 2025 te worden. Een magisch slotstuk van een legendarische carrière. De jonge debutant van Oss had zijn eigen sprookje voltooid: vijf wereldtitels met vier verschillende rijders. Meer dan hij ooit had durven dromen.
Het in 2021 opgerichte Amerikaanse bedrijf LEO Flight heeft een opvallende claim in de wereld van persoonlijke luchtvaarttechnologie neergelegd met de lancering van hun LEO Solo JetBike. Dit elektrische vliegtuig, dat eruitziet als een kruising tussen een drone en een motorfiets, wordt aangedreven door maar liefst 48 elektrische microjetmotoren en moet voor 99.900 dollar – omgerekend ongeveer 92.000 euro – de persoonlijke luchtvaart toegankelijk maken voor een breder publiek.
De JetBike valt onder de Amerikaanse Part 103 ultralight-classificatie, wat betekent dat Amerikaanse kopers geen pilootlicentie nodig hebben om het voertuig te besturen. Met een compacte voetafdruk van ongeveer twee bij twee meter en een elektronisch begrensde topsnelheid van 100 kilometer per uur lijkt het voertuig vooral gericht op recreatief gebruik. De vliegtijd van 10 tot 15 minuten en een maximale vlieghoogte van slechts 4,5 meter beperken de praktische toepassingen aanzienlijk.
Wat de LEO Solo onderscheidt van andere vliegende voertuigen is de distributie van stuwkracht over 48 kleine elektrische motoren, ondergebracht in gesloten kanalen – twaalf in elke hoek van het voertuig. Deze aanpak biedt theoretisch meer redundantie dan traditionele quadcopter-ontwerpen met vier grote rotoren. Mocht één motor uitvallen, dan blijven er nog 47 over om de vlucht voort te zetten.
De solid-state batterij kan thuis worden opgeladen en het geluidsniveau blijft volgens de fabrikant beperkt tot ongeveer 80 decibel – vergelijkbaar met een stofzuiger. Een rolbeugel rondom de bestuurder moet de veiligheid verhogen, hoewel de vraag blijft hoe effectief dit is bij een noodlanding vanuit vier meter hoogte.
LEO Flight plant de productie begin 2026 te starten. Geïnteresseerde kopers kunnen nu een volledig terugbetaalbare aanbetaling van 999 dollar doen. Of deze planning realistisch is, blijft de vraag – startups in de luchtvaartsector hebben een geschiedenis van te optimistische tijdlijnen.
De LEO Solo staat niet alleen in de markt voor persoonlijke vliegende voertuigen. De Zweedse Jetson ONE eVTOL kost ongeveer 128.000 dollar en biedt een langere vliegtijd van 20 minuten met een vergelijkbare topsnelheid. De Japanse Xturismo hoverbike speelt in een heel andere prijsklasse met een kostenplaatje van 680.000 tot 777.000 dollar, maar compenseert dit met een vliegtijd van 30 tot 40 minuten dankzij hybride aandrijving.
Deze prijsverschillen illustreren de verschillende benaderingen in de markt: waar sommige fabrikanten mikken op premium-ervaringen voor de allerrijksten, probeert LEO Flight een meer toegankelijk prijspunt te bereiken. Of 92.000 euro daadwerkelijk “toegankelijk” is voor de gemiddelde consument, blijft natuurlijk een open vraag.
De veiligheidskwestie speelt een belangrijke rol in deze sector. Het Russische Hoversurf Scorpion maakte negatieve krantenkoppen toen een test door de Dubaise politie eindigde in een ongeval. Deze incidenten benadrukken dat de technologie, ondanks de indrukwekkende vooruitgang, nog altijd in de experimentele fase verkeert.
Stepping stone naar praktischere toepassingen
Hoewel de LEO Solo JetBike als consumentenproduct beperkte praktische waarde lijkt te hebben, zou de onderliggende technologie wel degelijk interessant kunnen zijn voor toekomstige ontwikkelingen. De gedistribueerde stuwkracht en gesloten rotordesign bieden mogelijk voordelen die kunnen doorstromen naar noodhulpdrones, luchttaxi’s of militaire toepassingen.
Historisch gezien hebben veel technologieën die aanvankelijk als “belachelijk” werden afgedaan, later mainstream toepassingen gevonden. Van jetpacks tot head-up displays en smartphones – wat ooit sciencefiction was, is vaak de realiteit van vandaag geworden. De vraag is of persoonlijke vliegende voertuigen dezelfde evolutie zullen doormaken.
Voor nu blijft de LEO Solo JetBike vooral een niche-product voor technologie-enthousiastelingen met diepe zakken en een voorliefde voor experimenteren. Met zijn beperkte vliegtijd, lage vlieghoogte en aanzienlijke kostprijs lijkt het meer een proof of concept dan een praktisch transportmiddel. Maar wie weet – misschien kijken we over tien jaar terug op deze eerste stappen als het begin van een revolutie in persoonlijke mobiliteit.
Ben je enthousiast geworden? Hier kun je de LEO Solo JetBike in een pre-order bestellen.
De Isle of Man TT-organisatie pakt uit met een opmerkelijke eindejaarsrelease: via het streamingplatform TT+ zijn nu alle races van 1995 tot en met 2025 gratis te bekijken. Daarmee komt drie decennia aan wegracehistorie voor het eerst volledig en zonder betaalmuur beschikbaar.
Iconische momenten binnen handbereik
Het nieuwe Rewind-archief bevat een brede selectie aan hoogtepunten die de TT gevormd hebben tot wat ze vandaag is. Zo kunnen kijkers terug naar de late carrièrejaren van Joey Dunlop, die in de jaren 90 nog meerdere zeges toevoegde aan zijn palmares. Ook de historische doorbraakronde van John McGuinness, die in 2007 als eerste een 130 mph-lap realiseerde, is integraal te herbeleven. Daarnaast staat het archief bol van moderne mijlpalen, waaronder de verbluffende 135 mph-ronde van Peter Hickman tijdens de Senior TT van 2018, nog steeds een van de meest indrukwekkende prestaties in het wegcircuit.
Naast individuele records brengt de collectie een reeks gedenkwaardige duels en ontwikkelingen samen, zoals Ian Hutchinsons vijfklapper in 2010; het supersnelle duel McGuinness vs. Anstey (2011) dat sectorrecords voortdurend deed verschuiven; Michael Dunlops opmars, van zijn eerste Supersport-zege in 2009 tot zijn 33e overwinning eerder dit jaar; het iconische gevecht tussen Hickman en Harrison (2019), tot op de laatste sector beslist,…
Gratis toegang via TT+
Een account op TT+ volstaat om het volledige archief te bekijken. Naast races bevat het platform interviews, achtergrondreportages en analyses van de meest invloedrijke rivaliteiten van de voorbije 30 jaar.
Nieuwe koers in 2026: Sportbike-klasse
Terwijl het Rewind-archief terugblikt, kijkt de organisatie ook vooruit. Vanaf 2026 wordt de Supertwin-klasse hertekend tot de Sportbike-categorie, waarin Supertwin-machines en moderne sportbikes samen aantreden. De organisatie wil zo beter aansluiten bij de technische realiteit van Britse en internationale kampioenschappen.
De elektrische offroadwereld heeft er een nieuwe mijlpaal bij. Met een volledig standaard Stark Varg EX heeft de Zwitserse rijder Jiri Zak een nieuw Guinness World Record gevestigd door de motor tot 6.721 meter hoogte te sturen op de vulkaan Ojos del Salado, op de grens van Chili en Argentinië.
Expeditie op het scherp van de snee
De beklimming vond plaats op een plek waar bijna niets normaal is: ijle lucht, temperaturen diep onder nul, eindeloze puinhellingen en terrein dat door wind en vulkanische activiteit voortdurend verandert. Ojos del Salado staat bekend als een van de zwaarste locaties ter wereld voor hoogteritten. Een gespecialiseerd bergteam ondersteunde de expeditie. De crew bracht meerdere dagen door op grote hoogte om te acclimatiseren, routes te analyseren en korte weerkansen optimaal te benutten. Pas nadat de omstandigheden precies goed waren, begon de finale aanval richting recordhoogte.
Om iedere twijfel uit te sluiten werd alle meetapparatuur vooraf gekalibreerd en gecertificeerd. De rit zelf verliep zonder incidenten: Zak bereikte de vooraf bepaalde hoogte zoals gepland. De uiteindelijke bevestiging volgt nog, wanneer GPS-logs, getuigenverklaringen en aanvullende documentatie hun onafhankelijke verificatie afronden.
Elektrische enduro onder extreme druk
De filmploeg, die zowel voor verslaggeving als voor bewijsmateriaal aanwezig was, legde elke stap vast: van de gekozen lijnen en het energiemanagement van Zak tot de manier waarop de compleet originele Varg EX zijn batterijen en elektronica binnen veilige temperatuurgrenzen hield in de ijzige, zuurstofarme lucht.
Het hoogtepunt van de carrière van Brian Bogers was de GP-zege in Lommel in 2022.
Brian Bogers zette onlangs een punt achter zijn motorcrossloopbaan. De op 19 september 1996 in Eindhoven geboren rijder kan met trots terugblikken op een reeks prestaties die hem tot een vaste waarde in de internationale crosswereld maakten. Zijn absolute hoogtepunt vond plaats op 24 juli 2022, toen hij de zware zandrace van Lommel op zijn naam schreef en daarmee voor een historisch volledig Nederlands podium zorgde. Calvin Vlaanderen volgde hem als tweede en Glenn Coldenhoff maakte het feest compleet met de derde plaats. Beide manches waren een Nederlandse triomf: Bogers won de eerste, Coldenhoff de tweede.
Zijn internationale doorbraak kwam in 2010, toen hij Europees kampioen werd in de 85cc-klasse. Daarna zette hij de stap naar de MX2 en debuteerde in 2011 met bescheiden resultaten, waaronder een 18e plaats in Valkenswaard. Al snel liet hij progressie zien, met een negende plek in Lommel en uiteindelijk een vierde eindklassering twee jaar later. In 2014 vocht hij zelfs om de EMX250-titel, maar verloor die nipt door een minder aantal manchezeges dan zijn concurrent Steven Clarke.
De overstap naar de Grand Prix’s in de MX2-klasse was een logisch vervolg. Tussen 2015 en 2017 stond Bogers drie keer op het podium — tweemaal als tweede achter Jeffrey Herlings (Mantova en Assen) en eenmaal derde in Orlyonok. In de WK-stand eindigde hij respectievelijk als elfde, zesde en achtste.
Het hoogtepunt van de carrière van Brian Bogers was de GP-zege in Lommel in 2022.
Vanaf 2018 reed Bogers in de koningsklasse, de MXGP, en startte hij als fabrieksrijder bij Honda. Zijn debuutseizoen werd overschaduwd door blessureleed, maar hij vocht zich terug en sloot zijn tweede jaar af als dertiende. Na afloop vond hij een nieuw thuis bij Marchetti Racing Team KTM, waar hij in het door corona verstoorde seizoen 2020 indruk maakte met een reeks top-tienklasseringen, wat hem tiende in het eindklassement opleverde.
Met zijn overstap naar GasGas in 2021 zette hij de opwaartse lijn door. Dat jaar werd hij twaalfde, gevolgd door zijn sterkste seizoen in 2022 bij Husqvarna, waarin hij niet alleen zijn eerste MXGP-podium behaalde in Portugal maar ook zijn onvergetelijke overwinning in Lommel pakte. Zijn zesde eindplaats dat jaar was zijn beste ooit.
Toen zijn team in 2023 de fabrieksstatus verloor en op Honda verderging, bleven de resultaten achter met een vijftiende plaats. Een voor 2024 geplande overstap naar een Brits team ketste af, waardoor zijn toekomst onzeker leek. Toch kreeg hij onverwacht een kans toen teambaas Louis Vosters hem inschakelde om het vertrek van Roan van de Moosdijk bij het Fantic-team op te vangen. In die rol eindigde Bogers twee seizoenen op respectievelijk de elfde en dertiende plaats.
Daarnaast vertegenwoordigde Bogers tussen 2015 en 2017 drie keer Nederland in de prestigieuze Motocross of Nations. Met Herlings en Coldenhoff veroverde hij tweemaal zilver, in Maggiora en Matterley Basin.
Afgelopen week kwam de verkeerspolitie Noord-Holland iets bizars tegen op de A5. Drie lesmotoren reden achter elkaar, maar er viel de agenten iets op: één motor zat zo’n 400 meter van de andere twee vandaan. En er was nergens een lesauto met instructeur te zien.
De voorste lesmotor kreeg een volgteken en stopte netjes, maar de andere twee? Die reden gewoon door. Bij controle werd het nog vreemder: de bestuurder van de lesmotor had geen idee wie zijn instructeur was, had geen telefoonnummer en weigerde vragen van de politie te beantwoorden.
Na 45 minuten wachten kwam er eindelijk iemand van de rijschool. Deze vervanger vertelde dat de echte instructeur “ineens geen tijd had” om zijn eigen student op te halen. Bovendien was deze vervanger niet bevoegd om motorrijles te geven. De bestuurder kon dus niet bewijzen dat hij officieel rijles kreeg.
Het resultaat
Uiteindelijk leidde dit alles tot een proces-verbaal voor het rijden zonder rijbewijs en een melding bij het IBKI.
De organisatie van de Zwarte Cross heeft vandaag de eerste 38 artiesten voor de editie van 2026 aangekondigd. De lijst bevat een mix van internationale toppers en populaire acts uit de regio.
Bekendgemaakte acts
De eerste reeks artiesten bestaat uit: Dropkick Murphys (US), BÖKKERS, Within Temptation, Russo, The Hillbilly Moonshiners Bluegrass Band, TikTok Tammo & Band, The Zac Schulze Gang (UK), IV & The Strange Band (US), Doctor Velvet, Money & The Man, In de Zorg met Rob, Geishas of Doom ft. Rudeboy, Wodan Boys, Theodore Nabuurs, Lombric Spaghetti (FR), Lies Zhara, Crüpo, Kenny B, The League of Rebelz (UK), General Jabbah, Rapha Pico, Afuma (TG), HENGE (UK), Liquid Sun Orchestra, Toxic Trait, Josylvio, Heqwerk, Miggson, Split Dogs (UK), The Sleeveens (US), Violent Beef, Club Delicious, Discotheef, Vreemd, DROCK, Call It Off plays Taylor Swift, Orangu Thangs en Politie Warnsveld.
Terugkeer van publieksfavorieten
De Amerikaanse folkpunkband Dropkick Murphys staat bekend om hun energieke optredens. Within Temptation keert na jaren afwezigheid terug naar het hoofdpodium, een wens van veel bezoekers. Ook BÖKKERS, geliefd bij het vaste publiek, is opnieuw van de partij.
Binnen het rock- en popsegment treden onder andere Wodan Boys, Money & The Man, Politie Warnsveld en Split Dogs op. Geishas of Doom brengen samen met Rudeboy een stevige gitaarsessie. De punkband Call It Off speelt tijdens hun set uitsluitend felle bewerkingen van nummers van Taylor Swift.
Afuma en theateracts
Op de Theaterweide treedt het Togolese gezelschap Afuma op, dat traditionele Ifè-steltkunst met muziek en dans naar Lichtenvoorde brengt. Daarnaast is er de voorstelling *In de zorg met Rob*, waarin Rob op eigen wijze vertelt over twee decennia werkervaring in de ouderenzorg.
Festivalinformatie
De Zwarte Cross benadrukt met deze aankondiging opnieuw de combinatie van motorcross, theater, stunts en muziek die het festival uniek maakt. Het evenement vindt plaats van donderdag 16 tot en met zondag 19 juli 2026 in Lichtenvoorde. De zaterdagtickets zijn uitverkocht; voor de overige dagen en de camping zijn nog kaarten beschikbaar.
De echo van een V4-motor, een symfonie van mechanische perfectie die decennialang de ruggengraat vormde van Honda’s meest begeerde tweewielers, klinkt opnieuw door in de wandelgangen van de motorwereld. Recente patenten, onlangs openbaar gemaakt, wijzen onmiskenbaar op de ontwikkeling van een geheel nieuwe V4-krachtbron. Dit is geen gerucht, maar een concrete indicatie dat Honda zich opmaakt voor een herintrede in het hoogwaardige V4-segment, mogelijk met een opvolger van de iconische VFR1200.
Het blok van de VFR1200.
Hoewel de exacte contouren van dit toekomstige meesterwerk nog gehuld zijn in de mist van ontwikkeling, bieden deze technische blauwdrukken en Honda’s rijke historie een fascinerende basis voor analyse. De ingediende patenten tonen twee cruciale innovaties: een geavanceerd oliecirculatiesysteem gericht op minimale interne wrijving en een ingenieus koelsysteem dat werkt via leidingen in de V tussen de cilinderbanken. Deze documenten zijn geen droge juridische teksten, maar gedetailleerde blauwdrukken van een toekomstvisie waarin elke verloren joule energie wordt teruggewonnen.
Honda’s liefdesaffaire met de V4-motor is een epische vertelling die teruggaat tot 1982, een periode waarin het Japanse merk onafgebroken tot 2020 modellen met deze configuratie produceerde. De evolutie van de V4-architectuur bij Honda is een studie in ingenieurskunst die verschillende filosofieën heeft omarmd. De vroegere 750cc- en 800cc-modellen waren vaak uitgerust met een 90° cilinderhoek en een 180° krukas, wat resulteerde in een ‘screamer’-geluidssignatuur – een hoogtoerige, bijna gillende klank die menig purist kippenvel bezorgde.
De legendarische VFR750R RC30 uit 1988 werd een rijdend manifest van Honda’s technische superioriteit, een machine die vandaag de dag nog steeds verzamelaarsharten sneller doet kloppen. Deze machines waren meer dan motoren; het waren culturele artefacten uit een tijdperk waarin Honda de grenzen van de motortechniek verlegde met slechts 4.782 handgebouwde exemplaren die de fabrieken van Hamamatsu verlieten.
De latere 1200cc V4, die zijn debuut maakte in de VFR1200F van 2010 tot 2017, nam een andere afslag. Met een 76° cilinderhoek en een 28° kruktapverzetting produceerde deze motor een kenmerkende ‘big-bang’ ontstekingsvolgorde van 104-256-104-256 graden. Dit resulteerde in een rauwere, meer voelbare vermogensafgifte en maakte ironisch genoeg een balansas overbodig. De VFR1200F was bovendien de eerste motorfiets ter wereld die werd uitgerust met Honda’s revolutionaire Dual Clutch Transmission (DCT).
Technische doorbraak in compacte vorm
De nieuwe gepatenteerde motor toont een opvallend compacte bouw vergeleken met zijn VFR1200F-voorganger, die bekend stond om zijn robuuste, bijna massieve constructie. Dit compacte ontwerp wordt mogelijk gemaakt door een geoptimaliseerd smeersysteem dat cruciale componenten zoals de dynamo, startmotor, waterpomp en koppeling efficiënter bedient. De aanwezigheid van een balansas, een component die juist ontbrak in de ‘big-bang’ VFR1200F, duidt sterk op een terugkeer naar een regelmatige ontstekingsvolgorde.
De cilinderhoek lijkt dichter bij 90° te liggen dan bij de 76° van de vorige 1200cc-V4, wat een ander motorkarakter betekent – een andere ‘feel’ en, cruciaal voor de liefhebber, een andere geluidssignatuur. De dagen van de rauwe ‘big-bang’ brul lijken geteld, ten gunste van een meer verfijnde, maar zeker niet minder indrukwekkende klank. De patenten wijzen op een kettingaandrijving voor het achterwiel, die veel eerdere VFR-modellen kenmerkte.
Het innovatieve koelsysteem, waarbij leidingen in de V tussen de cilinderbanken de thermische huishouding reguleren met prioriteit voor de achterste cilinderbank, is een slimme oplossing voor een klassiek V-motorprobleem. De achterste cilinders, vaak minder blootgesteld aan rijwind, hebben de neiging heter te worden. Honda’s ingenieurs hebben hier een elegante, bijna chirurgische precisie toegepast om de temperatuurbalans te perfectioneren.
Net als olie in je blok zorgen cookies ervoor dat alles soepel loopt. We gebruiken ze om de website goed te laten werken en je de beste ervaring te bieden. Door verder te gaan, geef je toestemming voor het gebruik van cookies.
Functioneel
Altijd actief
De technische opslag of toegang is strikt noodzakelijk voor het legitieme doel het gebruik mogelijk te maken van een specifieke dienst waarom de abonnee of gebruiker uitdrukkelijk heeft gevraagd, of met als enig doel de uitvoering van de transmissie van een communicatie over een elektronisch communicatienetwerk.
Voorkeuren
De technische opslag of toegang is noodzakelijk voor het legitieme doel voorkeuren op te slaan die niet door de abonnee of gebruiker zijn aangevraagd.
Statistieken
De technische opslag of toegang die uitsluitend voor statistische doeleinden wordt gebruikt.De technische opslag of toegang die uitsluitend wordt gebruikt voor anonieme statistische doeleinden. Zonder dagvaarding, vrijwillige naleving door uw Internet Service Provider, of aanvullende gegevens van een derde partij, kan informatie die alleen voor dit doel wordt opgeslagen of opgehaald gewoonlijk niet worden gebruikt om je te identificeren.
Marketing
De technische opslag of toegang is nodig om gebruikersprofielen op te stellen voor het verzenden van reclame, of om de gebruiker op een site of over verschillende sites te volgen voor soortgelijke marketingdoeleinden.
