‘Weet je zeker dat je hem nu wél meekrijgt?’ Vriendin K. vraagt het met een glimlach, maar ze meent het. De vorige keer had ik het oprekken van mijn bancaire limiet niet goed geregeld. En Jos Engbers, motorhandelaar te Tubbergen, wilde me mijn Triumph Rocket 3 R pas meegeven als de overboeking helemaal rond was. Die zaterdag lukte dat niet. Dus kon ik met de trein dat hele kolere-end terug naar Amsterdam, want de door mij ingeruilde Kawasaki Z1000SX stond al op Engbers’ naam en was ook niet meer verzekerd.

Nu zit ik wéér in de trein. Met K. deze keer. Straks moeten we ook nog een stuk met de bus. Eindbestemming is een industrieterrein in Tubbergen dat ik op deze manier beter leer kennen dan me lief is. ‘Ja lieffie,’ antwoord ik. ‘Ik weet het zeker. Denk ik…’

Twee uur later klossen we op onze motorlaarzen de showroom van Jos Engbers binnen. Hij en zijn zoon, verkoper Ruben Engbers, die een week geleden nog wel zo vriendelijk was geweest om me naar het station te brengen, zijn nergens te bekennen. Maar rechts in de hoek staat wel een glanzende zwarte Triumph Rocket 3 R.

Mijn speekselklieren maken onmiddellijk een liter kwijl aan. K. is ook onder de indruk: ‘Zo hee, is dat hem?’  Ik kijk haar plechtig aan. ‘Dat is hem lieffie. De mooiste motorfiets die de mens ooit heeft gebouwd. Al moet de ontwerper ook aan een zekere mate van krankzinnigheid hebben geleden, want deze motor heeft 2500 cc. Ik kan je verzekeren: dat slaat echt he-le-maal nergens op.’

Boudewijn Geels: ‘Op de Kawa terugrijden naar Amsterdam is geen optie’

K. hoort het maar half en aait de tank. ‘Hij lijkt wel nieuw!’ Eigenlijk houdt ze van Italiaanse motoren – mijn Kawa vond ze ronduit saai – maar met deze Triumph kom ik duidelijk ook prima weg. Ik: ‘Hij ís eigenlijk ook nieuw lieffie. Nog geen 9.000 kilometer op de teller. Hij kost me dan ook 19.350 zuurverdiende eurootjes.’

Zekerheidshalve open ik de app van internetbank Bunq. ‘Ik moet zeggen kostte – verleden tijd dus. Want dat geld is definitief voor Jos Engbers.’

‘Ha, je bent er weer,’ zegt een vrolijke stem achter me. Het is Ruben, met wie ik de onderhandelingen heb gevoerd. Ruben is een twintiger die op de verkeerde momenten gewichtig-filosofisch doet, met opmerkingen als: ‘Als je maar plezier hebt, toch?’ Nee snotaap, 19.350 euro uitgeven ís niet ‘plezierig’! Dat doet pijn!

Toch mag ik Ruben wel. Hij heeft kennis van zaken en stond zijn vader op onmisbare wijze bij nadat senior een ernstig motorongeluk had gehad. Ook juridisch was het een horrorverhaal. Nadat Jos het had uitgelegd – aan zijn gezicht was duidelijk af te lezen hoeveel pijn de geschiedenis hem nog steeds doet – nam ik me voor om voortaan nog defensiever te rijden.

Ik wijs op het gevaarte dat niet a priori tot zo’n verantwoorde rijstijl uitnodigt. ‘Ik ben er weer. Hopelijk voor de laatste keer. Kunnen jullie mijn Garmin…?’ Dat kan. Een kwartiertje later grinnikt Engbers’ chef-monteur ongetwijfeld niet voor het eerst: ‘Zo, je hebt een tv op je motor.’

K. en ik trekken met bonzend hart onze motorkleding aan. Ik heb al vaak op de Rocket van mijn vriend S. gereden, maar dit is anders. Na mijn huis is deze Triumph verreweg mijn duurste aanschaf ooit. Engbers geeft maar drie maanden garantie – wat ik absurd weinig vind – dus hij móét goed zijn. ‘Dóé het!’, commandeer ik mijn zwarte Raket.

Hij doet het, en eindelijk rij ik de vrijheid in. K. knijpt van verrukking mijn middel fijn. Ik denk aan mijn chronisch kapotte Yamaha FS1 van vroeger, en fluister onder mijn helm: ‘You did it, Geels! King of the road!’