Nooit eerder maakte een column zoveel los als die van Ben, een paar weken geleden. ‘Motorrijders moeten stoppen met elkaar groeten’, schreef hij, en het land was te klein. Of eigenlijk: onze Facebookpagina was te klein, want die tikte al snel de 3.000 reacties aan. En mijn mailbox, en die van de redactie? Die zaten al bomvol, dacht ik altijd. Tot Ben bewees dat het nóg voller kon.
Het ging er soms fel aan toe. Voor de een is zwaaiend zo ongeveer het begin van motorrijden — je hoort erbij, je groet je medemotorrijder, punt uit, en wie dat niet doet, hoort er niet bij. Voor de ander is het inmiddels een bron van chronische nekklachten, want telkens naar links kijken of er een motor aankomt, dat gaat op een gegeven moment toch ‘echt’ pijn doen. In ieder geval geestelijk…
‘Motorrijders moeten stoppen met elkaar groeten’
Maar wat ik vooral geleerd heb de afgelopen weken, is dat onze community er eentje is om trots op te zijn. Want van al die duizenden reacties was 95, misschien zelfs wel 98 procent netjes en normaal. Mensen die het glashard oneens waren met elkaar, maar dat gewoon zeiden. Met argumenten, met net iets van humor, en zonder dat het uit de hand liep. Geen scheldpartijen, geen persoonlijke aanvallen, gewoon motorrijders die hun mening deelden over iets waar ze duidelijk om geven.
Vergelijk dat eens met de rest. Onder een willekeurig politiebericht kun je tegenwoordig niet eens meer reageren, want het ontspoort altijd. En op nieuwssites hoeft het niet eens over iets gevoeligs te gaan — zelfs een bericht over code geel vanwege onweer eindigt inmiddels in een grote scheldpartij.
Bij ons dus niet. Zelfs niet bij een discussie die raakt aan de essentie van motorrijden zelf. En dat is een compliment aan iedereen die meepraatte, of je nu zwaait of je hand nog geen centimeter van het stuur haalt, of ergens daartussenin zit.
Dank!
