Natúúrlijk ga ik. Ja, het is warm. Mijn woonplaats Amsterdam voelt als één grote grillplaat. In de Eifel is het morgen en overmorgen zelfs nog twee graden heter. Nou en? Ik ben een bikkel! Twee maanden backpacken in India in 40 graden heb ik destijds ook overleefd.
Oké, toen was ik 26 en liep ik op slippers. Nu ben ik 55 en moet ik zware motorlaarzen, een kevlar-spijkerbroek en een leren jas dragen. Maar in die jas zitten gaatjes, en verkoelende wind maak ik zelf. Ik heb nu namelijk 167 pk onder mijn achterwerk.
Maar kan ik het maken? Mijn moeder is gisteren in fysiek verzwakte en verwarde toestand opgenomen in het ziekenhuis. Het lijkt niet diréct levensbedreigend, maar ze nemen haar natuurlijk niet voor niets op.
Maar er is ook mijn motormaat E. Hij en ik hebben drie maanden geleden afgesproken dat we morgen naar motorpension Bikerburgt in Neuendorf rijden en daar twee nachten blijven. En ik ben van de school: afspraak is afspraak.
En die hitte dan? Het KNMI heeft een code rood afgegeven, want het kwik gaat richting de 40 graden. Boodschap: airco aan, als je die niet hebt ventilator aan, en als je die óók niet hebt de koelkast leeghalen en er zelf in gaan zitten.
Nou en? Ik voel me fit. De Eifel is maar vier uurtjes rijden, dus ik ben zo terug als het nodig is. Bovendien verwacht de hoofdredacteur een motorcolumn over dingen die ik meemaak, niet over dingen die ik níet meemaak. Dus hup, we gaan gewoon, zeg ik tegen mezelf. Een Geels cancelt nooit iets.
Zo maalt het rond in mijn hoofd terwijl ik alvast mijn zijtassen volprop. Dan daalt het besef in: Geels, doe normaal! Je hebt maar één moeder! E. snapt het. ‘Ik zou nu ook niet gaan.’
Boudewijn Geels: ‘Motor kopen? Rijdt voor geen meter’
Oké, ik ga niet. En nu? Hoe werkt cancelen eigenlijk? Ik heb wel een doorlopende annuleringsverzekering bij de ANWB, maar die gaan vast een grond zoeken om deze claim niet geldig te verklaren. Nee dus. De mevrouw aan de andere kant van de lijn betuigt haar medeleven en zegt dat het hoe dan ook goedkomt. ‘Gaat uw vriend wel?’ Ehh, dat moet ik nog bij hem checken. Zij: ‘Doet u dat. U heeft de tijd. Zelfs over twee jaar kunt u deze vakantie nog claimen.’
Tsjonge. Gewoon een aardige reactie, en geen gevecht. Dat maak ik wel eens anders mee in mijn praktijk als aardbewoner. Vooral met buitenboordmotorboeren heb ik erg slechte ervaringen.
Nu E. appen: wil hij eventueel solo naar Neuendorf? E. blijkt de proef al op de som te nemen, want hij stuurt een foto van zijn KTM Superduke ergens op een B-weg. ‘Het is hier 39 graden’, schrijft E. ‘Dat hou ik maximaal twee dagen vol.’
Hij is ook een dag te vroeg gaan rijden. We zouden morgen, vrijdag, pas gaan. En dan zondag terug. E.: ‘Bou, we gaan lekker een andere keer.’
Tijd om de Bikerburgt te mailen. In hun algemene voorwaarden lees ik dat ik de sjaak ben. Dit heet een no show, en ze rekenen extra kosten voor misgelopen inkomsten uit bijvoorbeeld bier. Het zij zo. Ik leg de situatie uit en sluit af met: ‘Ik hoor graag van jullie hoe we het verder doen qua afhandeling. We komen 1000% zeker een andere keer.’
Krijg ik een dikke factuur? Nee, wel een mailtje: ‘Heel erg vervelend voor de situatie van je moeder en jou, wij wensen jullie heel veel sterkte. Zullen we de aanbetaling laten staan voor de volgende keer?’
Wederom geen botte zakelijkheid dus, maar empathie. Wat fijn! Soms is mijn mensbeeld kennelijk iets te zwart.
Tijd om mijn Triumph Rocket 3 te starten nu. Op naar het ziekenhuis.
