Noorwegen staat ongetwijfeld bij veel motorrijders op de spreekwoordelijke bucketlist. Perfect dus dat Harley-Davidson nu een Bucket List-programma aanbiedt om in de mooiste regio’s van dit Scandinavische land rond te cruisen op een echte Amerikaan. Wij hebben alvast eilandhoppen in de Lofoten gedaan, naar de Noordkaap gereden en Senja verkend.
Dit is zeker niet het eerste, en ook niet het laatste reisverhaal over de Lofoten. Het blijft simpelweg een plek die veel mensen aanspreekt, en terecht. Een ruw paradijs dat zich over een immens oppervlak uitstrekt, met een aaneenschakeling van berg- en kustwegen. Natuurpracht en serene stilte bepalen hier de sfeer. Dat de Lofoten de moeite waard zijn, wisten we al, maar dé ontdekking van de trip was het eiland Senja, net boven de Lofoten.
Van Oslo naar de poolcirkel
Een vlucht met de Scandinavische luchtvaartmaatschappij SAS brengt ons in nauwelijks twee uur van Amsterdam naar Oslo. Daar stappen we over voor nog eens twee uur naar Evenes, een dorpje meer dan duizend kilometer boven de poolcirkel. Gelukkig is het augustus en kunnen we nog spreken van milde temperaturen (15 °C). Een taxi brengt ons de volgende ochtend naar Ballangen, een doodgewoon dorp in het noorden van Noorwegen, maar met een unieke Harley-Davidson dealer. De eigenaar vertelt trots dat dit de meest noordelijke dealer van het Amerikaanse merk ter wereld is. Hij heeft er zelfs T-shirts van laten maken. Ik kan het niet laten en koop er meteen één. De motoren die we gaan rijden zijn uiteraard de Pan America en, iets verrassender, de Heritage Classic. Twee opmerkelijk verschillende motoren. Als reisgenoot heb ik mijn vader meegenomen. Het stond tenslotte op zijn bucketlist om ooit nog eens op de Lofoten te rijden. Op naar de eerste ferry!
Regen hoort erbij
Wie aan Noorwegen denkt, denkt aan water. En dan ontkom je er niet aan regelmatig een ferry te nemen. Dit systeem werkt prima, al moet je je reis wel rond deze boten plannen. Zo hoef je nergens onnodig lang te wachten. We zijn eind augustus, en het toeristische hoogseizoen is net geweest. Daarom hoeven we geen ferry van tevoren te reserveren. Maar houd er rekening mee dat dit in de piek van de zomer (juni, juli en augustus) wel eens nodig kan zijn. Een motor ergens in een hoek van het ruim plaatsen, gaat natuurlijk eenvoudiger dan een auto of mobilhome. De overtocht is telkens een rustgevend moment. Je kunt het landschap vanuit een ander perspectief bekijken en zo nodig even opdrogen of opwarmen. En dat is nodig, want een compleet droge motortrip in Noorwegen zit er niet in. Op onze eerste dag regent het al flink. Het past wel bij het landschap en stoort ons daarom niet zo.
Via de haven van Lodingen varen we de Lofoten binnen. Verkeerd rijden is hier onmogelijk, aangezien er maar één weg is die ons tot in het zuidelijkste puntje van de Lofoten brengt. De E10 kronkelt via de kust en steile kliffen helemaal tot in het dorpje Å. Voor onze eerste nacht verblijven we iets noordelijker in Hamnøy, waar de typische rode vissershutjes, of ‘robuer’, zijn omgebouwd tot slaapcabines. Het dieprood van de hutjes steekt fel af tegen de majestueuze bergen op de achtergrond. Het water omringt dit alles en geeft de lucht die ziltige toets. De opvallende houten staketsels in de omliggende weilanden dienen om kabeljauw te drogen. Een nostalgisch plaatje, maar in het aanpalende restaurant Gadus vinden we een heerlijk hedendaagse keuken (reserveren is wel aan te raden).
Toertocht Oostenrijk: de top van de Steiermark
Arctische surfers
De volgende ochtend draaien we onze neuzen weer om en rijden we over de E10 in de omgekeerde richting. Deze keer met meerdere haltes om het eiland beter te leren kennen. Je kunt in de Lofoten evengoed een week verblijven. Na de prachtige baai van Falkstad draaien we een doodlopende weg in naar Vikten. Op de steile flanken van de bergen grazen schapen. Het is mistig en het lijkt alsof de weg achter elke bocht zomaar kan ophouden. Als we verder naar rechts afdraaien klaart de mist op en zien we een schattig, slaperig dorpje. De schoolbel luidt, en bij gebrek aan een speelplaats spelen de kinderen op de straat, want verkeer is er hier amper. Aan het strand zelf is een atelier waar een glasblazer openhuis houdt en zijn ambacht toont. De mokken koffie staan al klaar en we warmen ons bij de oven. We zouden hier best langer willen blijven hangen, maar er valt nog veel meer te zien. Dus op naar Unstad.
Dit dorpje stond hoog op mijn verlanglijst. Het staat bekend om het fenomeen arctic surfing. In de winter komen hier surfers bij onmenselijk lage temperaturen de perfecte golven opzoeken. Vandaag is het water eerder vlak en zijn er geen surfers te bespeuren. Toch voel je in dit dorp die typische surfvibes die je ook in Biarritz kunt terugvinden. Vooral de kaarsrechte weg die naar Unstad leidt en dwars door de groene vallei snijdt, is magisch. Na de lunch rijden we door naar Henningsvær, dat ook wereldbekend is vanwege het in de rotsen uitgehouwen voetbalveld. Het is vooral een plaatje vanuit vogelperspectief, maar oogt iets minder spectaculair vanaf de grond. Toch is het dorp zelf een bezoek waard met zijn vele winkels en restaurants.
Asfalt door de leegte
Het miezert als we de volgende ochtend de gordijnen van de kamer opendoen. Vandaag rijden we weer enkele honderden kilometers richting het noorden. Ondanks de strenge snelheidscontroles verloopt de rit soepel, dankzij het ontbreken van druk verkeer of verkeerslichten. Het is aangenaam rijden op de Noorse wegen. Enkel de aandrang om achter elke bocht te stoppen voor een foto drukt het tempo. Stip zeker weg 87 aan, die even de E6 verlaat. Ook de bergpas voor Sørstraumen is fenomenaal. Vanaf de hoogvlakte op de pas kijken we over de laaghangende wolken die boven de fjorden hangen. Er wordt nu een tunnel aangelegd dwars door de bergen, maar zoals wel vaker is de kortste weg zeker niet de mooiste. Na het passeren van Alta met zijn talloze rondpunten, is de laatste etappe richting de Noordkaap ingezet. Eerst is er nog een bochtige klim, waarna je over een kale, surrealistisch aandoende hoogvlakte rijdt. Het zicht op de zee is voor één keer nergens te bespeuren en het landschap verandert drastisch. Een steppeachtige vegetatie met een strook asfalt die door het landschap slingert.
In het dorpje Skaidi stoppen we bij een vrolijk tankstation en genieten we van pizza met rendier. Het smaakt goed. Niet veel later zien we overal kuddes rendieren opduiken. Oppassen, want ze kunnen zomaar achter een bocht staan en reageren soms onvoorspelbaar. We zien ook enkele grote visarenden. Hier in het desolate noorden is de natuur nog koning. Mijn innerlijk kompas is ondertussen gekalibreerd en ik weet nu perfect waar het noorden ligt. De kustweg wordt geflankeerd door rotsen, en waar je ook kijkt, zie je eilanden met vissershutjes als kleine rode stipjes. Via de steile Noordkaaptunnel bereiken we het allerlaatste deel van de reis. Deze zeven kilometer lange tunnel verbindt het vasteland met het eiland waar de Noordkaap zich bevindt. De weg die nu volgt is het summum van een al prachtige reis en misschien wel de mooiste weg waarop ik ooit met een motor heb gereden.
Reality check
We laten de gouden gloed van de ondergang achter ons en rijden een dichte wolk in, klaar om een andere wereld te ontdekken aan de overkant. Hopen we, want enkele kilometers terug zagen we in de baai van Honningsvåg al een groot cruiseschip liggen. Dat is net aangemeerd en loost hordes toeristen. Het is een drukte van jewelste op de Noordkaap; het contrast met de voorgaande dagen is enorm. Weg romantisch plaatje… We hopen dat de hordes toeristen samen met de wolken zullen wegtrekken, maar helaas. Als het avond wordt, gaan we toch maar een hapje eten. Met een lichte kater beginnen we de weg in de omgekeerde richting. Het zicht is in de omgekeerde richting minstens even mooi als de voorgaande dagen, en met veel plezier passeren we de hoogtepunten nog eens. In Skjervøy hopen we een ferry te nemen richting Tromsø. Helaas blijken enkel passagiers zonder motorvoertuig aan boord te mogen. Dit gooit onze planning grondig door elkaar. We moeten een serieuze omweg nemen, al is dat in dit landschap zeker geen straf. Pas rond 23 uur komen we aan op onze bestemming, en we hebben enkele uren in het donker moeten rijden. Tromsø zelf is een eigenzinnige stad die zeker een bezoek waard is. De brug waarover je Tromsø binnenrijdt, is het hoogste punt van de stad en daardoor beslist indrukwekkend.
Het ruige broertje
De volgende dag roept de weg weer. Ons doel is Senja, het tweede grootste eiland van Noorwegen, want daar hebben we veel goeds over gehoord van de Noren die we onderweg tegenkwamen. Het zou het ruige broertje moeten zijn van de Lofoten en minder toeristisch. Door een netwerk van tunnels verlaten we Tromsø en na een paar uur rijden zijn we in Senja. Ook op dit eiland is het bijna onmogelijk om de weg kwijt te raken. Er zijn maar twee wegen die je naar de andere kant brengen. We nemen de meest kronkelige route langs het noorden en worden opnieuw op z’n Noors getrakteerd op spectaculaire landschappen. De spierwitte zandstranden blinken in de zon, die vandaag volop schijnt. Het felle licht doet het water azuurblauw kleuren en je zou haast geloven dat je op een tropisch eiland bent. We laten de zwembroek toch maar in de bagage. In Gryllefjord zijn we nog net op tijd voor de laatste ferry naar Andenes. Terwijl we het ruime sop kiezen, zakt de zon achter de grillige bergtoppen van Senja. We overnachten in een appartement in Andenes, een vissersdorpje dat letterlijk aanvoelt als het einde van de wereld. Het is ook een van de uiterste punten van Noorwegen en vooral bekend als de baai vanwaar boten vertrekken om walvissen te spotten. Restaurant Arresten ligt vlak naast ons appartement, een echte aanrader voor de culinaire liefhebber. De volgende dag is meteen onze laatste. Via het noordelijke deel van de Lofoten zakken we verder af richting Ballangen, waar we onze Harley’s weer inleveren.
| Noorwegen op een Harley-Davidson |
| Een motorreis naar Noorwegen is niet goedkoop. Naast je vliegticket moet je rekenen op een aardig bedrag voor de motorhuur. Eten en benzine zijn ongeveer even duur als bij ons. Overnachtingen zijn redelijk geprijsd, maar verwacht geen grote luxe. Noren zijn sobere mensen. De echte avonturiers nemen hun tent mee en kunnen gratis en legaal wildkamperen. De Bucket List-formule is een unieke kans om eens met een Harley-Davidson te rijden en een of meerdere modellen van het Amerikaanse merk te ontdekken. Hoewel de Pan America de meest logische keuze lijkt, reed ik verrassend genoeg de meeste kilometers met de Heritage Classic. Ik hou van het karakter en de motor heeft minder die snelheidsdrang van de Pan America. Traag cruisen gaat prima met deze klassieker en het helpt om de ridicuul hoge boetes te vermijden, want er zijn wel degelijk mobiele radarcontroles. Noorwegen is enorm groot en heeft nog veel meer te bieden dan wij tijdens deze trip hebben ontdekt. Op de website www.hdbucketlist.com kun je de verschillende tours bekijken. Hoe je de reis verder invult, kies je helemaal zelf. Harley-Davidson zorgt voor de motoren, de mooiste routes en geeft praktische tips. Een ideale kans om kennis te maken met misschien wel het mooiste land van Europa en tegelijk de unieke rijeigenschappen van een Harley-Davidson te ontdekken. |
Download de route
Reisdagen: 8
Lengte: 2.438 km
